Τα παιδιά του Πειραιά

Είναι εδώ και περίπου 10 χρόνια που η βασική μου παρέα αποτελείται από παιδιά του Πειραιά. Οκέι, ίσως αυτά τα παιδιά, να μην ταιριάζουν ακριβώς στις περιγραφές που έκανε η θρυλική Μελίνα Μερκούρη στο ομώνυμο άσμα του Μάνου Χατζηδάκη, αλλά έχουν ενδιαφέρουσες προσωπικότητες.

Τα… παιδιά του Πειραιά, λοιπόν, έχουν μια διαφορετική κουλτούρα από όλα εμάς που έχουμε μεγαλώσει σε άλλες συνοικίες. Δεν ξέρω αν φταίει ο αέρας της μαρίνας ή απλά το γεγονός ότι ο Πειραιάς αποτελεί από μόνος του μια ειδική και ξεχωριστή περίπτωση, συγκριτικά με την υπόλοιπη Αθήνα, αλλά είναι γεγονός! Μπορεί κανείς να μείνει στον Πειραιά και να μην του λείψει τίποτα! Τα έχει όλα, είναι αυτόνομος. Και την ίδια αυτονομία φαίνεται να έχουν αφομοιώσει και τα ballsy, θαρραλέα παιδιά του. Αυτό νομίζω ότι είναι τελικά το γοητευτικό πάνω τους. Δεν φοβούνται τίποτα και κανένα. Και υπάρχει μια τόση «ποικιλομορφία» στους Πειραιώτες που βρίσκω εξαιρετικά ενδιαφέρουσα. Από την μια μπορούν να βρίσκονται στα… αλώνια και από την άλλη, στα σαλόνια!

Η ζωή στον Πειραιά, το επιβεβαιώνει αυτό. Από τη μια, βλέπεις να γίνεται μια γενικότερη «ανακαίνιση» στους δρόμους αλλά και στην γενικότερη εικόνα του, αλλά από την άλλη, κάποιες κλασικές αξίες, δεν αλλάζουν και ούτε θέλουμε να αλλάξουν. Εγώ, θα επισκεφθώ δύο μέρη σήμερα που σου αποδεικνύουν τα λεγόμενά μου.

Πάρε για παράδειγμα το καταπληκτικό Hams & Clams (Ακτή Θεμιστοκλέους και Πάργας 2). Είναι το «αδερφάκι» του διπλανού –επίσης καταληκτικού- Corks & Forks, δύο εστιατόρια τα οποία προσφέρουν και τα δύο ένα… hip twist σε παραδοσιακές κουζίνες. Το Hams & Clams το οποίο θα επισκεφθώ σήμερα το μεσημέρι (sorry boss, αλλά πήρα ρεπό!) είναι το κατάλληλο μέρος για να απολαύσεις εμ, βασικά αυτό που λέει και το όνομα του μαγαζιού. Θαλασσινά και όστρακα και εξαιρετικά αλλαντικά!

Λέω να τσιμπήσω μόνο σήμερα, ενώ απολαμβάνω το σούπερ λαχταριστό -και χορταστικό μη σου πω- Bloody Mary μου, το οποίο θα συνοδεύσω με τις γυαλιστερές σε σφηνάκι με φρεσκοστυμμένο λεμόνι και ελαιόλαδο, αλλά και τις μπρουσκέτες με στρείδια και πιπεριά φλωρίνης. Και φυσικά, αν επισκεφθείς ποτέ το μαγαζί, μην φύγεις αν δεν δοκιμάσεις το θεϊκό σεβίτσε τσιπούρας… To die for! Και ενώ μπορεί το ντιζαϊνάτο μαγαζί να με ξεγέλασε για λίγο και με κάποιο τρόπο να μεταφέρθηκα σε κάποιο παραθαλάσσιο θέρετρο της Βοστόνης, η επόμενη στάση μου όμως έχει σφραγίδα 100% ελληνική!

https://www.instagram.com/p/BSoNF5FgA73/?taken-by=thom_kon

Μπορεί να έχεις ακούσει το όνομα «Μαστρονικόλας» να βγαίνει με λαγνεία, από το στόμα της μητέρας ή του πατέρας σου. Γιατί μόνο στον Μαστρονικόλα (Καραολή και Δημητρίου 68) θα φας το καλύτερο γαλακτομπούρεκο της ζωής σου. Αλήθεια όμως τώρα. Είναι εδώ και 100 χρόνια περίπου (από το 1909 για την ακρίβεια) που το ζαχαροπλαστείο αυτό, σερβίρει το πιο αυθεντικό, σιροπιαστό, που-σου-τρέχουν-τα-σάλια γαλακτομπούρεκο της Αθήνας (και του Πειραιά). Έχει περάσει όλη η Αθήνα από εδώ, να ξέρεις. Μερικοί από τους πιο επιφανείς άνδρες της παλιάς Αθήνας, έχουν γευτεί το γαλακτομπούρεκο του Μαστρονικόλα. Γίνεται λοιπόν, να είμαι στον Πειραιά και να μην το γευτώ και εγώ; Και δεν είναι μόνο το θεσπέσιο επιδόρπιο που θα απολαύσω. Είναι αυτή η «διπλή προσωπικότητα» που προσφέρει τελικά ο Πειραιάς που τον κάνει τελικά τόσο γοητευτικό. Αυτό και η θέα της θάλασσας φυσικά…