Ποια μυστικά μάς κρύβει η Μαύρη Σπηλιά της Ευρυτανίας;

Οι σπηλιές είναι ιδανικά καταφύγια για μύθους, θρύλους και δοξασίες. Ειδικά όταν μιλάμε για μια σπηλιά κρυμμένη σε ένα φαράγγι και αθέατη μέχρι τη στιγμή που θα φτάσεις στο κατώφλι της, σκαρφαλωμένη στην άκρη ενός μονοπατιού μέσα στο δάσος. Αναμενόμενο λοιπόν να γραφτούν και να ειπωθούν πολλά για τη Μαύρη Σπηλιά της Ευρυτανίας.

Λέγεται πως στην αρχαιότητα οι Ευρυτάνες είχαν φτιάξει εκεί μαντείο για τον Οδυσσέα, τον οποίο λάτρευαν για τη ρωμαλεότητά του. Ακόμη και καταφύγιο του τραγικού Οιδίποδα τη θέλει ο μύθος. Το βέβαιο είναι ότι αποτελούσε καταφύγιο των κατοίκων της περιοχής στην περίοδο της Τουρκοκρατίας και στη γερμανική Κατοχή. Το μοναδικό απομεινάρι από τότε είναι ένας πέτρινος τοίχος που σχεδόν φράζει την είσοδό της.

Σήμερα η Μαύρη Σπηλιά δεν είναι πια καλά κρυμμένο μυστικό, αλλά μια από τις αγαπημένες στάσεις των ταξιδιωτών μετά το διάσημο μοναστήρι της Παναγιάς της Προυσιώτισσας. Σε απόσταση λίγων χιλιομέτρων από το χωριό του Προυσού, στη γέφυρα Προυσού-Τόρνου, ξεκινά το μονοπάτι που μετά από τριάντα λεπτά πεζοπορίας ανάμεσα σε πυκνή βλάστηση και τρεχούμενα νερά καταλήγει στην είσοδό της. Πλέον είναι τόσο βατό και με καλή σήμανση, που ακόμη και μικρά παιδιά μπορούν να το διασχίσουν. Τα δύσκολα αρχίζουν μετά τη Μαύρη Σπηλιά, στη λεγόμενη Via Ferrata, που συνεχίζει μέσα στο φαράγγι αλλά θέλει ειδικό εξοπλισμό και, οπωσδήποτε, έναν έμπειρο οδηγό για τους αρχάριους. 

Εμείς φτάσαμε μέχρι τη Μαύρη Σπηλιά μια μέρα του Οκτώβρη, συννεφιασμένη ως συνήθως, αφού τα σύννεφα μοιάζουν να είναι εγκατεστημένα μονίμως στην περιοχή. Αυτή την εποχή πρέπει να είσαι λίγο προσεκτικός στο μονοπάτι γιατί, ανήλιαγο καθώς είναι, η λάσπη δεν στεγνώνει σχεδόν ποτέ και δημιουργεί έναν ολισθηρό συνδυασμό με τα πεσμένα φύλλα. Προτού ξεκινήσεις, φόρεσε γαλοτσάκια ή ορειβατικά. 

Για μισή ώρα περπατάς ανάμεσα σε πυκνές φυλλωσιές, που αυτή την εποχή εναλλάσσουν δεκάδες χρώματα, κορμούς ξεχασμένους από το χρόνο σε αλλόκοτα σχήματα και καλυμμένους με βρύα, καταρράκτες σε όλα τα πιθανά μεγέθη και ξύλινες γέφυρες-ιδανικό σκηνικό για ρομαντικές φωτογραφίες. Στο εσωτερικό της η σπηλιά δεν παρουσιάζει ξεχωριστό γεωλογικό ενδιαφέρον, ωστόσο αξίζει να την επισκεφτείς για την εμπειρία της διαδρομής. 

Στην επιστροφή, πέρασε από το Αλλαντοποιείο Στρεμμένου, που βρίσκεται σε απόσταση μερικών μέτρων από την αρχή του μονοπατιού, να κεραστείς τσίπουρο και μεζεδάκι και να διαπιστώσεις γιατί το προσούτο του Προυσού έχει αποσπάσει ακόμη και διεθνείς διακρίσεις.