«Ο μόνος ανατρεπτικός λόγος σήμερα είναι η σιωπή» Κατερίνα Γώγου

Επαναστάτρια, αντισυμβατική, ιδιαίτερη, η Κατερίνα Γώγου αποφάσισε να φύγει από τη ζωή τον μήνα των παγωμένων σταφυλιών, στις 3/10/1993

Αγγελική Λάλου

Επαναστάτρια, αντισυμβατική, ιδιαίτερη, ταλαντούχα. Η Κατερίνα Γώγου (Αθήνα 1 Ιουνίου 1940 - 3 Οκτωβρίου 1993) ήταν Ελληνίδα ποιήτρια και ηθοποιός. Ξεκίνησε από μικρή την καριέρα στην ηθοποιία αλλά αργότερα στράφηκε στην ποίηση. Ξεκίνησε σε ηλικία μόλις 5 ετών να παίζει σε διάφορες παιδικές παραστάσεις, όπου την χαρακτήριζαν παιδί-θαύμα. Παρόλα αυτά, δεν πέρασε όμορφα παιδικά χρόνια, ελέω Κατοχής και Εμφυλίου Πολέμου. Στην εφηβεία της, η Κατερίνα έμενε με τον πατέρα της, ο οποίος ήταν πολύ αυστηρός απέναντι της, κατόπιν έμεινε με τη μητέρα της. Ο πατέρας της, πάντως, αν και αυστηρός, την υποστήριξε πραγματικά, στην επιθυμία της να ακολουθήσει την υποκριτική. Σπούδασε στη σχολή του Τάκη Μουζενίδη, η οποία εθεωρείτο μια από τις καλύτερες της εποχής. Παράλληλα τελείωσε και τη σχολή χορού Πράτσικα Ζουρούδη και Βαρούτη.

Ως ηθοποιός είναι γνωστή περισσότερο για δευτερεύοντες ρόλους, όπως στην ταινία το Ξύλο βγήκε από τον Παράδεισο ή το Μια τρελή τρελή οικογένεια. Οι ρόλοι της συνήθως απεικόνιζαν αστείες και ανέμελες γυναίκες. Της έχει απονεμηθεί, στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, το Βραβείο Α΄ Γυναικείου ρόλου, για την ταινία Το βαρύ πεπόνι.

Ως ποιήτρια, από την άλλη, είναι γνωστή για τον αντισυμβατικό και συνειρμικό τρόπο γραφής της, καθώς και τις αναρχικές της ιδέες. Οι στίχοι της ήταν γεμάτοι οργή και επαναστατικότητα.

Το σκοτάδι της, ο ασυμβίβαστος χαρακτήρας της και η κλονισμένη ψυχολογία της την οδήγησαν, σε ηλικία μόλις 53 ετών, στην αυτοκτονία. (πηγή)

Με αφορμή την επέτειο του θανάτου της θυμόμαστε μερικές από τις χαρακτηριστικές της φράσεις, όπως δημοσιεύτηκαν στο βιβλίο «Κατερίνα Γώγου: Μου μοιάζει ο άνθρωπος μ’ έναν ήλιο, που καίγεται από μόνος του» σε επιμέλεια Ευτυχίας Παναγιώτου, από τις εκδόσεις Καστανιώτη, απ’ όπου κυκλοφορούν και τα ποιήματά της, στον συγκεντρωτικό τόμο «Τώρα να δούμε εσείς τι θα κάνετε – Ποιήματα 1978-2002):

«Την αλήθεια όταν την ονοματίζεις παύει να είναι απελπιστική. Είναι  σαν να ξορκίζεις το κακό».

«Κάθε φορά που βγάζω ένα βιβλίο νομίζω ότι είναι το τελευταίο».

«Μου μοιάζει ο άνθρωπος μ’ έναν ήλιο, που καίγεται από μόνος του».

«Δυσκολεύομαι να μιλήσω, γι’ αυτό γράφω».

«Άρχισα να γράφω έτσι, για τον εαυτό μου. Από αγανάκτηση για το κακό και από αγάπη για τον άνθρωπο και τη ζωή».

