Η τέχνη του να μη κάνεις τίποτα ή αλλιώς η ανία του 2020 μέσα από φωτογραφίες

Για τη Luce Lapadula το σώμα και το πνεύμα είναι σε διαρκή συνεργασία μεταξύ τους και είναι ο λόγος που αν κάτι δε πάει καλά για το ένα, κάτι δε πάει καλά ούτε για το άλλο. Για τη Luce όμως είναι εξίσου σημαντικό ή μάλλον θα λέγαμε ότι πάνε πακέτο όροι όπως η αποδοχή, η συναισθηματική σταθερότητα και η αγάπη προς τον εαυτό μας, μαζί με το δίδυμο σώμα-πνεύμα. Λογικά, έχει ακόμη πολύ υλικό να προλάβει να αιχμαλωτίσει στο φακό της το 2020...

Χρονιά-ορόσημο για το απόλυτο σκάψιμο, την συναισθηματική αναμόχλευση αλλά και τα υπολείμματα που κρύβαμε κάτω από το χαλί τόσο καιρό και σχετίζονταν με τι άλλο; Με ανθρώπους φυσικά. Με όσους έφυγαν βιαστικά πριν καλά καλά μάθουμε πώς συμπεριφέρονται στη δεύτερη μπύρα, με αυτούς που ξέραμε πιο καλά κι από τα νούμερά μας στα τζιν αλλά εξαφανίστηκαν και για κάποιους που έμειναν και ακόμη μαθαίνουμε και προβληματιζόμαστε. Γιατί, η Luce ξέρετε φωτογραφίζει ανθρώπους όταν βρίσκονται σε μία τόσο σημαντική στιγμή της ημέρας τους, αυτή του να είναι μόνοι τους και να κάνουν το απολύτως τίποτα.

Και για να είμαστε απόλυτα ειλικρινείς, εκείνες τις ώρες φαινομενικά είμαστε πτώματα αλλά κατά βάθος ψάχνουμε... Εξηγήσεις, ερμηνεύουμε συμπεριφορές, ξεκλειδώνουμε σκέψεις που αφήσαμε να κοιμούνται και φυσικά μιλάμε με εμάς, το πιο δύσκολο σπορ που πολλές φορές είναι αρκετά ευχάριστο.

Και στις φωτογραφίες που θα ακολουθήσουν θα δούμε πορτραίτα ανθρώπων που μοιάζουν να ονειρεύονται, άλλους να βαριούνται σε βαθμό θανάτου κι άλλους που φαίνονται να μετανιώνουν που κέρδισαν τη μάχη στη κοιλιά της μητέρας τους για να ζήσουν το 2020...