Πώς να ξεθυμώσεις μαζί του σε 5 λεπτά

Υπάρχουν σε αυτή την ζωή μερικοί άνθρωποι που μπορεί να σε κάνουν πύραυλο. Στο δρόμο, στο ταξί, στη δουλειά, στο σπίτι, στη συνέλευση της πολυκατοικίας για το καλοριφέρ και το ασανσέρ. Εγὠ που είμαι ένας πολύ ήρεμος και ήμερος άνθρωπος για παράδειγμα, μπορεί να ακούσω το πιο προσβλητικό πράγμα του κόσμου και να μην ταραχτώ. Κρατώ πάντα την ψυχραιμία μου και πολύ δύσκολα θα θυμώσω, ή θα βγω εκτός εαυτού. Μπορεί να οδηγώ και κάποιος να με προσβάλει λεκτικά ή με μια χειρονομία. Θυμώνω, αλλά στην επόμενη στροφή το έχω ξεπεράσει, σχεδόν το έχω ξεχάσει. Δύο όμως είναι οι άνθρωποι που καταφέρνουν να με βγάλουν εκτός εαυτού.

Ο ένας είναι ο σύντροφός μου. Μια του ατάκα μπορεί να μου ανεβάσει τους παλμούς στο 180. Να χτυπήσω κόκκινο μέσα σε χρόνο dt. Δεν ξέρω ποιό μπουτόν πανικού εκείνη την ώρα πυροδοτείται μέσα στον εγκέφαλό μου, αλλά μια του φράση, μπορεί να με κάνει έξαλλη και να αντιμιλήσω με τρόπο πολύ αρνητικό. Κυρίως όμως φορτώνεται μέσα μου ένας τεράστιος θυμός και ένα βάρος το οποίο δεν μπορώ να ξεφορτωθώ επί ώρες. Επειδή χρήματα για ψυχολόγους και διαχείρηση θυμού δεν υπάρχουν κι επειδή όπως προείπα κανείς άλλος στον πλανήτη γη ότι και να μου πει, δεν καταφέρνει να με ταράξει ουσιαστικά, αποφάσισα να το διαχειριστώ μόνη μου. Πώς;

-Καταρχήν το διέγνωσα: είδα ότι ο άνθρωπος αυτός πάρα πολύ συχνά με βγάζει από τα ρούχα μου. Κυριολεκτικώς και μεταφορικώς…

-Μετά είπα ότι δεν είναι δυνατόν να περάσω όλη μου την ζωή  θυμωμένη: δεν μου αξίζει αυτή η καθημερινότητα και δεν αξίζει και σε κανέναν. Έτσι προσπάθησα να δράσω σε δύο κατευθύνσεις. Προς εκείνον και προς τον εαυτό μου.

-Σε εκείνον είπα με απόλυτη ειλικρίνεια τι με θυμώνει: του μίλησα ανοιχτά. Πολλές φορές για να το καταλάβει. Του είπα με όλη μου την αγάπη ότι κάποια πράγματα που λέει, ή ρωτάει με ενοχλούν. Πήρε καιρό, αλλά δεν γίνεται  πια τόσο συχνά και ομολογώ ότι όλο το σκηνικό έχει από την μεριά του βελτιωθεί αισθητά.

-Εγώ τώρα έκανα το απόλυτο τρικ που όσες φορές καταφέρνω να το εφαρμόσω, λειτουργεί πολύ καλά: προετοιμάζομαι ότι θα μου έρθει η ατάκα και κάνω πως δεν άκουσα. Δεν απαντώ αμέσως. Έτσι κερδίζω ένα - δύο δευτερόλεπτα. Αν δεν ακούσεις τι είπε ο άλλος, δεν σε ενοχλεί αυτό που ειπώθηκε.

“Συγγνώμη αγάπη μου, έχω τον απορροφητήρα ανοιχτό και δεν άκουσα τι είπες.” Και συνεχίζω να μην αντιδρώ. Όταν ο άλλος αναγκαστεί να επαναλάβει την φράση, δεν έχει την ίδια δυναμική με την αρχική του κουβέντα.

Σηκώνω τα φρύδια και φεύγω από το δωμάτιο χωρίς να απαντήσω, προσποιούμενη ότι δεν το άκουσα. Το αφήνω να περάσει κι αυτό ξώφαλτσα, όπως η μούτζα του οδηγού. Έτσι κι αλλιώς η ζωή είναι πολύ μικρή και σημαντική, για να δηλητηριάζουμε χωρίς λόγο τις στιγμές μας…