Bahama Mama: To νέο blog της Parenting Coach Νάντιας Γεωργίου!

Χτες είχαμε σχεδόν τελειώσει το πρωïνό μας κι εγώ έπινα τον καφέ μου. Η εξίμιση χρόνων κόρη μου μου λέει: «μαμά, μη βλέπεις, θα σου κάνω έκπληξη». Ήταν στο νεροχύτη και έπλενε το δικό της πιάτο μαζί με άλλα δυο-τρία. Όταν τελείωσε, καθάρισε και τον πάγκο και άρχισε να στύβει το σφουγγάρι της από το νερό και το σαπούνι για να το βάλει στη θέση του, όπως ακριβώς κάνω και εγώ. Και τότε είδα ότι το σφουγγάρι έσταζε σαπουνάδες στα καθαρά πιάτα και μαχαιροπίρουνα. Και σηκώθηκα, πήρα το σφουγγάρι από το χέρι της και άρχισα το κήρυγμα. Η κόρη μου στεναχωρήθηκε και πήγε στο δωμάτιό της. Πήγα κι εγώ, κάθισα δίπλα της, αλλά εκείνη πήγε πιο ΄κει. Η στάση της ήταν ξεκάθαρη, δεν ήθελε να μου μιλήσει. Και με το δίκιο της δηλαδή. Εκείνη ήθελε να μου δείξει ότι τα καταφέρνει να κάνει κάτι σημαντικό μόνη της και εγώ είδα μόνο τις σαπουνάδες. Γιατί αυτό το μήνυμα της πέρασα άθελά μου. Τα παιδιά αυτής της ηλικίας χτίζουν μια αίσθηση ταυτότητας βασισμένη κυρίως στα επιτεύγματά τους. Και επειδή δεν έχουν ακόμα την ικανότητα να αξιολογήσουν μόνα τους τον εαυτό τους, νοιάζονται πολύ για τη γνώμη των γονιών τους. Κι εγώ, η μαμά, τα είχα κάνει θάλασσα.  Τι έκανα; Πρώτα της ζήτησα μια ειλικρινή συγνώμη. Μετά της είπα την αλήθεια: ότι αντί να δω ότι πήρε την πρωτοβουλία, ότι έπλυνε πολύ καλά όχι μόνο τα πιάτα αλλά και τον πάγκο, να την αφήσω να μου κάνει έκπληξη και να της πω πόσο περήφανη ήμουν για εκείνη, μ ’έπιασε το «μαμαδίστικο» και πήγα στις σαπουνάδες. Και όλο αυτό το είπα με χιούμορ. Η κόρη μου γέλασε, ήρθε δίπλα μου, με αγκάλιασε και μου είπε: «μαμά θέλεις να το ξανακάνουμε; Αλλά αυτή τη φορά θα σου κάνω ολόκληρη την έκπληξη, εντάξει;»