Σήμερα δεν θέλω να κάνω τίποτα

Σήμερα το πρωί ξύπνησα, αλλά ήθελα να κοιμηθώ και άλλο. Σήμερα το πρωί αποφάσισα να μην κάνω τίποτα. Με έφαγαν οι τύψεις, μαστίγωσα τον εαυτό μου, τον κατηγόρησα ίσως άδικα, και απλά συνέχισα τη μέρα μου, όπως κάθε μέρα.

Έχουμε δικαίωμα στην βαρεμάρα; Είναι νορμάλ μερικές ημέρες πού και πού να μην θέλουμε να κουνήσουμε ρούπι;

Να μην ακολουθήσουμε, βρε αδερφέ, το πρόγραμμα της ημέρας. Να αναβάλλουμε ραντεβού, να πούμε κανένα ψέμα στη δουλειά, να κάτσουμε σπίτι να αράξουμε και να μην μιλάμε σε άνθρωπο. 

Είναι αυτό σημάδι κατάθλιψης ή μήπως μας βγαίνει η υπερβολική κούραση, σωματική ή/και ψυχολογική;

Νομίζω πως ναι, έχουμε όλοι μας δικαίωμα να πάρουμε άδεια από τη σημαία όταν το κρίνουμε απαραίτητο. Να ταμπουρωθούμε σπίτι, να μην κάνουμε δουλειές, να δούμε χαζά τηλεοπτικά προγράμματα, να φάμε εξίσου χαζά, να μην σηκώνουμε κινητά και σταθερά, να μην ποστάρουμε τίποτα. 

Ας το κάνουμε. Θα φορτίσουμε μπαταρίες καθώς είναι σίγουρο ότι θα βαρεθούμε να βαριόμαστε. Την επόμενη μέρα θα είμαστε μέσα στην καλή χαρά.

Δικαίωμα στην απραξία, αλλά τον νου σου, χωρίς την παραμικρή ενοχή.