Από Γλυφάδα…. Μαρακές

Μπορεί ο καιρός να είναι αναποφάσιστος αυτές τις ημέρες (είναι Άνοιξη, δεν είναι;), παρόλα αυτά δεν θα στερήσω από τον εαυτό μου λίγη θάλασσα σήμερα. Είναι Παρασκευή εξάλλου και αργία, όποτε πρέπει να αδράξω την ευκαιρία.

Μιας, λοιπόν, και γιορτάζουμε την Ελληνική Επανάσταση σήμερα –και θέλοντας λίγο να αποφύγω τον συνωστισμό της παρέλασης- θα ξεκινήσω το μεσημεράκι, κατευθείαν για φαγητό και για κάτι άκρως… ελληνικό. Το ουζομεζεδοπωλείο «Το Ελληνικόν» (Λαζαράκη 28) είναι ένα «διαμαντάκι» στον καταιγισμό των... άπειρων καφετεριών που έχει η Γλυφάδα. Αλλά είναι το φαγητό του που σε κερδίζει τόσο πολύ που ακόμη και μακριά από την περιοχή να μένεις, θα θέλεις μια φορά τον μήνα να πηγαίνεις σίγουρα. Μπορεί να φάμε ψαρικά -όπως επιβάλλει η μέρα- αλλά για αυτά τα κεφτεδολουκάνικα με το ξινολάχανο στο τηγάνι και το κοκκινιστό μοσχαράκι με πουρέ μελιτζάνας, μέχρι και με τα πόδια θα περπατούσα από την Νέα Σμύρνη! O χώρος ευτυχώς είναι το ίδιο ευχάριστος με το φαγητό, κι έτσι, ακόμα και αν δεν βλέπω θάλασσα, δεν με ενοχλεί διόλου.

Θάλασσα είπα ε; Για έναν καφέ, επιβάλλεται λίγη θάλασσα. Γι’ αυτό και για να χωνέψω και λιγάκι, θα περπατήσω μέχρι τον επόμενο προορισμό μου. Το Balux House Project (Λεωφ. Ποσειδώνος 58), σίγουρα το ξέρεις. Σίγουρα έχεις πάει. Και αν δεν έχεις πάει, ίσως πρέπει να σε πείσω εγώ. Για τον πολύ όμορφο χώρο του (ιδανικός και για παιδιά, καθώς διαθέτει playroom), ένας χώρος που δεν σε «πνίγει», το αντίθετο σου ανοίγει την… ψυχή, ειδικά όταν δεις την "λαχταριστή", γαλάζια όψη της θάλασσας μπροστά σου. Και γι’ αυτό και μόνο δικαιολογούνται οι λίγο τσιμπημένες τιμές του καταλόγου. Παρόλα αυτά, δεν θα στερηθώ τον καπουτσίνο και το γλυκό μου. Είναι αργία είπαμε!

Και έχοντας απολαύσει την δύση του ηλίου και σκεπτόμενη ότι η ζωή είναι πολύ μικρή για να μην την απολαμβάνουμε διαρκώς, λέω να αφεθώ σε άλλη μία μικρή μου απόλαυση: το σινεμά. Σήμερα, θα δω μια από τις ταινίες που έχουν πάρει πολύ καλές κριτικές. Το «Ταξί στην Τεχεράνη», του σκηνοθέτη Τζαφάρ Παναχί, διηγείται τις ιστορίες του από τότε που ήταν οδηγός ταξί. Το ενδιαφέρον είναι ότι ενώ βρισκόταν σε αυστηρό περιορισμό από τις ιρανικές αρχές, οδηγεί το ταξί στους δρόμους της Τεχεράνης, παίρνοντας ανθρώπους διαφορετικών τάξεων, ηλικιών και αντιλήψεων. Οπότε, περιμένω με κομμένη την ανάσα να απολαύσω αυτή την διαφορετικού ύφους -από σκηνοθετικής και σεναριακής άποψης- ταινία. Και μιας και βρίσκομαι ήδη στην Γλυφάδα, θα την δω σε ένα από τα σινεμά της περιοχής, από το οποίο έχω πολλές παιδικές αναμνήσεις: Το Αθηναίον Cinepolis (Ζησιμοποπούλου 7 & Α. Μεταξά).

Τελικά, η ζωή ίσως να είναι πιο «εύκολη» απ’ ότι νομίζουμε. Αρκεί να ενδίδουμε στις μικρές απολαύσεις που μάς κάνουν ευτυχισμένους και οι οποίες μας δίνουν την δύναμη να προχωράμε μπροστά, μέρα με την μέρα, στην όποια καθημερινότητα και αν έχουμε να αντιμετωπίσουμε.

Δεν συμφωνείς; Τα λέμε την άλλη εβδομάδα!

Στην κεντρική φωτογραφία το Balux House Project