Να φιλιόμαστε ή όχι μπροστά στα παιδιά;

Διάβαζα χθες βράδυ ένα άρθρο ψυχολόγου σχετικά με το εάν πρέπει να φιλιόμαστε μπροστά στα παιδιά μας ή όχι. Η ειδικός πρεσβεύει ότι καλό είναι να είμαστε άνετοι αλλά να μην ξεπερνάμε τα όρια κάνοντας ουσιαστικά τα παιδιά μας ηδονοβλεψίες.

Θεωρώ λίγο ακραία αυτή την άποψη. Ποιος από εμάς επιδίδεται σε άκρως αισθησιακές περιπτύξεις μπροστά στα παιδιά του;
Μιλώντας πάντα για νοήμονες και ψυχικά υγιείς ενήλικες.

Μήπως οι περισσότεροι λειτουργούμε εντελώς αντίθετα; Κλείνουμε πόρτες, μανταλωνόμαστε, κρυβόμαστε και καμιά φορά ο ρόλος του γονιού υπερισχύει και προτιμάμε να στερηθούμε το σεξ από το να ρισκάρουμε να μας καταλάβουν τα παιδιά.

Οι γονείς δεν είναι πια άνθρωποι με ορμές; Δεν είναι πια το ζευγάρι που κάποτε ερωτεύτηκε;

Σίγουρα τα δεδομένα αλλάζουν, αλλά κρατώντας τις ισορροπίες μπορούμε να ζήσουμε μια φυσιολογική ερωτική ζωή.

Μην καταπιέσεις ένα γλυκό, τρυφερό φιλί όταν σου γεννηθεί η επιθυμία, κι ας είναι τα παιδιά μπροστά. Θα νιώσουν όμορφα βλέποντας τους γονείς να είναι αγαπημένοι.

Μην καταπιέζεις όμως τη σεξουαλικότητα και τον αισθησιασμό σου επειδή είσαι μαμά. Βρες τον τρόπο να διατηρήσεις τον γονεϊκό σου ρόλο και παράλληλα την ιδιωτική σου ζωή. Δύσκολο, αλλά αξίζει να το προσπαθήσεις.