Από την αριστοκρατία στο χωριό

Σου έχω πει ότι μου αρέσει πολύ η ιστορία; Όχι μόνο αυτή που μαθαίναμε στα βιβλία (εξάλλου έχω να ομολογήσω ότι από 2 χρόνια Ιστορία κατεύθυνσης το μόνο που μου έχει μείνει είναι ότι οι αρχαίοι ημών πρόγονοι έτρωγαν χέλια Κωπαΐδας!!)

Πολύ πιο ενδιαφέρουσα βρίσκω την ιστορία την, ας πούμε, ανεπίσημη. Αυτή που χάνεται στα περιθώρια, που αφορά τους ανθρώπους της διπλανής πόρτας, που μπορεί να είναι πιο κοντά σε urban legend, που θα την μάθεις μόνο αν την αναζητήσεις μόνος σου. 

Σήμερα, λοιπόν, λέω να κάνω μια «ιστορική» βόλτα και θα σε πάω σε μία από τις πιο παλιές γειτονιές της Αθήνας, την Κυψέλη. Ετοιμάσου και φύγαμε!

Σύμβολο της αστικής ανάπτυξης της πρωτεύουσας, η Κυψέλη εμφανίζεται πρώτη φορά σε χάρτη το 1860! Σήμερα, ανάμεσα στις πολυκατοικίες της αντιπαροχής υπάρχουν ακόμα κτίρια που διατηρούν το μεγαλείο αυτής της γειτονιάς. 

Λέω να ξεκινήσουμε τη βόλτα από τη Φωκίωνος Νέγρη, που είναι ένα αξιοθέατο από μόνη της στην καρδιά της Κυψέλης. Εδώ άνοιξαν τα πρώτα νυχτερινά κέντρα και ροκ κλαμπ όπου σύχναζαν όλοι οι διάσημοι και μαζί τους το «ρεμάλι της Φωκίωνος Νέγρη» που έκανε την περιοχή διάσημη στο πανελλήνιο!

Επειδή είμαι dog person, θα βγάλω οπωσδήποτε φωτογραφία το άγαλμα «Πιστός σκύλος» στο παρκάκι πριν κάτσω για ένα καφέ στο Select (Φωκίωνος 26 και Επτανήσου). Είναι από τα παλαιότερα στέκια της περιοχής και παλιά θα έβρισκες εδώ να κάθονται από τον Κωσταντάρα και τη Βέμπο μέχρι ο Σακελλάριος, η Μοσχολιού και η Μαρινέλλα. Σήμερα μπορεί να μη θυμίζει τις «ασπρόμαυρες» εποχές, είναι όμως ιδανικό για να κάνω χάζι τους περαστικούς και να τσιμπήσω κάτι από το ανανεωμένο μενού στο οποίο παλιά κυριαρχούσε η πάστα Σεράνο, η οποία αν θες να ξέρεις δημιουργήθηκε εδώ, προς τιμήν της χιλιανής τραγουδίστριας Rosita Serrano!

Η ώρα πέρασε, όμως, και πρέπει να πάω στον πολυχώρο Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων (Κύπρου 91Α), για να δω το «Αϊτή, μία περφόρμανς για την ιστορία» από την ομάδα Hatari. Με εργαλείο τις ερωτήσεις, όπως αν «έχει σημασία το παρελθόν;» ή «σε πόσα δευτερόλεπτα ένα post στο facebook θεωρείται παλιό», ξεδιπλώνεται η ιστορία του νεοελληνικού κράτους ως πεδίο προβληματισμού, παιχνιδιού αλλά και αντίστιξης με το «επίπεδο» παρόν. 

Πολύ ενδιαφέρον μου ακούγεται, ειδικά όταν διαβάζω (και μαθαίνω) ότι η Αϊτή, ή πιο συγκεκριμένα το «Χαΐτιον», ήταν η πρώτη χώρα που αναγνώρισε επίσημα την ελληνική επανάσταση του 1821 και παρόλο που ήταν φτωχή έστειλε 25 τόνους καφέ για να τους πουλήσουν οι Έλληνες και να ενισχύσουν τον αγώνα τους και 100 στρατιώτες που δυστυχώς δεν έφτασαν ποτέ στην πολύπαθη Ελλάδα. 

Τελευταία μου στάση, για να κλείσω λίγο πιο «σύγχρονα» την ημέρα, είναι το It’s a Βίλατζ στην πλατεία Γεωργίου, μία από τις τελευταίες αφίξεις στην ευρύτερη περιοχή. Μοντέρνο, με vintage αισθητική, έχει πολύ ωραία γλυκά και σπιτική λεμονάδα, σήμερα όμως θα εξερευνήσω τα κοκτέιλ του ενώ θα αναλογίζομαι την ιστορία και το χρόνο που περνάει σαν νερό πάνω από την Αθήνα…