Η Αλεξάνδρα διαβάζει την Μπλε και πίνει στο Μπλε 

Μέσα του καλοκαιριού, και ο νομπελίστας ποιητής θα βρεθεί παρών στις αναρτήσεις των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Ξανά. 
Και το «Θεέ μου τι μπλε ξοδεύεις για να μη σε βλέπουμε» θα γίνει λεζάντα σε θαλασσένιες φωτογραφίες τραβηγμένες με smartphone τελευταίας τεχνολογίας. 

Λίγος Οδυσσέας Ελύτης, λίγη ύβρις ή αναγκαιότητα, μέχρι κορμιά και αισθήσεις να απελευθερωθούν, έως ότου η καθημερινότητα πάψει να εκπέμπει σήμα και η χρωματική παλέτα βάψει το είναι μας.

Συγγνώμη, διακοπή. Συγνώμη, διακοπές. 

Είμαι τυχερή. Το μπλε δεν μου λείπει. Το συναντώ στα μάτια της κόρης μου ακόμα κι όταν τα έχει κλειστά και ονειρεύεται. Τότε κυρίως.  

Είμαι τυχερή. Το μπλε δεν μου λείπει. Αν θέλεις, το βρίσκεις παντού.
Ακόμα και σε ένα μπαρ στο κέντρο της Αθήνας. Εκεί όπου τα Χριστούγεννα δεν κλείνονται σε ημερομηνίες. 
Αυτή την Τρίτη θα ταξιδέψω στο Μπλε του Noel. Όχι πλέον μέσα από τις φωτογραφίες φίλων που το επισκέπτονται ανά τακτά. Χωρίς Ελύτη. Κολλάει εδώ ο Ελύτης; 

Θα πάω να του βάλω μια καρδούλα-like από κοντά. Θα βρεθώ στην ιστορική Στοά Κουρτάκη («αχ, μωρή Αθήνα», sic), στο Noel, στο σχετικά νέο του χώρο, το Μπλε, όπως το λένε οι ιδιοκτήτες του. 

Κάνοντας φόκους στο μπλε τιρκουάζ, θα πάω αλλού. Κούβα; Παρίσι; 

Χωρίς εισιτήριο, μόνο με ένα κοκτέιλ στο χέρι.
Θα αφεθώ στην ατμόσφαιρα, που με τους πολυελαίους και τους καθρέπτες της, θα μετατραπεί στη δική μου στρατόσφαιρα. 

Και σε λίγα λεπτά θα βρεθώ ακόμα πιο μακριά. Αιθεροβάμων. 
«Αν δεν στηρίξεις το ένα σου πόδι έξω απ’ τη Γη ποτέ σου δεν θα μπορέσεις να σταθείς επάνω της». 

Το βράδυ, ζαλισμένη από τα υπερατλαντικά ταξίδια και τις βόλτες με αστρόπλοια, θα προσγειωθώ στο κρεβάτι μου, χωρίς μακιγιάζ, απαλλαγμένη από ρούχα περιττά. Μόνο με ένα βιβλίο στο χέρι μέχρι τα βλέφαρα να πουν «Κουραστήκαμε πια, κοιμήσου». 

Δύσκολο να τους το υποσχεθώ. Η Μπλε της Έλενας Ακρίτα με ρουφάει στις σελίδες της σαν ανεμοστρόβιλος λέξεων, καταστάσεων, συναισθημάτων. 
Τα μάτια ανοιχτά, μέχρι να μάθω ποιο είναι «Το μυστικό της μπλε πολυκατοικίας». Μέχρι την τελευταία λέξη. Ποιο είναι το μυστικό; Μην με ρωτάς, δεν ξέρω, λίγες σελίδες έμειναν ακόμα. 

Για αυτό, σε αφήνω. Και σου γράφω εδώ τη δική μου, για τώρα, τελευταία λέξη. 
Μπλε.
 

(photo credits Noel: Θύμιος Βούλγαρης)