«Είμαι αυτό που βγαίνει από τα βιβλία μου. Είμαι εναντίον των ταμπελών».

«Θέλω να είμαι επαναστάτρια».

«Κάποια στιγμή αγγίζεις τα έσχατα όρια. Τεντώνεις το σκοινί, αλλά δεν έχει άλλο».

«Πριν μιλήσεις για επαναστάσεις και διάφορα τέτοια, θα πρέπει να δοκιμάσεις, να ανακαλύψεις τον ίδιο σου τον εαυτό».

«Εκείνο που σώνει τον άνθρωπο σ’ ένα βαθμό είναι η Τέχνη».

«Τέχνη σημαίνει έρωτας. Κι ο έρωτας είναι δικαίωμα όλων των ανθρώπων. Έρωτας σημαίνει ν’ αγαπήσεις παράφορα τον στραπατσαρισμένο εαυτό σου, γιατί μονάχα έτσι θ’ αγαπήσεις και τον δίπλα σου».

«Για μένα δεν υπάρχει μεγαλύτερο τέχνης απ’ τον άνθρωπο, που περπατάει ολομόναχος μέσα στο χρόνο με οδυνηρές συγκρούσεις μέσα του».

«Μερικές φορές –όλοι το έχουν νιώσει αυτό– αισθάνεσαι να πνίγεσαι. Θέλεις να μιλήσεις ή να ουρλιάξεις».    

«Από τη στιγμή που δε μας αφήνουν να φτιάξουμε τη ζωή, θα χαλάσουμε αυτό που υπάρχει και θα  βγει το καινούργιο μετά. Αυτό έχω να πω».

Κι ένα ποίημα από τη συλλογή «Νόστος»:

Εγώ, η Κατερίνα
κόρη του πατέρα μου
Θάνατου-Ουρανού
και της γυναίκας του μητέρας μου
Ζωής-Γης
λιπόταχτη, ομογάλακτη αδελφή
της αδελφής μου Σελήνης
και με άνομο ζωοποιό έρωτα
για τον υπέρλαμπρο αδελφό μου Ήλιο
χωρίς φόβο
γράφω αυτά
γιατί τον πατέρα μου Θάνατο
πιο πολύ από τη μητέρα μου Ζωή αγάπησα
και εκ φύσεως αιρετική
τη λογική αντέστρεψα
και με πίστη βαθιά πίστεψα
πως από τον πατέρα μου Θάνατο-Ουρανό
αρχίζει η Ζωή
και πως τελειώνοντας, τότε μόνο θ’ αρχίσω.
Γι’ αυτό ο πατέρας μου το πέρασμα
με τους εφτά αγγέλους της μέρας
και τους εφτά αγγέλους της νύχτας
μου έδειξε
πώς από την ερημιά του πλήθους να βγαίνω
και στον ουρανό ξανά
κάνοντας κίνηση κυκλικά
ανοδικά πάντα να μπαίνω.

Εγώ, η Κατερίνα
χωρίς ιδιοτέλεια γράφω αυτά.
Έτσι τη δοκιμασία της δόξας
και της ταπείνωσης τα λιμνάζοντα νερά πέρασα
χωρίς να μ’ ακουμπήσουνε, χωρίς να τ’ ακουμπήσω

Εγώ, η Κατερίνα
σαμουράι ρακένδυτος
μ’ ένα αστραφτερό σπαθί
από τον αδελφό μου Ήλιο σταλμένο
στους σφαγιασμένους από τη λογική καιρούς
σημάδια ελπίδας λαξεύω αυτά
για την αδελφότητα
που θρησκευτικά αρμονική
έρχεται
αδιαίρετο 2 και 1… 



About us

allYOU

Φρέσκο (ολόφρεσκο), δικό σου (καταδικό σου) site:
allyou.gr. Δηλαδή όλη εσύ, όλα εσύ. Όλα για σένα, όλα από σένα.

Ποιοι είμαστε

Top
0
Shares