«Καλό φθινόπωρο» κι ας με μπλοκάρεις

Με θυμάμαι χρόνια πριν να επιστρέφω στο γραφείο και στο άκουσμα της ευχής «Καλό φθινόπωρο» να στραβοκοιτάζω τον συνάδελφο που τόλμησε να το ξεστομίσει. 

Φαντάσου τώρα τι πόλεμος γινόταν όταν κάποιος μου έλεγε «Καλό χειμώνα». Κι έτσι προτιμούσα να λέω «Καλή σεζόν», λογικό εάν σκεφτείς ότι τότε αποκαλούσαμε τους εκδοτικούς οίκους στους οποίους εργαζόμασταν «μαγαζιά». Σαν άλλη πωλήτρια κι εγώ ήμουν έτοιμη για την φθινοπωρινή σεζόν, για τα μακρυμάνικα. 

Στο σήμερα τώρα, πάλι για μανίκια μιλάμε. Πολλές φορές όχι μακρυά αλλά, φίλη μου, «μανίκια», δυσκολίες, πώς το λένε.

Μόνο που πλέον όταν μου λένε «Καλό χειμώνα» ανταπαντώ με την ίδια ευχή. Τι άλλαξε; Τι έπαθα; 

Συνειδητοποίησα ότι οι χειμώνες είναι δύσκολοι. Πιο βαρείς. Περισσότερο απαιτητικοί οικονομικά. Με κλεισούρα μεγαλύτερη. Με λιγότερο ήλιο. Με λιγότερη αισιοδοξία. Δεν κυλάνε όπως το καλοκαίρι (αν εξαιρέσουμε το φετινό που μας τσάκισε με τις τραγωδίες). Δεν κυλάνε καν. Περπατάνε αργά και βασανιστικά. 

Μόλις μπαίνει η άνοιξη σαν κάτι να αλλάζει. Σαν να τα βλέπεις όλα κάπως πιο φωτεινά. Δες, ας πούμε, τα φίλτρα για τις φωτογραφίες σου. Βάλε το φίλτρο «χειμώνας» στην ίδια φωτό, και το φίλτρο «καλοκαίρι». Ποια εκδοχή θα επιλέξεις; 

Έτσι και με τη διάθεσή μας. Αυτό είναι γεγονός, μην το αρνείσαι. 

Τι καλύτερο, λοιπόν, να έρθει κάποιος και να σου πει αρχές Σεπτέμβρη, «Καλό χειμώνα»; Δεν είναι αυτή μια από τις καλύτερες ευχές που θα μπορούσε να σου δώσει; 

Εκτός κι αν δούλευες όλο το καλοκαίρι και παίρνεις τώρα την άδειά σου. Ε, τότε, μπορείς άνετα να γυρίσεις και να τον στραβοκοιτάξεις. Το δικαιούσαι.