Μάριος Αθανασίου - «Η λαχτάρα μου είναι τα παιδιά μου να γίνουν ωραίοι άνθρωποι»

Αυτό το καλοκαίρι το… παίζει υπουργός Παιδείας στο θέατρο Λαμπέτη, αλλά ο αγαπημένος ηθοποιός μίλησε στο allyou και τη Μαρία Πανάγου για τα παιδιά του, τον χαρακτήρα του, τον Κώστα Βουτσά και το αν θα ήθελε να ασχοληθεί με την πολιτική στ’ αλήθεια. Και ίσως βγάλαμε… λαυράκι.

Μαρία Πανάγου

Καλλιτέχνες έχω γνωρίσει πολλούς. Λίγοι είναι αυτοί που δεν έχουν κόμπλεξ πάνω τους, ελάχιστοι εκείνοι που σου μιλούν όπως θα μιλούσαν στον κολλητό τους και μετρημένοι στα δάχτυλα οι ηθοποιοί που, παρ’ ότι σου έχουν μιλήσει πολύ ανοιχτά για όλα, δεν τελειώνουν την επαφή μαζί σου λέγοντας «μη γράψεις αυτό που σου είπα γι’ αυτό το θέμα» ή «πρόσεχε πώς θα το διατυπώνεις εκείνο που ανέφερα» ή στη χειρότερη περίπτωση «στείλε μου να δω τη συνέντευξη πριν τη δημοσιεύσεις».

Ο Μάριος Αθανασίου ανήκει σε αυτή την κατηγορία των ηθοποιών που είναι αυτό που φαίνονται: ένας απλός, καθημερινός, χαλαρός τύπος, με μια κανονική ζωή, που χωρίς φανφάρες και εντυπωσιασμούς καταφέρνει να ξεχωρίζει και να πετυχαίνει.

abmarios.jpg

Τα βράδια αυτού του καλοκαιριού τον απολαμβάνουμε στην κωμωδία των Jean Franco και Guillaume Mélanie «Πανικός στο Υπουργείο», μια παράσταση που έκανε πρεμιέρα στο Παρίσι το 2009, γνώρισε από την πρώτη στιγμή μεγάλη επιτυχία και ήρθε και εδώ για να κάνει το καλοκαίρι στην πόλη της Αθήνας ευκολότερο.

Ο Μάριος Αθανασίου είναι ο Άκης, ο νέος υπουργός Παιδείας. Ονειροπαρμένος και μονίμως εκτός πραγματικότητας, δεν κάνει βήμα χωρίς την πιστή συνεργάτιδά του και διευθύντρια του υπουργείου, Νίκη. Παντρεμένη με τη δουλειά της, η Νίκη δεν έχει χρόνο για χάσιμο. Η ζωή της περιστρέφεται εξ ολοκλήρου γύρω από τον προϊστάμενό της και την κόρη της, την οποία μεγάλωσε μόνη της και την οποία ελπίζει μελλοντικά να «βολέψει» στο υπουργείο. Δυστυχώς για εκείνη, τα τρία πρόσωπα που αποτελούν τους πυλώνες της ζωής της έχουν αποφασίσει να την… τρελάνουν. Ο υπουργός της είναι ερωτευμένος και οι προσπάθειές του επικεντρώνονται στο πως θα αποφύγει τη γυναίκα του. Η κόρη της, η Σάρα, ένα πανέξυπνο αλλά κακομαθημένο παιδί, επιδιώκει να ανεξαρτητοποιηθεί. Ο πατέρας της, ο Κώστας, επιμένει να κυνηγάει τον ποδόγυρο, παρά τα χρόνια του και δεν την αφήνει σε ησυχία. Όσο για την σύζυγο του υπουργού, αυτή βγάζει σπυριά και μόνο με το άκουσμα του ονόματος της Νίκης. Όμως την χαριστική βολή στο σύμπαν της Νίκης θα δώσει ο Γιαννάκης, ο ωραίος κλητήρας που θα ανατρέψει κάθε σχέδιο το οποίο έχει καταστρώσει η Νίκη.

«Την πρόταση για να συμμετάσχω στην παράσταση μου την έκανε ο Βασίλης Θωμόπουλος. Είναι ένα έργο που είχε διαβάσει και του άρεσε πολύ. Κι εμένα μου άρεσε πολύ η θεματολογία του από την αρχή και με εξέπληξε πολύ θετικά και η μετάφραση του Δημήτρη Αποστόλου γιατί το πήγε ένα βήμα παραπέρα από ότι το είχαμε στο μυαλό μας, το έκανε δηλαδή πολύ καλύτερο. Υπάρχει πάντα μία δυσκολία στη μεταφορά ενός ξενόφωνου έργου στα ελληνικά, η μετάφραση δεν είναι πολύ εύκολο πράγμα, αλλά όταν ήρθε το κείμενο από τον Αποστόλου ήταν λες και είχε γραφτεί από την αρχή στα ελληνικά. Όταν το βλέπεις δεν καταλαβαίνεις ότι είναι ένα ξένο έργο».

