Να πώς γιατρεύεται η αχαριστία

Είναι στη φύση μας να γκρινιάζουμε και να τα βλέπουμε όλα γκρίζα; Δεν ξέρω. Ξέρω όμως ότι τις περισσότερες φορές αντί να νιώθουμε ευγνώμονες για όσα έχουμε, καθόμαστε και μιζεριάζουμε.

Για το οτιδήποτε. Από το πλέον σημαντικό, όπως το ότι ο εργοδότης μας δεν μας πληρώνει στην ώρα του, μέχρι το πλέον μηδαμινό, όπως γιατί δεν βρήκαμε ξαπλώστρα μπροστά στη θάλασσα. Οκ. 

Ξέρεις πώς θα νιώσεις ευγνώμων, εάν δεν το έχεις δουλέψει ουσιαστικά με τον εαυτό σου; Περνώντας μια βόλτα από ένα νοσοκομείο.

Βλέποντας ανθρώπους να παλεύουν για τη ζωή τους, με χαμόγελο. Αυτό που εσύ δεν έχεις.

Βλέποντας οικογένειας να αγωνιούν για το παιδί τους. Για τη ζωή, αυτή που εσύ θεωρείς δεδομένη.

Δεν θες να πας σε ένα νοσοκομείο και βρίσκεις ακραία την πρότασή μου; Δες τι ανεβάζει αυτός ο κοινός μας φίλος στα σόσιαλ μίντια. Για τη μαμά του που αρρώστησε, για το παιδί του, για τον ίδιο που νοσηλεύεται. 

Μην το προσπερνάς. Διάβασέ το προσεκτικά πριν κάνεις σκρολ ψάχνοντας έναν φίλο να καλοπερνάει σε παραλία ή να τα χώνει για Χ λόγο. 

Νιώσε τον πόνο του, την ανάγκη του για ελπίδα. Νιώσε κι εσύ πάλι άνθρωπος. 

Για πες, τι λέγαμε για εκείνη την ξαπλώστρα;