Και βρέχει, και κάνει κρύο και είναι καιρός για βόλτα!

Σήμερα, λες και κόλλησα στην καρέκλα του γραφείου. Φταίει η βροχή. Και το κρύο. «Κι εσύ που έλεγες πως τίποτα δεν σε σταματάει;», μου λέει ψιθυριστά ο…άλλος μου εαυτός! « Μια βροχή θα σε κλείσει στο γραφείο;». Ε, λοιπόν, όχι! Είναι η Τετάρτη μου και η πόλη μου περιμένει να την περπατήσω, να τη δω, να τη χαρώ! Βροχερή, γκρίζα, ψυχρούτσικη. Ε, και; Φύγαμε!

Πόσες φορές έχεις ακούσει να μιλούν για τον "Παρνασσό"; Όοοχι το βουνό, όχι. Την αίθουσα συναυλιών! Εκεί που πήγαινες με τη γιαγιά σου, τη μαμά σου και που έχεις χρόνια να ανέβεις τα σκαλιά του. Εγώ πάντως έχω πολλές αναμνήσεις από κει. Και πιο πολύ απ' την Πλατεία Καρύτση, που βρίσκεται χρόνια και χρόνια τώρα ο "Παρνασσός". Kαι που εδώ και λίγους μήνες μοιάζει να ζωντάνεψε ξανά! Να είναι ο Σαββόπουλος που τον έκανε να λάμψει , τις γιορτές; Ε, ποιος άλλος, έχει τέτοιο μαγικό ραβδί! Πάντως, η Πλατεία Καρύτση ξαναζεί δόξες. Ανθίζει, τελευταία, και είναι γεμάτη ζωντάνια, καινούργια στέκια, μικρά και μεγάλα, στιλ και άποψη. Το Black Duck, για παράδειγμα, ένα από τα αγαπημένα μου cafe, είναι ξεχωριστό, ιδιαίτερο, απολύτως φιλικό, ζεστό και πανέμορφο. Ιδανικό για να καθίσω αναπαυτικά και να αρχίσω την ανάγνωση του καινούργιου μου αποκτήματος.

Πού πάει το μυαλό σου; Μην κουράζεσαι, θα σου πω. Έχω στην τσάντα μου το τελευταίο βιβλίο του Ιαν Μακ Γιούαν. Σου έχω ξαναμιλήσει γι αυτόν. Τότε που είχα διαβάσει την Εξιλέωση και σου είχα πει πόσο πολύ μου είχε αρέσει. Οι Εκδόσεις Πατάκη "έβγαλαν" το "Νόμο περί τέκνων" (σε μετάφραση της υπέροχης Κατερίνας Σχινά). Ο ίδιος ο Άγγλος συγγραφέας είχε χαρακτηρίσει το βιβλίο του "πολύ έντονα συναισθηματικό" κι αυτό για μένα αποτελεί έναν πρόσθετο λόγο για να ανυπομονώ να το ξεκινήσω και να γίνω ένα με τους χαρακτήρες του. Μπορεί να πιω περισσότερους από δυο καφέδες για να φτάσω τουλάχιστον σ' ένα σημείο που να μη νοιώθω ξένη και αμήχανη με την ατμόσφαιρα του Μακ Γιούαν. Τότε θα πάρω την απόφαση να φύγω γι' αλλού!

Μπα, πολύ κοντά θα πάω. Στο αγαπημένο Ιντεάλ, στην Πανεπιστημίου. Κινηματογράφο που σε κάνει να απολαμβάνεις ό,τι κι αν "παίζει". Θα πάω να δω τον «Εμποράκο», του Φαραντί. Του σκηνοθέτη που λάτρεψα όταν είδα την ταινία του «Ένας χωρισμός». Τώρα , ο Φαραντί, κάνει σινεμά το θεατρικό έργο του Αρθουρ Μίλερ, «Ο θάνατος του Εμποράκου» και στις Κάννες πήρε βραβείο σεναρίου και αντρικής ερμηνείας.

Τρέχω να μπω στην αίθουσα για να δω, πώς, αυτή τη φορά ο βραβευμένος Ιρανός σκηνοθέτης, βάζει το μαχαίρι στη μεταπολεμική Αμερική, μέσα από τη ζωή των ηρώων του Μίλερ!

Όχι, δεν είναι ώρα να μου αρχίσεις τα ψυχαναλυτικά σου. Άλλη στιγμή. Ίσως την επόμενη Τετάρτη. Σε μια βόλτα που δεν θα’ χει βροχή, συννεφιά και κρύο... Και ναι, μου συμβαίνει συχνά, άλλα να θέλω, άλλα να σκέφτομαι κι άλλα, τελικά, να κάνω!

Φιλιά