Γλυκά, Κάπαρη, ψώνια και θέα

Κάθε Χριστούγεννα με πιάνει μια τεράστια αγάπη γι' αυτή την πόλη. Για την Αθήνα, μιλάω. Και θα 'θελα να 'βρισκα τρόπο να την περπατάω, όλη μέρα κι όλη νύχτα, να την παίρνω αγκαλιά και να της τραγουδάω. Και δεν με φτάνουν οι ώρες. Και λέω "του χρόνου, πάλι", και περιορίζομαι σε δυο, τρεις γειτονιές, σε τέσσερα πέντε καφέ, σε δυο τρία βιβλιοπωλεία, στέκια, μπαράκια, σε πέντε- έξι γλυκομάγαζα, σε καμιά δεκαριά δρόμους και δρομάκια και σε χάζι, πολύ χάζι, στις χριστουγεννιάτικες βιτρίνες.

Φέτος ξεκίνησα με μεγάλες... φιλοδοξίες να σχεδιάζω τις βόλτες μου στη χριστουγεννιάτικη αγαπημένη μου πόλη, αλλά να δεις που πάλι, στο "του χρόνου, πάλι" θα καταλήξω.

Σήμερα, πάντως, έχω βάλει τα πιο αναπαυτικά αθλητικά μου (παπούτσια και φόρμα και μπουφάν) και ξεκινάω την... εξόρμηση μου, από τα τραγανά και βουτυρένια και μελωμένα μου γλυκά. Όχι, δεν θα τα φτιάξω μόνη μου. Ουτε με παρέα. Θα τα αγοράσω και θα είναι εντελώς, μα εντελώς, σπιτικά! “Μα, δεν χόρτασες γλυκά;”  E,όχι! Θέλω, φέτος, να παρεκτραπώ! Τρέχω, λοιπόν για μια, ακόμα, δόση δίπλες, κουραμπιέδες και μελομακάρονα, όλα παραδοσιακά και λαχταριστά, στο ζαχαροπλαστείο του Ασημακόπουλου (Χαρ. Τρικούπη 82). Χριστουγεννιάτικη συνήθεια που κρατάει χρόνια, αυτό το γλυκομάγαζο. Φορτώνομαι κουτιά και κουτάκια και συνεχίζω ακάθεκτη. 
 

Κατεβαίνω την Ασκληπιού και πάω Κάπαρη. Για τυριά, αλλαντικά και ζυμαρικά. Τι σκούζεις, παιδί μου; Τα φάγαμε όλα όσα είχαμε στο σπίτι. Κόσμος και κοσμάκης πέρασε για ευχές, τραγούδι και φαγοπότι. Η Κάπαρη … ξεπούλησε στο σπίτι μας!  Δεν ξέρεις την Κάπαρη; Ασκληπιού 22. Μπακάλικο, παντοπωλείο, έτσι όπως το θέλεις και το έχεις φανταστεί. Με γεύσεις αγαπημένες και προϊόντα υπέροχα. Κομμάτι της προσωπικής μου χριστουγεννιάτικης παράδοσης και η Κάπαρη!

Επόμενη στάση το Public, στο Σύνταγμα (Καρ. Σερβίας 1 και Πλ. Συνταγματος). Εγώ, βλέπεις,  τα δώρα μου τα κάνω Παραμονή Πρωτοχρονιάς. Μαζί με τον Άγιο Βασίλη!  Έχω να κάνω ψώνια λοιπόν! Βιβλία, CD και παιχνίδια για τους φίλους μου, τις κολλητές μου και τα μπομπιράκια που λατρεύω και ομορφαίνουν όλα τα παράξενα του κόσμου τούτου. Έχω έτοιμη λίστα. Ο τελευταίος Μουρακάμι "Ο Κάφκα στην ακτή" (εκδ. Ψυχογιός), μου έχει κάνει κλικ, από την πρώτη μέρα που κυκλοφόρησε. 

Ο Καραγάτσης και η Μεγάλη του Χίμαιρα, είναι διαχρονικοί. Και η πολυαγαπημένη (φίλη) Κατερίνα Μπέη και το "Success Story” της (εκδ. Σαβάλλας), με την ιστορία του ψυχίατρου-συγγραφέα Πάνδωρα, θα με ξαναβάλει  στο κλίμα της ταινίας του Περάκη, που εμένα πολύ με διασκέδασε!. Ο αιρετικός Φερνάντο Πεσόα και το "Marginalia" (εκδ. Gutenberg), με αφορισμούς και αποφθέγματα, είναι απαραίτητος. Βάζω στο καλάθι και το τελευταίο της αγαπημένης Σώτης Τριανταφύλλου  τα «Αστραφτερά πεδία» (Εκδόσεις Πατάκη», γιατί λατρεύω τις αυτοβιογραφίες.

Και πάμε για CD: Μπομπ Ντύλαν και Αντέλ και Super Christmas και Benjamin Clementine. Τόσο απλό. Και τώρα το δύσκολο! Παιχνίδια! Drones και UNO και Monopoly και κάστρα και star wars και Barbie και... Φτάνει.

Θέλω κι ένα επιτραπέζιο για μας, τους "μεγάλους". Σωστή;

Τι άλλο θέλω; Καφέ! Ανεβαίνω στον 5ο, στο cafe με την καταπληκτική θέα και τον μυρωδάτο καφέ και... απίστευτο, βρίσκω τραπέζι ελεύθερο. Σωριάζομαι!

Το στολισμένο δέντρο και η γιορτινή πλατεία, μη γελάς, με κάνουν να νιώθω χριστουγεννιάτικα. Ναι, θα κάνω και ευχή. Εδώ, με τα κουτιά και τα πακέτα τριγύρω μου. Μόνη μου, στη μέση ενός cafe, εύχομαι  "να μπορούμε να χαμογελάμε". Αυτό. Κι εσύ κι εγώ κι αυτοί που αγαπάς και αγαπάω και αυτοί που δεν αγαπάς και δεν αγαπάω. Όλοι. Ουτοπία; ΟΚ. Ευχή έκανα.