Καλοκαίρι τέλος!

Το «σύνδρομο του σχολείου» δεν ξεπερνιέται ποτέ. Είναι τόσο βαθιά ριζωμένη μέσα μας η συνήθεια πώς κάθε Σεπτέμβρη αρχίζει κάτι το καινούργιο, μία νέα προσπάθεια για μία πιο ουσιαστική αρχή που ακόμη ψάχνουμε να αγοράσουμε - σαν άλλοι σκύλοι του Παβλόφ - καθαρά, κολαριστά τετράδια, πολύχρωμα στυλό και όμορφες κασετίνες. Ή έστω αυτό που θα μπορούσε να είναι το αντίστοιχο τους στην ενήλικη ζωή.

Σκέφτομαι ότι δεν έχει και τόση σημασία αν τα «τετράδια» καταλήξουν γεμάτα μουτζούρες και ορνιθοσκαλίσματα μέχρι τα μέσα του Οκτώβρη, αν τα «στυλό» χάσουν τα καπάκια τους και αν οι «κασετίνες» μείνουν άδειες και καταχωνιασμένες σε κάποιο σκοτεινό συρτάρι. Ίσως τελικά αυτό που έχει σημασία είναι ότι η ανάγκη για καλυτέρευση και μία φρέσκια αρχή βρίσκεται πάντοτε εκεί, στο ίδιο ακριβώς σημείο που την συναντούσαμε κάθε Σεπτέμβρη όταν χορτασμένοι πια από τις καλοκαιρινές διακοπές επιστρέφαμε στα θρανία. Και μάλλον αυτό αποτελεί την μεγαλύτερη απόδειξη πως ο καθένας από εμάς μένει για πάντα συνομήλικος του αφηγητή στον Μικρό Πρίγκιπα του Αντουάν Ντε Σαιντ - Εξυπερύ. Για πάντα ικανός να κοιτάξει εκείνη την πρώτη ζωγραφιά της ιστορίας και να μην δει απλώς ένα καφέ καπέλο αλλά έναν βόα που έχει φάει έναν ελέφαντα. Αν έχεις διαβάσει το βιβλίο, ξέρεις πολύ καλά τι εννοώ. 

Η πραγματικότητα όμως είναι πως είμαι πια πολύ μεγάλη για να αγοράσω σχολικά -αν και θα παραδεχθώ χωρίς καθόλου ντροπή ότι καμιά φορά πάω στα βιβλιοπωλεία για να τα χαζέψω, όπως τότε που έσερνα από το χέρι τη νονά μου και της ζητούσα να μου αγοράσει ό,τι μπορεί να φανταστεί ανθρώπινος νους κι εκείνη δεν μου έλεγε ποτέ όχι. Σήμερα σε μία αρκετά διαφορετική αναζήτηση, λέω να κατέβω μέχρι το αγαπημένο μου βιβλιοπωλείο στην πόλη (μάλλον είναι ένα από τα αγαπημένα μου σημεία στην πόλη γενικώς) στην Πολιτεία (Ασκληπιού 1-3, Αθήνα). Ένα βιβλίο που ψάχνω εδώ και καιρό να βρω, το «Ταξίδι Στην Άκρη της Νύχτας» του Σελίν (το πλήρες όνομα του διάσημου συγγραφέα ήταν Louis-Ferdinand Céline) ξανακυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Βιβλιοπωλείον της Εστίας μετά από ένα μεγάλο διάστημα όπου ήταν εξαντλημένο και δεν μπορούσες στην κυριολεξία να το βρεις πουθενά. Θα ήθελα να αυτή η πρώτη λογοτεχνική αγορά του φετινού χειμώνα. 

Φεύγοντας από την Πολιτεία και κατηφορίζοντας σιγά - σιγά προς το Σύνταγμα, μπροστά στις βιτρίνες τoυ Zara, του Bershka, του Pull and Bear και του H & Μ συνειδητοποιώ πως υπάρχει ακόμα ένα κλισέ, εκτός από τα σχολικά που καρφώνεται στη σκέψη μου κάθε φορά που πλησιάζει το φθινόπωρο. Είναι αυτό εδώ το τραγούδι του Θεοδόση σε μουσική του Θάνου Μικρούτσικου και στίχους του Άλκη Αλκαίου. Και πράγματι δεν έχει υπάρξει ούτε μία χρονιά που να μην αισθανθώ την αυτόματη ανάγκη να το σιγοτραγουδήσω, έχοντας  στο μυαλό την φωνή του Διονύση Θεοδόση να περιγράφει με αθωότητα μία συναισθηματική κατάσταση που θα έπρεπε να είναι ακριβώς όσο απλή την ακούμε εδώ κι όχι όσο σύνθετη έχουμε το ταλέντο να την κάνουμε στην καθημερινότητα μας. Σκέφτομαι να αγοράσω κι εγώ ένα μπουφάν για το φθινόπωρο από τις νέες κολεξιόν των μεγάλων καταστημάτων. Κι ας μην κάνει κρύο ακόμα. 

{videobox}PaxqmCp_Z7A{/videobox}

Αυτή η Δευτέρα θα κλείσει με το πρώτο "κλειστό" σινεμά της σεζόν, σε μία προσπάθεια να φέρω τον χειμώνα πιο γρήγορα εδώ. Η νέα ταινία «Έρωτας χωρίς δεσμεύσεις» βγήκε από την Πέμπτη στις αίθουσες και αφηγείται την ιστορία του Τζέικ και της Λέινι οι οποίοι έχοντας υπάρξει εραστές στο παρελθόν  συναντιούνται ξανά μετά από πολλά χρόνια και ξεκινούν μια θερμή φιλική σχέση. Η έλξη, όμως, μεταξύ τους δεν γίνεται να κρυφτεί. Δεν είμαι και τόσο σίγουρη αν το συγκεκριμένο φιλμ είναι κάτι το συναρπαστικό αλλά απ' ότι καταλαβαίνω παραπέμπει ξεκάθαρα στο λατρεμένο "When Harry Met Sally", οπότε πόσο κακό μπορεί να είναι; Θα το δω μόνη μου με ένα κουτί ποπ κορν και τις σακούλες με τα ψώνια στο πάτωμα του κινηματογράφου, ακριβώς δίπλα στα πόδια μου και θα φαντάζομαι πως η νέα αρχή είναι κοντά.

{videobox}RG3Q2ua5izw{/videobox}

Αν, πάλι, εσύ είσαι από εκείνους που τους αρέσει να μετράνε τις ημέρες του Σεπτέμβρη απλά ως μία προέκταση του Αυγούστου, σου ζητώ να με συγχωρέσεις και να δείξεις την δέουσα κατανόηση, αφού μάλλον η σημερινή βόλτα καθόλου δεν πρέπει να σε αφορά.

Τι να κάνουμε; Κάποιοι από εμάς ανυπομονούν για τον χειμώνα.