Γιατί όταν κάτι πάει στραβά, όλα στραβώνουν

Το έχεις προσέξει, έτσι; Όταν η μέρα σου αρχίζει με μια δυσκολία, η συνέχεια είναι προδιαγεγραμμένη. Όλα θα πάνε θεόστραβα. 

Περιμένεις δηλαδή πότε θα τριτώσει το κακό, μπας και βρεις την ησυχία σου. Πότε θα τελειώσει η μέρα της μαρμότας. Πότε θα σε λυπηθεί ο Θεός. 

Και καλά εάν μιλάμε για μια μέρα. Τι γίνεται όμως όταν η κακοτυχία διαρκεί μια ολόκληρη σεζόν; Όταν οι δυσκολίες χτυπάνε αλύπητα η μία μετά την άλλη; 

Αυτόν τον Μέρφι πολλοί τον έχουμε καταραστεί, ποιος ξέρει όμως να μας πει γιατί συμβαίνει αυτό το τσουνάμι; 

Μήπως φταίνε τα άστρα και οι ανάδρομοι πλανήτες;
Μήπως φταίει το ότι όλα γύρω μας έχουν δυσκολέψει;
Μήπως φταίει το κακό μας το κεφάλι;

Προσωπικά ψηφίζω το τελευταίο ως πολύ δυνατό επιχείρημα. Όταν μας συμβαίνει κάτι απρόσμενο, τα χάνουμε, εκνευριζόμαστε, χαλάμε τη ζαχαρένια μας γιατί π.χ. κάναμε μισή ώρα να παρκάρουμε κοντά στη δουλειά. Λες και ήταν η πρώτη, ή η τελευταία, φορά.

Και η κακή μας διάθεση είναι, πώς να στο πω, σαν να ελκύει και άλλα κακά. Ή μπορεί εμείς να τα βλέπουμε και να τα αντιμετωπίζουμε ως τέτοια γιατί ακριβώς έχουμε στραβωμένη διάθεση.

Δεν είναι όλα τα απρόσμενα σκέτη καταστροφή. Δεν είναι όλες οι δυσκολίες μη διαχειρίσιμες. Δεν αξίζει να χαλιόμαστε με το παραμικρό.

Μόνο για σοβαρά θέματα αξίζει. Και αυτά είναι τα θέματα υγείας. Τέλος. Το λέω κι ας μην βρω ποτέ να παρκάρω.