Στη Στοά Ανατολής, στην Ακαδημίας και στον κόσμο του Ντελίλλο

Τετάρτη και 23, μεσημεροαπόγευμα, και στο γραφείο η δουλειά καλά κρατεί...

Δεν έχω τρελά πλάνα για τρελές βόλτες, σήμερα, αλλά Ανοιξιάτικη Τετάρτη είναι, γίνεται να μην την περπατήσουμε, να μην την..."βρέξουμε", να μην την χρωματίσουμε; Δεν γίνεται! Συμπέρασμα: η δουλειά μπορεί να περιμένει, οι βόλτες, όχι.

Βάζω τον (καινούργιο) μπερέ μου, το (γνωστό) μπουφάν μου και ξεκινάω για Στοά Ανατολής. Δεν την ξέρεις; Κάνει παλιά αυλή, και είναι χωμένη στην Αριστείδου, κοντά στην Ευριπίδου και στην πλατεία Αγίων Θεοδώρων. Εκεί έχω στέκι το... "ΣΤΕΚΙ" (Αριστείδου 10-12), ένα χώρο ατμοσφαιρικό, ζεστό, σπιτένιο που ανοίγει απ' το πρωί και κλείνει μόλις βραδιάσει (18.30 με 19.00) Ελπίζω να έχει μείνει λίγη χορτόπιτα ή τυρόπιτα (χειροποίητη και σπιτική) για να την απολαύσω με ένα ποτήρι μπύρα και το βιβλίο του Ντελλίλο, τον "Υπόγειο Κόσμο", που αγόρασα το πρωί από τον Παπασωτηρίου ( Πανεπιστημίου 37) επηρεασμένη (βαθιά) από την υπέροχη συνέντευξη του στη LIFO και στην Τίνα Μανδηλαρά.

Είχε έρθει στην Αθήνα ο Ντον Ντελλίλο, μίλησε στη Στέγη, και έτσι η εξαιρετική συνάδελφος τον είδε, τον άκουσε και μίλησε μαζί του. Σπουδαίος συγγραφέας, ο σπουδαιότερος εν ζωή Αμερικανός. Aγαπάει την Ελλάδα, την Αθήνα και τα βιβλία του είναι γεμάτα αντιφατικές ιδέες, εικόνες, πρόσωπα, που εμένα, προσωπικά, με γοητεύουν. Δυο βιβλία του έχω διαβάσει , το "Κοσμόπολις" και τους "Χρόνους του σώματος" και μ' έχουν κάνει να νιώσω παράξενα καινούργια. Τον "Υπόγειο Κόσμο", που όλοι (κριτικοί και κοινό) θεωρούν το σπουδαιότερο έργο του, το ξεκινάω σήμερα και ανυπομονώ να τυλιχτώ στις λέξεις, τους χαρακτήρες, το ρυθμό, το μυστήριο, τους χαρακτήρες του.

Λίγο πριν τις 18.00, με το βιβλίο μου αγκαλιά θα εγκαταλείψω το ΣΤΕΚΙ για να προλάβω την "Κυρία και το φορτηγάκι", στην ΕΛΛΗ (Ακαδημίας 64). Σ' αυτόν τον κινηματογράφο πηγαίνω συχνά. Μου αρέσει που ενώ ξέρω πως είναι από τους πιο παλιούς κινηματογράφους της Αθήνας (από το 1952...) έχει μια αύρα φρεσκάδας κι ένα ταίριασμα του χθες με το σήμερα. Στην "ΕΛΛΗ" σήμερα θα πάω μόνο για την Μάγκυ Σμιθ, αυτή τη μεγάλη ηθοποιό που στο ρόλο της εκκεντρικής άστεγης κυρίας Σέφερντ, δίνει ένα ακόμα ρεσιτάλ ερμηνείας. Την απολαμβάνω τη Μάγκυ Σμιθ, κάθε φορά σε κάθε ρόλο της. Και δεν θέλω να χάσω την απόλαυση του να την δω να ερμηνεύει αυτήν την παράδοξη, ηλικιωμένη Αγγλίδα που, στην ταινία του Νικολας Χάιτνερ, αλλιώς ξεκινάει κι αλλιώς καταλήγει.

Επιστρέφοντας στο σπίτι, δεν θα ξεχάσω να σημειώσω πως αύριο στο Mega ξεκινάει το House of Cards. O φοβερός και τρομερός Mr. Underwood, επιτέλους θα μπει στην τηλεοπτική ζωή μας. Γελάς; OK, γέλα. Εγώ, πάντως, το περιμένω... Ξέρεις τι είναι να μπορεί ένας πολιτικός να ανοίγει τα χαρτιά του, σήμερα; Επανάσταση!

Σταματάω εδώ. Και σε φιλώ.