«Σκέφτομαι να χωρίσω»: Να το κάνω πριν ή μετά τις γιορτές;

Είναι η πιο υπέροχη εποχή του χρόνου. Ή μήπως είναι η πιο μοναχική; Κοιτάζω το ημερολόγιο, μετά κοιτάζω εκείνον στον καναπέ και μια φωνή μέσα μου ουρλιάζει: «Φύγε». Αλλά πώς χωρίζεις κάποιον όταν έξω παίζει το "Last Christmas" και έχετε ήδη κανονίσει ρεβεγιόν με τους γονείς του;

Υπάρχει μια αόρατη ημερομηνία λήξης στις σχέσεις που τρεμοπαίζουν, και συνήθως αυτή η ημερομηνία πέφτει κάπου ανάμεσα στα μέσα Νοεμβρίου και τις αρχές Δεκεμβρίου. Είναι εκείνη η περίεργη ζώνη του λυκόφωτος, όπου η σχέση έχει τελειώσει μέσα σου, αλλά η κοινωνική πίεση των ημερών σε κρατάει όμηρο.

Βρίσκομαι ακριβώς εκεί. Το δέντρο είναι στολισμένο στη γωνία. Τα λαμπάκια αναβοσβήνουν ρυθμικά. Η πόλη έχει φορέσει τα καλά της. Κι εγώ; Εγώ νιώθω σαν να παίζω σε μια κακογυρισμένη θεατρική παράσταση. Κάθε «αγάπη μου» ακούγεται ψεύτικο στα αυτιά μου. Κάθε άγγιγμα με κάνει να σφίγγομαι. Ξέρω ότι θέλω να τελειώσει. Το ξέρω με κάθε κύτταρο του κορμιού μου.

Αλλά μετά σκέφτομαι: «Μα τώρα; Χριστουγεννιάτικα;».

Το δίλημμα είναι βασανιστικό και χωρίζεται σε δύο στρατόπεδα. Το στρατόπεδο του «Μείνε για τις Γιορτές» και το στρατόπεδο του «Φύγε Τώρα». Κι εγώ ταλαντεύομαι ανάμεσά τους κάθε βράδυ που πέφτω για ύπνο.

Σενάριο Α: Ο «ειρηνικός» δρόμος (ή αλλιώς, η αναβολή)

Η λογική λέει: «Μην είσαι σκληρή. Μην του καταστρέψεις τα Χριστούγεννα. Περίμενε μέχρι τον Ιανουάριο». Αυτό το σενάριο μοιάζει, εκ πρώτης όψεως, με πράξη αλτρουισμού. Δεν θέλω να είμαι η γυναίκα που τον παράτησε παραμονές γιορτών. Δεν θέλω να τον αφήσω μόνο του να κοιτάζει το ταβάνι ενώ όλοι οι άλλοι ανοίγουν δώρα. Δεν θέλω να ακυρώσω το τραπέζι στους γονείς του και να πρέπει να δώσω εξηγήσεις στη μαμά του που με λατρεύει.

Επιλέγοντας να μείνω, επιλέγω την ησυχία. Επιλέγω να αποφύγω το δράμα μέσα στις γιορτές. Αλλά με τι κόστος; Το κόστος είναι η υποκρισία.

Σκέφτομαι τη στιγμή της αλλαγής του χρόνου. 3... 2... 1... Όλοι αγκαλιάζονται. Εκείνος θα γυρίσει να με φιλήσει και να μου ευχηθεί «Καλή χρονιά, αγάπη μου». Κι εγώ θα πρέπει να τον φιλήσω πίσω, ξέροντας ότι σε δύο εβδομάδες θα τον χωρίσω. Δεν είναι αυτό η απόλυτη προδοσία; Δεν είναι πιο σκληρό να του χαρίσω μια ψεύτικη ανάμνηση, ένα ψέμα τυλιγμένο σε χρυσόχαρτο, παρά την πικρή αλήθεια;

Και μετά είναι το δώρο. Πρέπει να του πάρω δώρο. Πώς διαλέγεις δώρο για τον άνθρωπο που σκοπεύεις να αφήσεις; Τι του γράφεις στην κάρτα; «Σ’ αγαπώ»; Ψέμα. «Χρόνια πολλά»; Ψυχρό. Το να ξοδεύεις χρήματα και ενέργεια για να συντηρήσεις μια βιτρίνα είναι εξαντλητικό.

