Μια σταγόνα στον ωκεανό ή ο ωκεανός σε μια σταγόνα;

Θα έλεγα ότι κάποιες μέρες είναι πιο ποιητικές από άλλες.

Αλλά δεν θα το πω.

Γιατί κάθε μέρα μπορεί να είναι ποίηση αν έχεις τα μάτια της ψυχής σου ανοιχτά.

Για να τα έχω ανοιχτά διαβάζω Rumi.

Σήμερα είναι η γνωστή Προπαρασκευή (a.k.a Πέμπτη). Θα κάνω μια βόλτα στην Αθήνα. Θα έχω ένα βιβλίο του Rumi στην τσέπη. Θα κάτσω σε ένα παγκάκι. Κάτω από ένα μεγάλο δέντρο. Κάτω από μια παχιά σκιά. Θα ανοίξω το βιβλίο και θα επιλέξω να χαθώ σε μια στιγμή ευτυχίας.

«Μια Στιγμή Ευτυχίας.

Εσύ κι εγώ καθόμαστε στην βεράντα, προφανώς είμαστε δυο, αλλά είμαστε μια ψυχή, εσύ κι εγώ. Νιώθουμε το τρεχούμενο νερό της ζωής εδώ, εσύ κι εγώ, στην ομορφιά του κήπου, στα πουλιά που κελαηδούν.

Τα αστέρια θα μας κοιτάζουν, και εμείς θα τους δείχνουμε πως είναι να είσαι μια λεπτή ημισέληνος.

Εσύ κι εγώ ανιδιοτελείς, θα είμαστε μαζί, αδιάφοροι στις κενές εικασίες, εσύ κι εγώ.

Οι παπαγάλοι του παραδείσου θα κομματιάζουν ζάχαρη ενώ εμείς γελάμε μαζί, εσύ κι εγώ.

Ένα ον, ένα σχήμα εσύ κι εγώ σε αυτή τη γη, και ένα άλλο σχήμα και ον σε έναν απέραντο, άφθαρτο, γλυκό τόπο».

Ξέρεις τι κρατάω από όλο αυτό; Το εσύ κι εγώ. Που ποτέ δεν ήταν τούμπαλιν. Εσύ κι εγώ. Όχι, εγώ κι εσύ.

Σου στέλνω την αγάπη μου και τα φιλιά μου.