Από πού πάνε για το κοντινότερο πάρκο;

Τους τελευταίους μήνες, αγαπημένη μου διέξοδος έχουν γίνει τα πάρκα. Προσφέρουν όλα όσα έχω ανάγκη αυτή την περίοδο: πράσινο, αρκετό πράσινο για να ανοίγει το μάτι και να δραπετεύει από το γκρίζο, άφθονη δροσιά χωρίς την πολυκοσμία μιας παραλίας της Αττικής και, κυρίως, ατελείωτα τετραγωνικά μέτρα για να χορταίνει ο (2χρονος) γιος μου τρέξιμο, παιχνίδι και φύση.

Σύμφωνοι, το παιδί μπορεί να περάσει καλά και σε μια παιδική χαρά, χωρίς να χρειαστεί να «ξενιτευτούμε» για να βρούμε το κοντινότερο πάρκο, θα πει κάποιος. Έλα όμως που στην παιδική χαρά συνήθως αγνοεί επιδεικτικά τα παιχνίδια και βρίσκεται, ξανά, να απολαμβάνει τα υλικά της φύσης: το χώμα, τα πεσμένα φύλλα, το χαλίκι. Γιατί λοιπόν να μην κάνει το ίδιο σε ένα πάρκο, για να το ευχαριστηθεί περισσότερο και η μαμά; Δεν πειράζει και να «ξενιτευτούμε» λίγο. 

Σήμερα λοιπόν προορισμός μου θα γίνει το Πάρκο Γουδή, μια από τις αγαπημένες μου επιλογές λόγω -σχετικά κοντινής- απόστασης και σημείο ραντεβού με μια φίλη που μένει Ζωγράφου. Πρώην στρατόπεδο που μεταμορφώθηκε σε μια κατάφυτη έκταση 49 στρεμμάτων, με λίγη φαντασία μπορεί να σε κάνει να νομίσεις ότι βρίσκεσαι σε ένα Hyde Park σε μικρογραφία, αρκεί να απλώσεις την πετσέτα του πικνίκ σου κάτω από ένα δέντρο και να απολαύσεις τη σκιά των φύλλων και τη θέα στο γρασίδι που απλώνεται γύρω.

Και αναψυκτήρια έχει το Πάρκο Γουδή αν διψάσεις και αθλητικές εγκαταστάσεις για τους αθλητικούς τύπους και μια παιδική χαρά αν, ας πούμε, κουραστείς να κυνηγάς το 2χρονο παιδί σου σε 49 στρέμματα και αποφασίσεις να περιορίσεις λίγο την εμβέλεια του νηπίου. Και ένα στεγασμένο χώρο με πάγκους για να μεταφερθείς οικογενειακώς σε περίπτωση που σε πιάσει εξ απίνης μια καλοκαιρινή μπόρα (βασισμένο σε αληθινή ιστορία).

Πήγαινε όμως στο Πάρκο Γουδή κάποια καθημερινή, γιατί το Σαββατοκύριακο μπορεί από άποψη πολυκοσμίας να μην έχει να ζηλέψει πολλά από μια παραλία της Αττικής. Ιδανικά, κάποια Δευτέρα απόγευμα, όταν θα χρειάζεσαι μια γερή δόση πρασίνου για να καταπολεμήσεις τη μελαγχολία.