amarios.jpg

Κι εσείς υποδύεστε τον υπουργό…

«Είναι ένας υπουργός Παιδείας που δεν θα ήθελα να υπάρχει, αφού πρόκειται για έναν άνθρωπο ο οποίος βολεύεται από τις καταστάσεις και θέλει να βρίσκεται όπου είναι η κουτάλα και το φαγητό. Ένας άνθρωπος που εκμεταλλεύεται τις ευκαιρίες και τις καταστάσεις, όχι ιδιαίτερης ευφυΐας, που βασίζεται πάρα πολύ στη διευθύντρια του γραφείου του που είναι η Μαριάννα (Τουμασάτου), η γυναίκα που τον σώζει από την αφέλεια του».  

Σας θυμίζει κάτι από Έλληνα πολιτικό;

«Τον υπουργό Παιδείας αυτής της κυβέρνησης, ευτυχώς όχι».  

Εσείς θα θέλατε να είστε υπουργός;

«Είναι μια τεράστια ευθύνη, ειδικά το Υπουργείο Παιδείας, όπως και το Πολιτισμού και το Εξωτερικών. Όλα είναι πολύ σοβαρή δουλειά  ή μάλλον δεν είναι δουλειά γιατί ο υπουργός είναι εκπρόσωπος ενός ολόκληρου λαού».

Υπουργός δεν θα θέλατε να είστε. Με την πολιτική γενικότερα, θα φλερτάρατε;

«Με την πολιτική φλερτάρω ήδη και εννοώ ως τρόπος σκέψης και ζωής. Η πολιτική δεν πρέπει να έχει τοποθέτηση. Όποιος αποφασίζει να ασχοληθεί με αυτήν δεν πρέπει να είναι τοποθετημένος κάπου κομματικά γιατί αν ο στόχος είναι να μπει στη Βουλή τότε γίνεται επάγγελμα. Θα το χαιρόμουν λοιπόν, αν συνέβαινε λόγω ανάγκης, δηλαδή αν κάποιοι άνθρωποι έχουν αιτήματα και εσύ έχεις να προσφέρεις. Αυτό για παράδειγμα, μπορείς να το κάνεις για τον Δήμο της περιοχής σου. Η Δημοκρατία και η πολιτική ζωή αρχίζει από τη γειτονιά μας. Άρα, δεν είναι επιδίωξή μου, αλλά θα προχωρούσα αν ένιωθα ότι κάτι έχω να δώσω».

Θα θέλατε να ασχοληθείτε με την τοπική αυτοδιοίκηση δηλαδή;

«Δεν θα ήμουν ούτε θετικός, ούτε αρνητικός. Αν καταλάβαινα ότι μπορώ να βοηθήσω θα το έκανα».

Σας έχει γίνει ποτέ πρόταση;

«Ναι, αλλά σε άλλες εποχές και δε συμφωνούσα με το κόμμα».

Ένας ιδεαλιστής σαν εσάς ίσως να ήταν τώρα στην πολιτική, χρησιμότερος από ποτέ…

«Οι δύσκολες εποχές, οι πραγματικά δύσκολες, περάσανε. Αυτό το πιστεύω 100%. Δε μιλάω για την οικονομική κατάσταση της χώρας και τις δυσκολίες της κοινωνίας, αυτό βέβαια, δεν περνάει εύκολα.  Αλλά υπήρξε ένα πολύ δύσκολο κομμάτι στην ελληνική κοινωνία που αν δεν είχε αποφορτιστεί, νομίζω ότι θα είχαμε περάσει σε άλλες καταστάσεις. Αυτή η περίοδος των αγανακτισμένων, της πλατείας Συντάγματος, η αγανάκτηση εκείνης της εποχής ήταν τρομερή και έπρεπε οπωσδήποτε να αποφορτιστεί. Να κάνω σαφές ότι μιλώντας για αγανάκτηση και επανάσταση δεν αναφέρομαι βεβαίως στην ακροδεξιά.  

