Βόλτα με τζαζ και au revoir

Τελευταία Πέμπτη του Μαρτίου σήμερα και θα την περάσω κάπως διαφορετικά. Θα κάνω ταξίδι στο χρόνο! Το πρώτο και δυνατό μου όπλο, είναι ένα βιβλίο. Θα ξεκινήσω, λοιπόν, να διαβάζω την "Τζαζ του Δολοφόνου" του Ray Celestin.  Eμπνευσμένο από αληθινή ιστορία (μπρρρ), θα με ταξιδέψει στη Νέα Ορλεάνη του 1919. 

Στις 12:15 το βράδυ της επόμενης Τρίτης, σκοπεύω να περάσω πάνω από τη Νέα Ορλεάνη. Όντας απέραντα σπλαχνικός, θα κάνω σε εσάς τους ανθρώπους μία μικρή πρόταση: Έχω μεγάλη αδυναμία στη μουσική τζαζ. Ορκίζομαι σε όλους τους διαβόλους του Κάτω Κόσμου πως θα χαρίσω τη ζωή σε όλους εκείνους, στα σπίτια των οποίων θα ξεφαντώνει μία ορχήστρα τζαζ την ώρα που μόλις ανέφερα. Ένα πράγμα είναι βέβαιο: ορισμένοι από εσάς, που δεν θα ακούνε τζαζ το βράδυ της Τρίτης, θα νιώσουν πάνω τους βαρύ τον πέλεκυ.

Θα δυσκολευτώ πολύ να ξεκολλήσω από τις σελίδες αλλά θα πω τελικά ένα προσωρινό "Au revoir" από την Πατησίων. Από τη Νέα Ορλεάνη, θα βρεθώ στην Αθήνα του '60 και σε αυτό το αγαπημένο στέκι, για να πιώ τον καφέ μου. «Σημαντικό και σπάνιο δείγμα διαμόρφωσης εσωτερικού χώρου του ύστερου μοντέρνου κινήματος στην Ελλάδα». Έτσι μνημονεύει αυτό το μαγαζί, το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο. Αν δεν έχεις έρθει ποτέ, έλα μαζί μου, παρεά!

Και αφού πιούμε το καφεδάκι μας και πέσει ο ήλιος, θα βρεθούμε στο Jazz in Jazz. Ναι, το παραδέχομαι... ξαναδιάβασα μερικές σελίδες του Celestin, έχω επηρεαστεί. Αλλά, σε καλό θα μας βγει! Το συγκεκριμένο ιστορικό μπαρ της Αθήνας, είναι ιδανικό για να κλείσει μελωδικά η βραδιά μας, με ιδιαίτερες μουσικές, σε ένα μοναδικό περιβάλλον.