Στο τρόλεϊ για το Παρίσι

Απεργίααα! Ακόμα μια ζόρικη μέρα στην Αθήνα ξεκινάει, επομένως. Θα βγάλω το εισιτήριο μου, θα μπω στο τρόλεϊ, και ποιός ξέρει τι ώρα θα φτάσω στο γραφείο. Δεν πειράζει, όμως. Παρέα μου θα έχω ένα φρέσκο βιβλίο το οποίο έχω φτάσει στη μέση ήδη, και με έχει βάλει σε σκέψεις. "Εαυτέ μου σταμάτα να κατέβω" λέγεται, κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός και το έχει γράψει ο Γιώργος Πιντέρης Ph. D. Στις σελίδες του, μαθαίνω τι στο καλό παίζει με τους εσωτερικούς διαλόγους, τους δικούς μου και όλων. Τι σημαίνει ευατός, τι σημαίνει οργανισμός, πώς παίρνουμε αποφάσεις... κι όλα αυτά με γέλιο, διότι ο συγγραφέας δε μιλάει με ξύλινη γλώσσα - κάθε άλλο. 

Μετά την ανάγνωση, και τη δουλειά, θα πάρω και πάλι το τρόλεϊ, αυτή τη φορά για να πάω κάπου που, έστω και λίγο, θυμίζει Παρίσι. Θα πάω σε ένα από τα πανέμορφα μπιστρό, δηλαδή, που έχει η πόλη: Lotte, στο Κουκάκι (Τσάμη Καρατάσου 2). Δε ξέρω τώρα αν ο αέρας που αποπνέει είναι περισσότερο παριζιάνικος ή απλά παραδοσιακός ελληνικός. Η ουσία είναι ότι το μέρος είναι ταξιδιάρικο και στην ταμπέλα γράφει "μπιστρό-καφέ".

Θα πάρω έναν ελληνικό καφέ και θα αγναντέψω τον κόσμο που περνάει απ' έξω. Θα φανταστώ για λίγο ότι είμαι στο Παρίσι, μετά θα κοιτάξω και λίγο πόσο κάνουν τα εισιτήρια για την πόλη του φωτός και μετά θα μου έρθει στο μυαλό το "Loving Vincent". Μπορεί ο Van Cogh να μην ήταν Γάλλος, είχε περάσει όμως από τη Γαλλία... Και κάπως έτσι θέλω να το συνδέσω σήμερα στο μυαλό μου. Οπότε θα πάω σινεμά!

Μετά τα απαραίτητα μηνύματα, θα κανονίσουμε την ώρα προβολής και θα βρεθούμε βουλιαγμένοι σε αναπαυτικά καθίσματα, να βλέπουμε στη μεγάλη οθόνη τους πίνακες του Van Gogh να ζωντανεύουν! Θα μάθουμε την ιδιαίτερη ιστορία του με αυτόν ακριβώς τον τρόπο. 65.000 καρέ της ταινίας, είναι όλα ελαιογραφία που ζωγραφίστηκε στο χέρι από 125 επαγγελματίες ζωγράφους που ταξίδεψαν από όλο τον κόσμο,  στα τρία στούντιο του «Loving Vincent» στην Πολωνία και την Ελλάδα, για να πάρουν μέρος στην παραγωγή. 
 

Ωραία μέρα!