Εγώ, μέχρι την εποχή των διαμαρτυριών στο Σύνταγμα δεν είχα ασχοληθεί πολύ με αυτά τα θέματα γιατί τα τελευταία 30 χρόνια, η πολιτική μού προκαλούσε αηδία. Η αίσθησή μου λοιπόν είναι ότι επειδή υπήρχε μία μεγάλη αποστροφή και οργή για το πολιτικό σύστημα, υπήρχε και μία έντονη διάθεση να γίνει κάτι ξαφνικό, απότομο, ίσως και πάρα πολύ βίαιο. Αυτό είναι λοιπόν που εκφράστηκε κάποια στιγμή με μία ελπίδα προς τον Αλέξη Τσίπρα. Όλοι το ένιωσαν αυτό, ο καθένας για το δικό του λόγο και σε οποιαδήποτε πολιτική πλευρά κι αν ήταν. Ευτυχώς, η χύτρα άνοιξε έτσι και βγήκε ο αέρας και δεν έσκασε. Ξέρεις τι θα με ενδιέφερε να συμβεί στην Ελλάδα; Γιατί εγώ στηρίζω τη νέα τάξη πραγμάτων…  Θα ήθελα να υπάρξει μία σοβαρή αντιπολίτευση στον Τσίπρα. Θέλω τον Τσίπρα και μία σοβαρή αντιπολίτευση. Τότε θα μπορούσα να πω ότι έχουμε πάει ένα βήμα παραπέρα.».

Κύριε Αθανασίου είστε Συριζαίος…

«Δεν ξέρω τι είμαι, κι αν είμαι, δεν είναι γιατί ήμουν πάντα. Δεν ανήκα σε κανένα πολιτικό κόμμα. Ακόμη και στο Σύνταγμα δεν πήγα ποτέ με πολιτική θέση. Αλλά είμαστε μία χώρα που έχει περάσει πόλεμο, έναν οικονομικό πόλεμο 8 χρόνων, άσε τις κυβερνήσεις, άσε τα κόμματα… Έχουμε περάσει ένα πόλεμο. Βγήκε κανείς να μας το πει αυτό; Να μας πει ότι μετά από τον πόλεμο, οι εισφορές στην εφορία θα πάνε τόσο για την ανοικοδόμηση της χώρας, τόσο για το ένα, τόσο για το άλλο; Δεν έχει ειπωθεί αυτό καθαρά. Να νιώσουμε και εμείς τι κάνουμε. Ως πολίτης θέλω να ξέρω τι γίνεται και τι πληρώνω. Το ότι πληρώνουμε τώρα κάτι παραπάνω το θεωρούμε νταβατζιλίκι και θέλουμε να τους πάρουμε τα κεφάλια.  Μα πώς θα ξανασταθούμε στα πόδια μας αν δεν γινόταν αυτό; Εννοείται ότι θα ήθελα να το πληρώσουν μόνο οι τράπεζες, αλλά γίνεται»;

Ας αφήσουμε την πολιτική γιατί συγχύζομαι… Πείτε μου για τον Κώστα Βουτσά. Έχετε ξανασυνεργαστεί. Πώς είναι να δουλεύετε μαζί του;

«Ναι, είχαμε δουλέψει μαζί στην τηλεόραση, στη σειρά «Με Τα Παντελόνια Κάτω». Είναι ένας άνθρωπος με πολύ σεβασμό προς τους άλλους και σεβόμαστε και εμείς την ιστορία του. Ο Κώστας Βουτσάς είναι πολύ νέος, αλλά συγχρόνως είναι σαν πατέρας μας. Τους νοιάζεται όλους, τους αγαπάει, όπως κάθε «μεγάλος» άνθρωπος στον τομέα του. Δεν έχει κανένα κόμπλεξ, έπαρση ή βεντετισμό και χαιρόμαστε τις κουβέντες μαζί του.

Η πλάκα που κάνουμε με τον Κώστα είναι το πότε θα τον φτάσω στην ηλικία, αλλά μου κάνει πλάκα ακόμη και για τα παιδιά, γιατί εγώ έχω πει πως ζορίζομαι με τα τρία παιδιά, αλλά ο Κώστας λέει ότι έχω πολύ ψωμί ακόμη…

Δεν είναι μεγάλη η διαφορά του να έχεις δύο ή τρία παιδιά. Από τη στιγμή που αποκτάς παιδιά έχεις μπει σε έναν άλλο δρόμο. Αυτό έχει πολλή ευθύνη, αλλά έχει και πολλή χαρά, έχει πολλά πράγματα είναι δύσκολο να περιγραφεί. Πρέπει να πω όμως ότι δεν πήγαινε ποτέ το μυαλό μου στο ότι θα έφτανα να έχω τρία παιδιά. Το ότι θα γινόμουν γονιός κάποια στιγμή το σκεφτόμουν, αλλά ο αριθμός 3 ήταν αναπάντεχος και ομολογώ ότι δεν είναι εύκολο. Το πρώτο μου παιδί με τη Μαρία Σολωμού, το έβλεπα κυρίως τα σαββατοκύριακα, οπότε το μεγάλωμα του το έχω χάσει. Τώρα περνάμε περισσότερο χρόνο μαζί».

