Δεύτερη μέρα Χριστουγέννων 2019

Χριστούγεννα στην πόλη. Στην όμορφη πόλη. Και λέω σήμερα να μη μείνουμε σπίτι. Να πάρουμε το μετρό, να κατεβούμε στάση Ακρόπολη και να' μαστε, φτάσαμε... Στο Μουσείο που λατρεύουμε, στο μουσείο-όραμα της μαγικής ολοδικής μας Μελίνας, στο Μουσείο που είναι ένα από τα τρία καλύτερα μουσεία του κόσμου και που από την πρώτη στιγμή που περπατάς πάνω στο γυάλινο δάπεδο, αισθάνεσαι ευλογημένος.

Από το Μουσείο της Ακρόπολης (και της Μελίνας) λοιπόν θα ξεκινήσουμε την σημερινή  βόλτα μας. Μη με ρωτάς πόσες φορές έχω έρθει. Πολλές. Και κάθε φορά αισθάνομαι πως έχω να δω κι άλλα που δεν πρόσεξα, που δεν στάθηκα όσο έπρεπε, που δεν ήξερα πώς να τα δω, που ο χρόνος μου με πρόδωσε, που τα μάτια μου τα πλάνεψαν άλλα γλυπτά, αγγεία, ειδώλια, θεοί και ημίθεοι... Σήμερα, λοιπόν, θα ξεναγηθώ για ακόμα μια φορά στους μικρούς θησαυρούς του, που είναι γεμάτοι ιστορίες, σύμβολα, τελετουργίες.

Κι από το Μουσείο της Ακρόπολης θα πάρω το μετρό με προορισμό το Σύνταγμα κι από εκεί για Πλατεία Καρύτση. Εκεί που, για μένα, όλα μυρίζουν την αγαπημένη μυρωδιά του τυπωμένου χαρτιού, κουβαλάνε τόμους εφημερίδων και περιοδικών, μνήμες από ταινίες (λατρεμένο Αττικόν), παραστάσεις (θέατρο Μουσούρη), συναυλίες (Παρνασσός) και σήμερα έχουν ένα καινούργιο άρωμα ζωντάνιας με τα δεκάδες μικρά καινούργια στέκια. Στην Πλατεία Καρύτση, λοιπόν, θα καθίσω αναπαυτικά στο Ale Blues (Πλατεία Καρύτση 10). Όχι, δεν θα είμαι μόνη μου. Μαζί μου θα είναι ο... Τhomas Mann...

Ένας συγγραφέας (1875-1955) που λατρεύω και που το «Μαγικό Βουνό» του, είναι ένα από τα βιβλία που για μένα ήταν (και είναι) «σημαδιακό» στη ζωή μου. Ένα βιβλίο αυτού του συμβολικού, ψυχαναλυτή, παρατηρητή Νομπελίστα συγγραφέα   θα έχω παρέα μου. Δεν είναι άλλο από το "Θάνατος στη Βενετία" (Εκδόσεις Μεταίχμιο).  Σε σοκάρω που το διαβάζω Χριστουγεννιάτικα; Μα, δεν έχουν εποχές τα βιβλία .  Ούτε οι συγγραφείς τους. Οι εποχές κι οι γιορτές  είναι μόνο για μας... Σκοπεύω, λοιπόν,  σ’ αυτή τη δεύτερη ανάγνωση, αρκετά χρόνια μετά από την πρώτη, να απολαύσω τον Mann, με ένα μεγάλο απογευματινό καφέ,  φέρνοντας στο μυαλό μου σκηνές από την ομώνυμη ταινία του Βισκόντι  (μαγικός Ντερκ Μπόγκαρντ)  και παρακολουθώντας ταυτόχρονα την στολισμένη πλατεία να γεμίζει κόσμο.

Όλα καλά! Θα τα ξαναπούμε την καινούργια χρονιά!