Βόλτα με άρωμα Πολυτεχνείου

17 Νοέμβρη σήμερα. Η βόλτα μου δε μπορεί παρά να περιστραφεί γύρω από την επέτειο του Πολυτεχνείου. Έψαξα αλλά δε βρήκα αρκετές επετειακές εκθέσεις και εκδηλώσεις, όπως άλλες χρονιές. Ίσως να φταίει ότι είχαμε τον Μπαράκ στην Αθήνα, ίσως δε ξέρω κι εγώ τι. Το σίγουρο είναι ότι αν θες να κάνεις ένα ταξίδι στο χρόνο, αν δε θες να ξεχάσεις, είναι στο χέρι σου.

Έτσι, λοιπόν, η μέρα μου σήμερα ξεκινάει πολύ νωρίς. Αποφάσισα να περάσω από το Πολυτεχνείο το πρωί, για να αποφύγω την πολυκοσμία, τους κλειστούς δρόμους, τις εκδηλώσεις. Οι πύλες του ανοίγουν στις 8μιση. 10-15 λεπτά στο χώρο, είναι αρκετά για να ανατριχιάσω. Για να φανταστώ τους φοιτητές του 1973, την εξέγερση, το "Εδώ Πολυτεχνείο". 

Ύστερα, θα αναχωρήσω για τα Εξάρχεια. Ποδαράτο! Το κέντρο το πρωί - ειδικά ένα τέτοιο πρωί- είναι πιο ήρεμο και η βόλτα είναι ιδιαίτερη. Θα χαζέψω τους δρόμους, τον κόσμο και μετά θα συνεχίσω προς τη Ναυαρίνου 12. Θα πιώ τον καφέ μου στο Τziz. Με μπουφάν και έξω, για να με χτυπάει ο κρύος αέρας. Αν και, εδώ που τα λέμε, μπορεί να το ξανασκεφτώ. Ο όροφος έχει καναπέδες, μοναστηριακό τραπέζι, τραπέζι πλάι στο τζάμι. Ένα σωρό σημεία για να απολαύσω τον εσπρέσο μου.

Μετά, θα γυρίσω σπίτι. Δεν έχω σκοπό να συμμετέχω σε καμία πορεία, οπότε το να μείνω έξω μάλλον θα με ταλαιπωρήσει. Σπίτι αλλά και πάλι, αγκαλιά με την επέτειο. Στο τραπέζι, με περιμένει το βιβλίου του εκφωνητή του Πολυτεχνείου, Δημήτρη Παπαχρήστου "Το πολυτεχνείο ζει;". Κείμενα από τους νέους εκείνης της εποχής, ντοκουμέντα, φωτογραφίες, μαρτυρίες. Θα διαβάσω για να μη ξεχάσω...

Και κάπως έτσι θα τελειώσω τη μέρα μου. Ραντεβού την επόμενη Πέμπτη!

*Φωτογραφία από το εσωτερικό του Tziz