Μια "μπλουζ" βόλτα

Φθινοπώριασε. Και μ' αρέσει. Μ' αρέσει που περπατάω στους δρόμους της πόλης και  μυρίζω αυτή τη μυρωδιά απ' τα φύλλα, απ' το νοτισμένο χώμα, απ' τον καιρό που έρχεται.

Σήμερα θα πάμε βόλτα μαζί. Μαζί θα βρεθούμε σε ατμόσφαιρες "μπλουζ" και θα ακουμπήσουμε σε λέξεις και μουσικές που αγαπάμε και που τις έχουμε "αποκούμπι".

Αποκούμπι που μπορεί να μας παίδεψε, αλλά που δεν μας πρόδωσε. Μιλάω για τα βιβλία, τους συγγραφείς, τα τραγούδια, τις φωνές, τις μουσικές.
Σήμερα λέω να ενώσουμε μαζί, σε μια βόλτα που θα ξεκινήσει απόγεμα και θα τελειώσει βράδυ, πολλά από τα μικρά κομμάτια αλήθειας μας. 

Λέω να ξεκινήσουμε μ' εναν καφέ. Ελληνικό. Τέτοιον που στα μικρά καφενεία της Πλάκας ξέρουν να τον φτιάχνουν και να τον σερβίρουν μερακλίδικο. Δεν είναι ανάγκη να 'χει όνομα το καφενείο μας. Διαλέγουμε πεζοδρόμιο, τραπέζι (στρογγυλό μεταλλικό), καρέκλες (χόρτινες) και μερακλή καφετζή.

Θ' ανοίξω και το βιβλίο που... μου χάρισα για να γιορτάσω τον μπλουζ Σεπτέμβρη μου και θα σου διαβάσω τις πρώτες του σελίδες. Και κάποιες απ' τις μετά.
Είναι το " Ένα μπλουζ για τη Ζέλντα" του Ζιλ Λερουά (Εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ). Η φανταστική βιογραφία της Ζέλντα Φιτζέραλντ, της γυναίκας που κάηκε στη φωτιά του έρωτα της για τον συγγραφέα Σκοτ Φιτζέραλντ. Δεν θέλω να βιαστώ και να σου πω πως απ' όσο έχω διαβάσει ως τώρα, μ' εχει συνεπάρει. Θα περιμένω να το τελειώσω και θα σου πω.

Θα πάρουμε το δρόμο για το Ηρώδειο, μετά. Γιώργος Νταλάρας και Λαυρέντης Μαχαιρίτσας μαζί, σε μια συναυλία. Μια συναυλία ξεχωριστή που όλα της τα έσοδα θα δοθούν για τους σκοπούς της ενωσης "Μαζί για το παιδί".

30.000 παιδιά στηρίζει και αγκαλιάζει το "Μαζί για το παιδί". Παιδιά που αντιμετωπίζουν φτώχεια, αναπηρία, αρρώστια, κακοποίηση. Και η σύμπραξη του Νταλάρα και του Μαχαιρίτσα , σπάνια  και εκρηκτική, κάνει τη βραδιά  "μοναδική".

Πάω πίσω στο χρόνο και τραγουδάω αυτά που οι δυο τους είχαν τραγουδήσει:  τη "Σκόνη", το "Διδυμότειχο μπλουζ", τον "Παλιό στρατιώτη", τραγούδια που αγάπησα πολύ και που έγιναν μουσικό μου αποκούμπι. Όπως και οι ερμηνευτές τους: ο Γιώργος κι ο Λαυρέντης. Που δεν πρόδωσαν, μέσα στα χρόνια,  τη λογική και την ψυχή μου, τ' αυτιά μου, τη συγκίνηση μου, τα μάτια μου.  Μιλούν τραγουδώντας. Απόλυτοι και παθιασμένοι. Και οι δυο.

Θα τραγουδήσω δυνατά μαζί τους απόψε. Όσα τραγούδια έντυσαν τα χρόνια μου, τις μέρες μου, τις στιγμές μου. 

Και θα θυμηθώ, πάλι, μια φράση του Νταλάρα που με συγκινεί από τότε. Μου την είχε πει καθώς κουβεντιάζαμε, παλιά (σε μια συνέντευξη για το MF): "Με τον Χατζιδάκι ονειρεύτηκα τη ζωή. Με τον Θεοδωράκη πάλεψα γι' αυτή".

Τη θυμάμαι πάντα τη φράση του Νταλάρα. Ίσως γιατί, μ'εναν τρόπο, μου εξηγεί, από τότε, το γιατί στ' ακούσματα μου όλα, αυτοί οι δυο, μ'εναν τρόπο παράξενο, είναι πάντα εκεί. Και είμαι σίγουρη πως είναι και θα είναι εκεί και για τον Νταλάρα και για τον Μαχαιρίτσα.

Η συναυλία αρχίζει στις 21.00μμ . Αν τη χάσεις, θα χάσεις.