Ηλιοβασίλεμα στο Πάρκο Σταύρος Νιάρχος

To πρόγραμμα μίας κουραστικής μέρας του Σεπτεμβρίου φτάνει στο τέλος του, με 15.000 πράγματα στο κεφάλι και πίεση. Ο καιρός αρκετά καλός, ετοιμάζεται να βρέξει αλλά ακόμα δεν το τολμάει. Ώρα για βόλτα, σκέφτομαι! Φεύγω για το τέλος της Συγγρού. Σκεφτόμουν πολλές μέρες ότι θέλω να δω από κοντά αυτό το νέο διαμάντι για το οποίο όλοι μιλάνε: Το Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος. 

Ο χρόνος δεν ήταν αρκετός για να επισκεφτώ τους χώρους της Εθνικής Λυρικής Σκηνής και της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Ελλάδος. Περιορίστηκα στο Πάρκο Σταύρος Νιάρχος! Μπήκα από την είσοδο Ευριπίδου & Δημοσθένους, που μάλλον είναι η λιγότερο δημοφιλής από τις συνολικά 5 που έχει το Κέντρο. Δεν την είχα δει σε καμία φωτογραφία που κυκλοφορεί στο διαδίκτυο - ξέρεις αυτά τα συντριβάνια, το εντυπωσιακό κτίριο κλπ. Εκεί, είχε μόνο κόσμο να γυμνάζεται και ειδικές λωρίδες. Είναι η είσοδος για στίβο. Περπάτησα στην άκρη, στο χωμάτινο δρομάκι. Έφτασα μέχρι το τέλος της ευθείας και είδα ότι υπάρχουν μέχρι και όργανα γυμναστικής στην ύπαιθρο!

Την επόμενη φορά θα έρθω με αθλητικά, σκέφτηκα, και συνέχισα προς το Λαβύρινθο. Όπως έβλεπα στο χάρτη του ΙΚΠΣΝ, έτσι λεγόταν ο χώρος με τα πράσινα δρομάκια.  Ναι τελικά αυτό ήταν ο Λαβύρινθος και μόλις τον περπάτησα για λίγο, μου κόπηκε η ανάσα. Δε ξέρω αν ήταν η μέρα, η ώρα, το timing αλλά κάθε δύο βήματα κοντοστεκόμουν και κοιτούσα γύρω μου. Σε κάθε πλευρά ο ουρανός έκανε τα σχέδια του και ανά 2-3 μέτρα, οι μυρωδιές που ερχόντουσαν από τα φυτά ήταν διαφορετικές. Το πράσινο τοπίο έμοιαζε εξωπραγματικά όμορφο για τα δεδομένα μιας πόλης. Δεξιά μου ο εντυπωσιακός Φάρος. Περπάτησα προς τα εκεί ελπίζω όχι με ξεχασμένο στόμα ανοιχτό αν και θα μπορούσα.

Είχα φτάσει την ώρα του ηλιοβασιλέματος και οι φωτογραφικές είχαν πάρει φωτιά. Έπιασα και εγώ - ξανά- το κινητό στο χέρι και κάπως έτσι γέμισε η μνήμη του.

https://www.instagram.com/p/BKoDIwpjfu2/?taken-by=marietatsi&hl=en

Αφού χόρτασα τη θάλασσα, τον ουρανό και τη θέα, μπήκα να δω την έκθεση που φιλοξενείται αυτή την περίοδο στους χώρους του Κέντρου. «Γιάννης Μόραλης - Χρήστος Καπράλος. Μία φιλία ζωής και τέχνης». Υπέροχα γλυπτά και εντυπωσιακοί πίνακες των γνωστών δημιουργών, πέρασαν σε άλλη διάσταση με το φως του ήλιου. 

https://www.instagram.com/p/BKpbi_yDoN8/?taken-by=allyougr

Κατηφόρισα με μισή καρδιά γιατί "έπρεπε" να φύγω. Έριξα μια κλεφτή ματιά από ψηλά στα συντριβάνια και τις μεγάλες πισίνες από την πλευρά της Συγγρού. Πόση ομορφιά, πόσο ωραίο μέρος να κάνεις κάθε μέρα τη βόλτα σου. Να κάθεσαι για καφέ στο Φάρο, για συζήτηση στο γρασίδι, για γυμναστική στους διαδρόμους. Τη σκέψη μου για την επόμενη επίσκεψη μου, την επισκίασε μια καντίνα. Άρπαξα ένα hot dog - γιατί εντάξει, έριξα και περπάτημα- και αναχώρησα. 

Δε χρειάζεται να έχει κάποια έκθεση συγκεκριμένη για να πας στο ΚΠΙΣΝ. Από μόνο του το ίδιο, έχει φροντίσει να είναι έτσι φτιαγμένο ώστε να μη σε κάνει να το βαρεθείς ακόμα και αν το απολαμβάνεις κάθε μέρα. Θα τα λέμε εκεί (με μπόλικη μπαταρία στο κινητό, γιατί είναι κρίμα να χάνονται ακόμα 100-150 τέλειες φωτογραφίες).