Βahama Μama: Απορίες οικογενειακής καραντίνας

Τις πρώτες μέρες είμασταν προσεκτικοί αλλά κάπως πιο χαλαροί. Κλεισμένοι στο σπίτι αλλά τα ωράριά μας είχαν αλλάξει, κάτι σαν διακοπές. Ξύπνημα αργά, διάβασμα της κόρης μας αργά, ύπνος αργά, όλα αργά. Έτσι όμως κάπου «χάναμε τη μπάλα». Περνούσε η μέρα κι εγώ βρισκόμουν ακόμη καθισμένη στην καρέκλα του γραφείου κάνοντας τη δασκάλα στην κόρη μου που έπρεπε να κάνει τα μαθήματα που έστελνε το σχολείο καθημερινά. Ένας ρόλος που και σήμερα δεν μου αρέσει καθόλου. Ξέρω ότι αισθάνεται ασφάλεια μαζί μου αλλά τόσες ώρες – υπάρχουν και οι καθυστερήσεις βλέπεις - δεν μπορώ. Άσε που τα μαθηματικά δεν ήταν το φόρτε μου στο σχολείο.

Άντε να την πείσεις ότι χρειάζεται να διαβάζει όπως στο σχολείο και τις ίδιες ώρες, ότι είναι σαν να πηγαίνει σχολείο. «Μα εδώ είναι το σπίτι μας, δεν είναι σχολείο. Και τι πειράζει να κοιμηθώ πιο αργά»; Διεκδικούσε, και με το δίκιο της. Και ο άντρας μου να λέει «πρέπει να μπει μια τάξη». Όχι ότι είχε άδικο αλλά ο δασκαλίστικος τρόπος, ο τόνος και το ύφος δεν βοηθούσαν. Στην αρχή έγιναν κάποιες μάχες. Δεν το αξίζει αυτό, σκεφτόμουν, ούτε εκείνη ούτε εγώ. Θέλω να την κρατάω περισσότερο αγκαλιά, να παίζουμε και να γελάμε. Αντί γι’ αυτό μου φορτώθηκε ένας ρόλος που δεν μου ανήκει. Συνειδητοποίησα όμως ότι τα δεδομένα έχουν αλλάξει. Το ίδιο και οι ισορροπίες. Κι εγώ και όλοι μας χρειαζόμαστε χρόνο να αφομοιώσουμε τις νέες συνθήκες. Σιγά-σιγά τα πράγματα μπαίνουν σ’ ένα δρόμο. Η αλήθεια είναι ότι το πρόγραμμα βοηθάει πολύ όλους μας. Τώρα γελάμε περισσότερο και κάνουμε αγκαλιές όλοι μαζί.

Αν υπάρχει κάποιο θέμα που σ’ ενδιαφέρει και θα ήθελες να μάθεις περισσότερα επικοινώνησε μαζί μου στο Αυτή η διεύθυνση Email προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε. Για περισσότερες πληροφορίες για εμένα και τη δουλειά μου κάνε κλικ στο www.itsmylife.gr Γιατί η ζωή είναι δική σου!