Βόλτα στην Ιρλανδία του 1825

Είναι συναρπαστικό και τρομακτικό μαζί να ξεκινάς το νέο βιβλίο ενός συγγραφέα ο οποίος με παλαιότερα έργα του έχει καταφέρει να σε ξαφνιάσει ευχάριστα. Συναρπαστικό για τις προσδοκίες που γεννάει και τρομακτικό για τον ίδιο ακριβώς λόγο: επειδή προκαλεί το φόβο ότι μπορεί να μη σταθεί στο ύψος τους. Αυτά τα συναισθήματα με κυρίευσαν όταν πήρα στα χέρια μου το «Οι καλοί» της Hannah Kent (εκδ. Ίκαρος), η οποία μας είχε δώσει πριν από λίγα χρόνια το εξαιρετικό «Έθιμα Ταφής» (εκδ. Ίκαρος).

Από τις πρώτες όμως ήδη σελίδες του, ο φόβος μου άρχισε να υποχωρεί και σύντομα θυμήθηκα ξανά γιατί με είχαν εντυπωσιάσει τόσο τα «Έθιμα Ταφής»: Για την ικανότητα της Kent να ταξιδεύει τον αναγνώστη σε παλαιότερες εποχές και μακρινούς τόπους, τόσο ξένους προς το εδώ και το τώρα, με την απαραίτητη οικονομία λόγου, χωρίς δηλαδή να καταφεύγει σε εξαντλητικά μακροσκελείς περιγραφές. Και για το χάρισμά της να ντύνει κάθε σκηνή με μια μεταφυσική σχεδόν ατμόσφαιρα, χωρίς να καταφεύγει σε ευτελή κόλπα, που εκβιάζουν το ενδιαφέρον του αναγνώστη.

Αυτές είναι μερικές μόνο από τις αρετές χαρακτηρίζουν και τους «Καλούς», την αναγνωστική επιλογή μου για σήμερα. Νομίζω, μάλιστα, ότι το κρύο της ημέρας θα με βοηθήσει να μεταφερθώ ευκολότερα στην Ιρλανδία του 1825, και πιο συγκεκριμένα στην κομητεία του Κέρι, για να παρακολουθήσω τις ηρωίδες του μυθιστορήματος, την προσφάτως χηρεμένη Νόρα, την παραδουλεύτρα της, Μαίρη, και μια ηλικιωμένη γυναίκα, τη Νανς, η οποία κατέχει τη γνώση και τα μυστήρια της παλιάς μαγείας, να προσπαθούν να «θεραπεύσουν» με αλλόκοτα έθιμα και τελετουργικά το εγγόνι της Νόρας, ένα παιδί ανήμπορο να περπατήσει και να μιλήσει.  

Για μία ακόμα φορά η πολύ νέα αλλά πολυβραβευμένη Kent (αν και είναι μόλις 33 ετών, έχει αποσπάσει πλήθος διακρίσεων για τα δύο μυθιστορήματά της) σκύβει με οξυδέρκεια και κατανόηση πάνω από τους χαρακτήρες της, παρόλο που αυτοί εκπροσωπούν μια εποχή που μαστιζόταν από την άγνοια και τις δεισιδαιμονίες, υπογράφοντας ένα βιβλίο το οποίο, παρά το όνομά του, επιβεβαιώνει ότι μεταξύ του «Καλού» και του «Κακού» υπάρχουν άπειρες διαβαθμίσεις.