Κολλάμε εμείς οι δύο για παρέα;

Όταν είσαι ακόμα στο σχολείο, εκεί, στα αξέχαστα χρόνια της εφηβείας, θέλεις να κάνεις παρέα με παιδιά που μοιάζουν με σένα. Μπορεί να μοιάζετε τόσο πολύ, στο στυλ, στη συμπεριφορά, που άνετα μπορεί κάποιος να σας θεωρεί αδέρφια ή ακόμα και δίδυμα. 

Μεγαλώνοντας, τα κοινά σημεία, όπως το σχολείο ή η γειτονιά, παύουν και μπαίνεις σε ένα σύμπαν ευρείας διαφορετικότητας. Κυρίως εάν σπουδάζεις, αρχίζεις και κάνεις γνωριμίες με ανθρώπους που μπορεί να σε εντυπωσιάσουν γιατί ακριβώς είναι τόσο διαφορετικοί από σένα. 

Περνώντας στην επόμενη φάση, αυτή της συντροφικότητας ή και της γονεϊκότητας, συνειδητοποιείς με τον καιρό ότι επιστρέφεις πάλι εκεί από όπου ξεκίνησες. Κάνεις παρέα με ανθρώπους που σου μοιάζουν πολύ. Έχουν παιδιά. Έχουν πάνω κάτω τα ίδια ενδιαφέροντα και τρόπο ζωής. Έχουν το ίδιο κοινωνικό στάτους. Μπορεί να έχουν και το ίδιο χιούμορ με σένα. 

Σαν να έχεις δημιουργήσει ένα κύκλο ασφαλείας, στον οποίο όλοι νιώθουν άνετα, χωρίς την παραμικρή υποψία κινδύνου. 

Αυτή ακριβώς η φάση είναι που πρέπει να σε κάνει να αναρωτηθείς πόσο τέλειο είναι να αφήνεσαι σε νέες γνωριμίες, που τίποτα δεν σε δεσμεύει ότι θα γίνουν φιλίες. Όταν σπας για λίγο αυτόν τον κύκλο ασφαλείας και τρυπώνεις για λίγο σε έναν άλλο κύκλο ανθρώπων. 

Δοκίμασέ το και ίσως ανακαλύψεις όχι μόνο υπέροχους ανθρώπους αλλά και πτυχές της ζωής σου που ούτε καν υποψιαζόσουν.