Ναι ή όχι στη σχέση με χωρισμένο;

Και να, είδες τι μόλις έκανα; Σε προκαταβάλλω αρνητικά. Βάζω τους χωρισμένους στο ίδιο τσουβάλι, και το πετάω σε μια ακρούλα.

Αφορμή μια φίλη, αρκετά νέα, στα early 20s, που βρίσκεται σε δίλημμα. Να βγω ή να μην βγω με τον 35χρονο που μου αρέσει;

Η πρώτη αυθόρμητη απάντηση είναι Βγες, κούκλα μου, αν σου αρέσει, γιατί το σκέφτεσαι;

Τι λες όμως όταν μαθαίνεις ότι ο 35χρονος είναι σε διάσταση- στοιχείο που μοιράστηκε με τη φίλη μου- αλλά και πατέρας ενός βρέφους- στοιχείο που αποκρύφθηκε.

Προφανώς και ένας χωρισμένος ή εν διαστάσει που είναι και μπαμπάς δεν είναι υποχρεωμένος να δώσει πιστοποιητικό οικογενειακής κατάστασης με το καλημέρα σας.

Εάν βρισκόμουν όμως στη θέση της κοπέλας, θα ήθελα να γνωρίζω βασικά πράγματα από το πρώτο ραντεβού. 

Εάν μου άρεσε πολύ, δεν θα δίσταζα να βγω και δεύτερη φορά μαζί του.

Εάν ήμουν 20 και ήθελα να κάνω μόνο σοβαρές σχέσεις, και πάλι θα έβγαινα μαζί του. 

Εάν ήμουν 20 και ήθελα απλά να περνάω καλά, ε, ναι, και πάλι θα έβγαινα μαζί του. 

Ουσιαστικά, θα έβγαινα μαζί του εάν ο τύπος που γνώριζα άξιζε τον κόπο. Εάν ένιωθα ότι ταιριάζαμε. Εάν δεν υπήρχε μέσα μου το παραμικρό που να μου φώναζε «μακριά, φύγε, τρέχα!».

Εάν όμως έβλεπα μπροστά μου, ένα ψυχολογικό ράκος, ένα πληγωμένο κουτάβι, έναν ηλίθιο φαλλοκράτη, μια μπλεγμένη όσο δεν πάει κατάσταση, μπορεί και να μην τελείωνα καν τον μονό εσπρέσο μου. 

Δεν θα πετάξω αυτό το τσουβάλι με τους χωρισμένους πατεράδες σε μια άκρη. Δεν θα πετάξω καν τους άντρες σε μια γωνιά. Δεν θα γίνω όμως και σάκος του μποξ. Σόρι.