Γνωριμία με το νέο αρχιτεκτονικό θαύμα της Αθήνας

Οι New York Times σε ένα πρόσφατο ταξιδιωτικό αφιέρωμά τους περιλάμβαναν ανάμεσα στις προτάσεις προορισμών όχι τη Σαντορίνη ή τη Μύκονο, αλλά την Αθήνα, συνοδεύοντας το όνομα της πολύπαθης πόλης μας με τη φράση «Μετά την κρίση οι τέχνες ανθούν στην αρχαία πρωτεύουσα». Στη φωτογραφία που εικονογραφούσε το κείμενο, οι γυάλινες προσόψεις του κτιριακού συγκροτήματος Σταύρος Νιάρχος αντικατοπτρίζονταν μαγευτικά στο κανάλι του ομώνυμου πάρκου. Φυσικά, ο Αμερικανός συντάκτης σύστηνε στους αναγνώστες μια επίσκεψη στο Ίδρυμα. 

Δεν ήταν η πρώτη φορά που διάβασα κάποιο δημοσίευμα για το Σταύρος Νιάρχος, αλλά η φιλοξενία του από τους New York Times επισφράγιζε το γεγονός ότι έχει ήδη αναδειχθεί σε ορόσημο της πόλης. Σήμερα λοιπόν, όπως οφείλω, θα λάβω μέρος σε μια ομαδική ξενάγηση στο εσωτερικό των κτιρίων του Κέντρου Πολιτισμού του, για να κατανοήσω καλύτερα την αρχιτεκτονική ιδέα του Renzo Piano. 

Οι ξεναγήσεις στα ελληνικά γίνονται καθημερινά, διαρκούν 1,5 ώρα και περιλαμβάνουν τα νέα κτίρια της Εθνικής Βιβλιοθήκης, της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, καθώς και των εσωτερικών και εξωτερικών χώρων που τα περιβάλλουν. Η συμμετοχή είναι δωρεάν, αλλά ήταν απαραίτητο να κάνω προεγγραφή μέσω της ιστοσελίδας του ιδρύματος (www.snfcc.org). 

Η ξενάγηση ξεκινά στις 18.30, ωστόσο σκοπεύω να φτάσω λίγο νωρίτερα στο Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος, για να έχω το χρόνο να (ξανα)επισκεφτώ το Πάρκο, το μεγάλο και περιποιημένο αυτόν πνεύμονα πρασίνου που απέκτησε πρόσφατα –επιτέλους- η Αθήνα.

Θα περπατήσω τα μονοπάτια, ανάμεσα σε ελιές, χρώματα και ευωδιές από φασκόμηλο, ρίγανη, θυμάρι και άλλα χαρακτηριστικά φυτά της Μεσογείου, θα θαυμάσω τη θέα στη θάλασσα από τα υψηλότερα σημεία του πάρκου και θα εκπλαγώ για μία ακόμα φορά –είναι βέβαιο!– από την αισθητική αντίθεση ανάμεσα στις πυκνοκατοικημένες γειτονικές συνοικίες και το κατάφυτο τοπίο του πάρκου. 

Πριν κατευθυνθώ για την Αγορά, σημείο αφετηρίας της ξενάγησης, θα χαλαρώσω για λίγο στο Ξέφωτο, τον ανοιχτό χώρο που φιλοξενεί τις εκδηλώσεις του πάρκου, απολαμβάνοντας έναν καφέ και το γλυκό καιρό των τελευταίων, τουλάχιστον ημερολογιακά, ημερών του καλοκαιριού.