Ώρα για «Επιστροφή»

Κάπου είχα διαβάσει κάποτε ότι ο πιο αξιοπρεπής τρόπος να ζει τη ζωή του κανείς είναι να έχει το θάρρος να αποβάλει το παρελθόν του από μέσα σου. 

Δεν είμαι από τους ανθρώπους που αγαπάνε τις... επιστροφές. Οι επιστροφές υποδηλώνουν μία ήττα. Σημαίνουν ότι κάτι δεν κατάφερες να αντιμετωπίσεις αρκετά καλά στο παρόν και αναγκάστηκες να κάνεις μεταβολή για να κοιτάξεις πίσω. Ή ότι δεν ήσουν σε θέση να ξεπεράσεις επαρκώς κάτι που σε πλήγωσε κι έτσι επιστρέφεις σταθερά εκεί. Ή ακόμα ότι δεν συγχώρεσες ανθρώπους και καταστάσεις και γι' αυτό έχεις την επιθυμία να γυρίσεις σε αυτές για ένα τελευταίο ξεκαθάρισμα λογαριασμών. Το φιλμ «Η Επιστροφή», για το οποίο μιλάμε όλοι αυτές τις ημέρες έχει την υπογραφή του Alejandro González Iñárritu ("Babel", "21 Γραμμάρια", "Biutiful"), τον Leonardo DiCaprio στον πρωταγωνιστικό ρόλο και κινείται στο παραπάνω πλαίσιο. 

Σε μια αποστολή στην αχαρτογράφητη, άγρια φύση της Αμερικής, ο κυνηγός Χιου Γκλας δέχεται επίθεση από μια αρκούδα και εγκαταλείπεται από τα μέλη της ομάδας του, οι οποίοι τον θεωρούν νεκρό. Προσπαθώντας να επιβιώσει, ο Γκλας υπομένει τις αφάνταστες δυσκολίες, καθώς και την προδοσία του έμπιστου ανθρώπου του, Τζον Φιτζέραλντ. Με οδηγό του την δύναμη της θέλησης και την αγάπη για την οικογένειά του, ο Γκλας πρέπει να αντέξει τον βαρύ χειμώνα σε μια ανελέητη προσπάθεια να ζήσει και να βρει λύτρωση.

{videobox}QRfj1VCg16Y{/videobox}

Η ταινία έχει ήδη κατακτήσει την Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ταινίας, ενώ ο DiCaprio βραβεύτηκε για την ερμηνεία του με την Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ανδρικής Ερμηνείας. Όλοι περιμένουν ότι αυτή θα είναι τελικά η χρονιά του και ότι θα καταφέρει να πάρει επιτέλους το πολυπόθητο Όσκαρ. Με την Ακαδημία όμως... ποτέ δεν ξέρεις.

Όπως και να χει, θα δω την ταινία στα βόρεια, σε κάποιο από τα μεγάλα multi-complex σινεμά, σε μία ήσυχη απογευματινή προβολή, για δύο λόγους: πρώτον θέλω να την απολαύσω αποφεύγοντας την πολυκοσμία και δεύτερον θέλω να είμαι on time για την συνέχεια της «επιστροφής» μου στην Αμερική μιας περασμένης εποχής. 

Το ξακουστό πλέον steak house Βacao στο Κεφαλάρι (Koλοκοτρώνη 37) έχει διακόσμηση εμπνευσμένη από τους Gauchos, τους καουμπόηδες που ζούσαν στις πεδιάδες της Λατινικής Αμερικής. Eκεί θα βρεις καναπέδες-σεπαρέ, υφάσματα με λατινοαμερικάνικα μοτίβα και δέρματα να πλαισιώνουν άψογα την κουζίνα που έχει αργεντίνικη βάση, η οποία εμπλουτίζεται όμως με στοιχεία από τη Βραζιλία, τη Βενεζουέλα και την Κολομβία. Huevos rancheros, τηγανητή casava και empanadas προλογίζουν τα κυρίως κρεατικά, όπως τα ojo de bife (rib eye ), πικάνια, διάφορες εκδοχές βραζιλιάνικης σούβλας, tomahawk, bife ancho (Porter house), και η λίστα συνεχίζεται σ’ ένα εστιατόριο που δείχνει να έχει ξεκάθαρο προσανατολισμό προς Νότια Αμερική μεριά. Added bonus τα κρέατα που τεμαχίζονται δίπλα στο τραπέζι σου, σε ένα πάγκο κοπής του χασάπη με ροδάκια και ο κατάλογος κρασιών που ξεπερνάει τις ογδόντα ετικέτες! Είναι σίγουρα ένα από τα αγαπημένα μου εστιατόρια στα βόρεια προάστια, που δεν επισκέπτομαι συχνά, αλλά σου το συστήνω ανεπιφύλακτα. Δεν είναι οικονομικό, αλλά αξίζει τον κόπο για μία έξοδο που θα θυμάσαι για καιρό. 

Kαι ακριβώς επειδή δεν βρίσκομαι συχνά στα βόρεια, λέω αυτή την Δευτέρα να το ευχαριστηθώ. Γι' αυτό, αμέσως μετά το φαγητό θα πείσω την παρέα να περάσουμε από το πολύ όμορφο μπαρ του ξενοδοχείου Semiramis (Χαριλάου Τρικούπη 48, Κηφισιά) για ένα από τα υπέροχα και φημισμένα κοκτέιλς του. Όχι, το κρασί στο Bacoa δεν ήταν αρκετό.

Όσο κοιτάζουμε τον μακροσκελή κατάλογο, έχοντας ήδη πιει (και φάει) παραπάνω απ' όσο θα έπρεπε, θα μιλάω πιο δυνατά από το συνηθισμένο και θα δηλώσω αυθόρμητα και απερίφραστα πως αν κι αυτή φορά δεν το σηκώσει ο Leo θα μποϊκοτάρω κι εγώ τα Όσκαρ σαν άλλος Will Smith...