Πόσο ανάγκη έχεις μια φίλη- βαμπίρ;

Μικρότερη όταν ήμουν και στις αρχές της καριέρας μου γνώριζα άπειρο κόσμο. Πολλοί θέλησαν τη βοήθειά μου, τη συμπαράστασή μου, μια στιγμή να τους κρατήσω το χέρι.

Και βοηθώντας τους ένιωθα καλά με τον εαυτό μου, καλύτερος άνθρωπος. Σε κάποιες περιστάσεις όμως έπεσα εύκολα θύμα μιας βαμπίρ υποτιθέμενης φιλίας.

Δεν με άφηνε να αναπνεύσω. Ήθελε να είμαστε συνέχεια μαζί.

Εγώ δεν υπήρχα στο τοπίο. Οι σκέψεις, το θέλω μου, η χαρά ή η στεναχώρια μου. Μόνο εκείνη. 

Ήταν επίμονη, πιεστική, φορτική. 

Με έκανε να τη λυπάμαι συνεχώς. Και ο οίκτος δεν με άφηνε να την αφήσω. 

Πόσο γρήγορα το κατάλαβα ότι αυτός ο άνθρωπος μου ρούφαγε τη ζωή και ότι μάλλον ένας ειδικός ήταν αρμόδιος να σταθεί δίπλα της κι όχι εγώ; Αρκετά σύντομα ώστε να μου μείνει λίγο αίμα και οξυγόνο στον εγκέφαλο, αρκετά αργά ώστε να το θυμάμαι ως μια δυσάρεστη εμπειρία.

Στην πορεία έχω συναντήσει πολλούς τέτοιους ανθρώπους που καταλαβαίνω όχι από την πρώτη αλλά τη δεύτερη ή τρίτη επαφή μας ότι αυτό που ζητάνε είναι ο οίκτος μου. Και καταλαβαίνεις τι σημαίνει αυτό. Να βγω πάλι από το πλάνο. 

Τώρα πια μπορώ να διακρίνω τις αιμοσταγείς προθέσεις, τα κοφτερά δόντια πίσω από ένα μετροπαθές χαμόγελο. Εάν θα την ξαναπατήσω; Πιθανόν. Εάν όμως γίνει, μάλλον θα είμαι σε μια φάση της ζωής μου που θα μου αξίζει. Ελπίζω όχι.