 Για τα παιδιά σας κάνετε όνειρα;

«Ναι και δεν έχουν να κάνουν με την επαγγελματική τους αποκατάσταση, αλλά με τον τρόπο σκέψης τους, τη ζωή και το μυαλό τους, με το τι άνθρωποι θα γίνουν. Η λαχτάρα μου είναι τα παιδιά μου να γίνουν ωραίοι άνθρωποι».

Ποιο χαρακτηριστικό σας δεν θα θέλατε να σας πάρουν με τίποτα;

«Την αναβλητικότητά μου, αλλά και τον κακώς εννοούμενο ενθουσιασμό μου, αυτόν που συμβαίνει ξαφνικά και παύει ξαφνικά. Ο ενθουσιασμός έχει μία υπερβολή, οπότε συνήθως κάτι σου χαλάει. Από την πολλή χαρά, πας στην απογοήτευση. Και είναι φυσικό αφού όλο αυτό το ‘χεις φτιάξει συνήθως μόνος σου. Γρήγορα  χαίρεσαι, γρήγορα απογοητεύεσαι, μόνος σου το έχει ζήσει».

Άλλο ελάττωμα;

«Το ότι με τους ανθρώπους που αγαπάω δεν μπορώ να είμαι αντικειμενικός, Μπορεί να ξέρω ότι εσύ που είσαι φίλη μου, έχεις κλέψει, αλλά αν ακούσω να σε κατηγορούν βγάζω νύχια. Υπερασπίζομαι τους ανθρώπους που έχω δίπλα μου κι όταν δεν πρέπει. Άλλο ελάττωμά μου είναι ότι μιλάω πολύ. Το κατάλαβες αυτό, χα χα! Θετικά μη με ρωτάς, τι να πω, δε ξέρω»…  

Εγώ θα μπορούσα να σας πω ένα θετικό που νομίζω ότι έχετε. Δεν τη έχετε «ψωνίσει»…

«Κοίτα, πέρασα μία φάση όταν ήμουν πολύ νέος, γύρω στα 25, που νόμιζα ότι μπορώ να τα κάνω όλα, νόμιζα πως ότι ζητάμε το έχουμε, αλλά έφαγα τις σφαλιάρες μου και συνήλθα».  

Πώς είναι μία συνηθισμένη σας μέρα; Έχετε χρόνο για την μεγάλη σας οικογένεια;

«Το πρωί ξυπνάω νωρίς, πάω τα παιδιά στο σχολείο και μετά στα γυρίσματα. Το μεσημέρι ή το απόγευμα κλέβω μία ωρίτσα μήπως καταφέρω να τους δω. Μετά πάω στο θέατρο. Τον χειμώνα δεν βλέπω πολύ την οικογένειά μου, μερικές μέρες είναι αρκετά δύσκολες. Καμμιά φορά λέω «χαρά στην υπομονή και το κουράγιο τους». Το πρωί πάντως που τα πάω με το αυτοκίνητο στο σχολείο προσπαθώ να μιλάω μαζί τους για όλα. Και τα καλοκαίρια προσπαθώ γενικά να ρεφάρω».  

Το κομμωτήριο που έχετε ανοίξει τα τελευταία χρόνια πώς πάει;

«Πάει καλά. Πότε θα έρθεις; Σιγά σιγά γίνεται όπως ήλπιζα να είναι. Από κει είμαι λίγο ήσυχος, είμαι χαρούμενος. Δεν είναι όμως σε τέτοιο επίπεδο που θα μπορούσα να ζω αποκλειστικά από αυτό».

Η παράσταση θα «πάει» μέχρι και τον Σεπτέμβρη. Τον χειμώνα τι θα κάνετε;  

«Θα είμαι σε μία σειρά που θα προβληθεί στο Epsilon, σύντομα ξεκινάμε γυρίσματα. Για το θέατρο ακόμη δεν ξέρω»…

 

INFO

«Πανικός στο υπουργείο»

Καλοκαιρινό θέατρο ΛΑΜΠΕΤΗ, (Λεωφ. Αλεξάνδρας 106)

Μετάφραση: Δημήτρης Αποστόλου

Σκηνοθεσία: Βασίλης Θωμόπουλος

Σκηνικά: Αντώνης Χαλκιάς

Κοστούμια  Νικόλ Παναγιώτου

Φωτισμοί: Γιώργος Φωτόπουλος

Βοηθός σκηνοθέτη: Νατάσσα Χατζηανδρέου

Παίζουν:  

Μάριος Αθανασίου, Μαριάννα Τουμασάτου, Κώστας Βουτσάς, Ορφέας Παπαδόπουλος, Άννα Μενενάκου, Στέλλα Κοσμοπούλου



 

allyou_google_news

About us

allYOU

Φρέσκο (ολόφρεσκο), δικό σου (καταδικό σου) site:
allyou.gr. Δηλαδή όλη εσύ, όλα εσύ. Όλα για σένα, όλα από σένα.

Ποιοι είμαστε

Top
0
Shares