Το κόκκινο μανικιούρ που θύμισε: Εμένα

Πριν λίγες εβδομάδες αποφάσισα να βάψω τα νύχια μου κόκκινα και όχι λόγω κάποιας τάσης ή περίστασης αλλά σαν ένα προσωπικό πείραμα: θα άλλαζε αυτό κάτι στη σχέση μου; Θα με έκανε να αισθανθώ πιο σαγηνευτική ή απλά πιο ορατή; Αυτή είναι η ιστορία μου από την εμπειρία με τη «θεωρία του κόκκινου μανό» και τι ανακάλυψα γι’ αυτό που πραγματικά σημαίνει έλξη και αυτοπεποίθηση.

Η σπίθα

Είχα δει κατά καιρούς στα social media τη «θεωρία των κόκκινων νυχιών», ότι όταν γυναίκες βάφουν τα νύχια τους κόκκινα, τραβούν επιπλέον προσοχή σε γνωριμίες ή και μέσα στη σχέση τους. Η ιδέα με προκάλεσε και με παραξένεψε. Όχι, γιατί πίστεψα ότι το χρώμα μπορεί να κάνει θαύματα από μόνο του, αλλά γιατί ήθελα να δω πώς νιώθω εγώ, με κόκκινα νύχια μετά από πολλά χρόνια που το πιο λαμπερό χρώμα που είχαν δει τα νύχια μου ήταν ένα σκούρο μπορντό και το πιο συνηθισμένο ένα «φωτεινό» μαύρο. Ήρθε μια μέρα που το αποφάσισα ότι χρειάζομαι μια αλλαγή, κάτι μικρό που θα έχει σημασία.

Το βράδυ που επέλεξα το κόκκινο, ένιωσα έναν ενθουσιασμό, ξέρεις είναι εκείνη η στιγμή που κοιτάς το χρώμα που απλώνεται στα νύχια σου και αναρωτιέσαι: «Πώς θα αντιδράσουν; Πώς θα με βλέπουν;».

Η βραδιά της δοκιμής

Ετοιμάστηκα για μία βραδινή έξοδο, απλά, με ένα φόρεμα, και το μόνο ξεχωριστό επάνω μου ήταν αυτό το κόκκινο μανικιούρ. Κατά τη διάρκεια της βραδιάς, όταν καθίσαμε να μιλήσουμε και να περπατήσουμε, ένιωθα την ενέργειά μου να αλλάζει, επέλεγα να χρησιμοποιώ πιο πολύ τα χέρια μου, να κρατάω το ποτήρι πιο ανοιχτά, να αφήνω το φως των κεριών να αντανακλά στο χρώμα.

Με εντυπωσίασε ότι κατά τη διάρκεια της νύχτας άκουσα κοπλιμέντα «πολύ όμορφα τα νύχια σου» αλλά και βλέμματα ήταν κάπως πιο παρατεταμένα. Δεν είμαι σίγουρη αν ήταν το κόκκινο που «τράβηξε» την προσοχή ή αν ήμουν εγώ, με τις μικρές μου κινήσεις, πιο προσεγμένη και πιο προσεκτική. Όταν το βράδυ έφτασε στο τέλος του και καθίσαμε ήσυχα, είδα στον καθρέφτη μου πως ήμουν λίγο πιο ευθυτενής, λίγο πιο παρούσα. Δεν είχαν γίνει θαύματα, αλλά είχα νιώσει πως κάτι μέσα μου αναζωπυρώθηκε, σαν απότομο ξύπνημα.

Τι διαπίστωσα πραγματικά

Καταρχάς, κατάλαβα ότι το κόκκινο δεν είναι μαγικό και δεν είναι πανάκεια. Δεν περίμενα να αλλάξει τον χαρακτήρα της σχέσης μου ή να προκαλέσει στιγμιαία έλξη, περίμενα να δώσει ώθηση σε εμένα. Κι αυτό, τελικά, ήταν το πιο σημαντικό. Το κόκκινο μανικιούρ μου με έκανε και ένιωσα πιο θηλυκή, πιο σίγουρη, πιο εγώ. Όταν βλέπω τα νύχια μου τώρα, δε σκέφτομαι μόνο το χρώμα — σκέφτομαι ότι είχα το θάρρος να κάνω κάτι μικρό, να πειραματιστώ, να ρισκάρω με μια εμφάνιση που μετρά σε μένα πριν από όλους τους άλλους.

Αυτό που θεωρώ πιο σημαντικό είναι πως πέρα από τα κοπλιμέντα και τα βλέμματα, ο καθρέφτης δεν λέει ψέματα. Θες να τραβήξεις το βλέμμα κάποιου; Δώσε το βλέμμα σου πρώτα εσύ. Εάν εγώ νιώθω ότι λάμπω τότε το χρώμα είναι απλώς μία χαριτωμένη πινελιά.

Ένας φίλος μου είπε: «Δεν είναι το κόκκινο. Είναι ότι έχεις κάτι που σε κάνει να γίνεσαι πιο ορατή». Και ίσως αυτή να είναι η ουσία, όχι το χρώμα, μα η διάθεση να μην κρύβεσαι.

Όταν η θεωρία συναντά την πραγματικότητα

Δεν υποστηρίζω ότι κάθε γυναίκα πρέπει να βάψει τα νύχια της κόκκινα. Η έλξη και το πραγματικό, βαθύ ενδιαφέρον χτίζεται σε χιλιάδες μικρές στιγμές όπως στο πώς ακούς, πώς βλέπεις, πώς αγγίζεις, πώς μιλάς. Αυτή η μικρή πράξη του να διαλέξεις το κόκκινο, να καθαρίσεις και να περιποιηθείς τα χέρια σου, να αφήσεις λίγα λεπτά να στεγνώσουν, όλα αυτά είναι πράξεις αυτοφροντίδας. Και η αυτοφροντίδα είναι μαγνητική. Κι αν με ρωτήσεις αν η θεωρία «δουλεύει» στη σχέση μου, θα σου πω ότι δεν άλλαξε τα θεμέλια, αλλά στιγμάτισε κάποιες στιγμές και ενέτεινε την πρόθεσή μου να υπάρχω, να μην ξεχνιέμαι, να μην αφήνω τη λάμψη μου να σβήνει. Και αυτό, ήταν αρκετό.

Μπορεί να σε ενδιαφέρει

Διάβασε ακόμα

Ο οδηγός για winged eyeliner που θα σε βοηθήσει ακόμα και αν είσαι ανεπίδεκτη σαν εμένα