Δημιουργώντας ένα ντόμινο καλοσύνης

Τρέχω στην Πανεπιστημίου να φτάσω τις σκάλες του μετρό γιατί πριν λίγα λεπτά τριγύρω έπεφταν δακρυγόνα και έχω λιγάκι φοβηθεί. Έξω από το Οφθαλμιατρείο, μια κυρία κλαίει στα σκαλιά. Την προσπερνάω, σκέφτομαι ότι ίσως χρειάζεται βοήθεια, γυρίζω πίσω. Τη ρωτάω, όχι, θα της περάσει, κάτι συνέβη, δεν μπορώ να βοηθήσω. Μου λέει ευχαριστώ χαμογελώντας μου. Μέσα από την καρδιά της. 

Μπορεί και λίγο να βοήθησα τελικά. Σίγουρα όμως βοήθησα τον εαυτό μου να νιώσει καλός άνθρωπος.

Άφησα τον κύριο στο φανάρι να μου καθαρίσει το παμπρίζ και του έδωσα τα ελάχιστα ψιλά που είχα.

Σηκώθηκα από τη θέση μου στο μετρό για να καθίσει η μητέρα με το μωρό στον αυτοσχέδιο μάρσιππο.

Παραχώρησα τη σειρά μου στο σούπερ μάρκετ σε αυτόν τον κύριο που κρατούσε μόνο δύο πράγματα και φαινόταν αγχωμένος. 

Έκανα μια ωραία κουβέντα με την κυρία που πουλάει τη Σχεδία έξω από τον σταθμό Μέγαρο Μουσικής.

Είπα Καλημέρα στον ηλικιωμένο οδηγό που προσπαθούσε να παρκάρει μπροστά μου χωρίς να έχει βγάλει αλάρμ. 

Έφτιαξα ένα ταπεράκι με σπιτικό φαγητό για μια φίλη μου.

Και δεν έκανα πολλά άλλα πράγματα που θα μπορούσα να κάνω εάν είχα δουλέψει μέσα μου τη συγχώρεση. Και έκανα και άλλα που θα μπορούσα να είχα αποφύγει. Νομίζω όμως ότι δεν υπάρχει μεγαλύτερη χαρά από το προσπαθείς να γίνεσαι καλύτερος άνθρωπος. Να χαρίζεις καλοσύνη γιατί βλέπεις ότι εξαπλώνεται. Γίνεται ένα ντόμινο χωρίς τέλος. 

Και να ένα ωραίο challenge που θα μπορούσαμε να ξεκινάμε κάθε μέρα στον δικό μας, προσωπικό λογαριασμό χωρίς να το ξέρει κανείς. Και αντί για like να παίρνουμε πίσω μόνο χαμόγελα. Καλοί μου άνθρωποι.