15 λεπτά, 15 μέρες, 15 χρόνια

«Στο μέλλον», είχε πει ο Andy Warhol ,“όλοι θα δικαιούνται 15 λεπτά δημοσιότητας” Το σκεφτόμουν αυτό, πριν χρόνια, όταν είχα δει την ταινία «15 λεπτά» , του John Hesterfield μ’ έναν συγκλονιστικό Ντε Νίρο και μια κούκλα Σαρλίζ Θερόν. Το σκεφτόμουν και χθες , που ένα ζευγάρι φίλων γιόρταζε τους ¨Κρυστάλλινους γάμους» του, τα 15 χρόνια γάμου τους δηλαδή. Tον Warhol σκεφτόμουν Και το 15 του. Αληθινό απολύτως  κι εμένα που μ’ αρέσει να παίζω με λέξεις και νούμερα (αριθμούς , όχι τίποτ’ άλλο…) αυτό το 15 είναι ένα από τα παιχνίδια μου.
 

«15 βόλτες με ποδήλατο», διάβαζα το καλοκαίρι (στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ή στο ΑΘΗΝΟΡΑΜΑ, δεν θυμάμαι)  και ναι, τις πήγα όλες! Κι απ’ τις «15 λέξεις για την αγάπη που δεν εξηγούνται με λόγια», που με είχαν εντυπωσιάσει πριν 2 χρόνια στη LIFO, από την εικονογράφο Emma Block, μπορεί να θυμάμαι μόνο δυο, αλλά παραμένω εντυπωσιασμένη! Ποιες θυμάμαι; To naz, που σημαίνει περηφάνεια γι’ αυτόν που σ’ αγαπάει και το dor που σημαίνει ανυπομονησία για να γυρίσει αυτός που αγαπάς.

Ήρθε κι η πρόσκληση για τα 15 χρόνια Starbucks στην Ελλάδα, κι έδεσε! Κερνάνε, κορίτσια, σήμερα τα Starbucks. Και πολύ καλά κάνουν, διότι γιορτάζω σημαίνει κερνάω αυτούς που αγαπάω.

Κέρασμα ο Espresso κι ο Capuccino κι ο Americano στο café της περιοχής μας, σήμερα όλη μέρα, για να μοιραστούμε μαζί με τους Starbucks baristas το πάθος μας (και το πάθος τους) για καφέ. Εγώ, πάντως, θα πάω. Με το βιβλίο μου υπό μάλης, το «Έντεκα ιστορίες κι ένας αποχαιρετισμός», του Henry James (Eκδόσεις Μεταίχμιο, μετάφραση Κατερίνα Σχινά), θα πάω στο Starbucks στο Ν. Ψυχικό (στην Αβάνα) θα πω τα χρόνια πολλά μου και θα πιώ ωραιότατα κερασμένο τον αγαπημένο μου καφέ. Στην υγειά μας κορίτσια. Και καλό μας χειμώνα!