Fast tech, fast life, fast love

Ώρα 9:30 το πρωί. Μπαίνω στο βαγόνι και όπως κάθε μέρα, κόσμος σκυφτός. Πάνω από μία οθόνη. Να προλάβει να ενημερωθεί, να προλάβει να απαντήσει, να προλάβει να ποστάρει στα social τη φανταστική του ζωή που πραγματικά δεν ενδιαφέρει κανέναν, να προλάβει….κάτι.
Όλη μας τη ζωή τρέχουμε να προλάβουμε. Τρέχουμε να προλάβουμε το σχολείο, το λεωφορείο, το ραντεβού, τρέχουμε και ξεχνάμε. Ξεχνάμε να σταματήσουμε για λίγο και να ζήσουμε.
Ξεχνάμε να μιλήσουμε στον διπλανό μας γιατί δεν μπορούμε να αποχωριστούμε την οθόνη μας. Κι αν συμβεί κάτι και δεν το μάθουμε αμέσως; Και αν κάποιος γευτεί ένα υπέροχο φαγητό και δεν το μάθω από τους πρώτους; Είναι τόσο σημαντικό άραγε αυτό;

Έχουμε συνηθίσει ότι θέλουμε να το αποκτάμε πατώντας ένα κουμπί. Μπορείς σε λίγο χρόνο να έχεις τα πάντα, εισιτήρια για κάποιο θέατρο ή συναυλία, φαγητό, ρούχα, ακόμα και σεξ. Όλα τα έχουμε βάλει στον ίδιο κουβά. Αντικείμενα και συναισθήματα.
Τα αντικείμενα μπορούν να αποκτηθούν εύκολα, αλλά τα συναισθήματα όχι, γι’ αυτό πλέον δεν είμαστε διατεθειμένοι να προσπαθούμε. Τα θέλουμε όλα τώρα, χωρίς κόπο, χωρίς προσπάθεια, χωρίς καθόλου υπομονή!
Φιλίες, σχέσεις, σεξ. Δεν μπαίνουμε στην διαδικασία να μάθουμε πραγματικά τον άλλο. Και με το πρώτο εμπόδιο τα παρατάμε. Δεν προλαβαίνουμε να μάθουμε τον ίδιο μας τον εαυτό. Πάτα pause!

Κάτσε σκέψου τι πραγματικά θέλεις, τι σε κάνει ευτυχισμένο. Μάθε να απολαμβάνεις τα μικρά πράγματα. Μην απολαμβάνεις τα πάντα μόνο από την οθόνη σου. Κάτσε για λίγο ακίνητος και νιώσε τον ήλιο στο πρόσωπο σου! Κάτσε να απολαύσεις το ηλιοβασίλεμα με τα μάτια σου και όχι με την κάμερα. Μην προσπερνάς τίποτα. Γιατί κάποια στιγμή το μόνο που θα έχεις να θυμάσαι θα είναι φωτογραφίες. Στημένες φωτογραφίες ευτυχίας που δεν θα έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα.
Πάτα pause και ζήσε!