Σενάριο Β: Η «επώδυνη» λύση (ή αλλιώς, η ελευθερία)

Η άλλη επιλογή είναι να το κάνω τώρα. Σήμερα. Να καθίσουμε στον καναπέ και να πω τις λέξεις που φοβάμαι: «Δεν είμαι ευτυχισμένη. Θέλω να χωρίσουμε». Ναι, θα υπάρξουν δάκρυα. Ναι, θα είναι ένα «λυπητερό» ρεβεγιόν. Θα είμαι μόνη μου τα Χριστούγεννα. Και αυτός είναι ίσως ο μεγαλύτερος φόβος μου. Η μοναξιά μέσα στις γιορτές μοιάζει διπλάσια. Φοβάμαι ότι θα μελαγχολήσω, ότι θα κλαίω βλέποντας τα ζευγάρια στο Instagram.

Αλλά υπάρχει και η άλλη όψη. Αν χωρίσω τώρα, το 2026 θα με βρει καθαρή. Χωρίς βαρίδια. Χωρίς ψέματα. Θα μπορώ να περάσω τις γιορτές με τους φίλους μου, με την οικογένειά μου, ή ακόμα και μόνη μου με τις πιτζάμες μου, αλλά θα είμαι ο εαυτός μου. Δεν θα χρειάζεται να προσποιούμαι. Δεν θα χρειάζεται να σφίγγω τα δόντια σε κάθε οικογενειακή του υποχρέωση.

Τι με έκανε να αποφασίσω

Χθες το βράδυ, καθώς βλέπαμε ταινία, ακούμπησε το χέρι του στο πόδι μου. Η ενστικτώδης αντίδρασή μου ήταν να τραβηχτώ. Εκείνη τη στιγμή, κατάλαβα. Το να μείνω μαζί του «για τις γιορτές» δεν είναι πράξη καλοσύνης προς εκείνον. Είναι πράξη δειλίας δικής μου. Τον κοροϊδεύω. Του στερώ την ευκαιρία να βρει κάποια που θα θέλει να είναι μαζί του τα Χριστούγεννα, ή έστω την ευκαιρία να θρηνήσει και να προχωρήσει. Τον κρατάω σε μια «αναμονή» που δεν γνωρίζει, μόνο και μόνο για να μην νιώσω εγώ άβολα.

Οι ειδικοί λένε ότι δεν υπάρχει ποτέ «καλή στιγμή» για χωρισμό. Αν δεν το κάνεις τα Χριστούγεννα, έρχεται η Πρωτοχρονιά. Μετά έρχεται του Αγίου Βαλεντίνου. Μετά τα γενέθλιά του. Μετά το Πάσχα. Πάντα θα υπάρχει μια δικαιολογία για να μείνεις λίγο ακόμα.

Η ετυμηγορία

Αν είσαι κι εσύ σε αυτή τη θέση, θέλω να σου πω αυτό που λέω στον εαυτό μου σήμερα: Η ειλικρίνεια είναι το καλύτερο δώρο. Ακόμα κι αν πονάει. Το να χωρίσεις πριν τις γιορτές απαιτεί τεράστιο θάρρος. Σημαίνει ότι επιλέγεις την αλήθεια σου πάνω από την άνεσή σου. Σημαίνει ότι σέβεσαι τον σύντροφό σου αρκετά ώστε να μην τον μετατρέψεις σε κομπάρσο στο σόου της ζωής σου.

Αποφάσισα να το κάνω. Θα είναι δύσκολα Χριστούγεννα; Πιθανότατα. Θα κλάψω; Σίγουρα. Αλλά όταν το ρολόι δείξει 00:00 και μπει ο νέος χρόνος, θα ξέρω ότι η χρονιά ξεκινάει σε λευκό χαρτί. Και αυτή η αίσθηση της ελευθερίας, της δυνατότητας, της αυθεντικότητας... αξίζει περισσότερο από κάθε τέλειο ρεβεγιόν.

Κορίτσια, μην περιμένετε τον Ιανουάριο. Η ζωή είναι πολύ μικρή για να περνάτε τις γιορτές με ανθρώπους που δεν έχει πια θέση στην καρδιά σας. Κάντε το δώρο της ελευθερίας στον εαυτό σας (και σε εκείνον). Και ποιος ξέρει; Ίσως τα πιο «μοναχικά» Χριστούγεννα να αποδειχθούν τελικά τα πιο λυτρωτικά της ζωής μας.

Μπορεί να σε ενδιαφέρει

Πώς κατάφερα η χριστουγεννιάτικη μαγεία να ανανεώσει τη σχέση μου