Η Τίνα κοιτάει τα δέντρα

Αυτό που ξεκινά σαν βόλτα καταλήγει σχεδόν πάντα με μένα ακίνητη κάτω από κάποιο δέντρο. Να το κοιτάω, να του μιλάω... Κάτι με συνεπαίρνει στα δέντρα. Ότι είναι πολύ ακίνητα. Ότι με καλούν να γείρω πάνω τους. Είναι το παράστημα. Ναι, αυτό είναι. Πάντα θαύμαζα το παράστημα.

https://www.instagram.com/p/BkB-awNnMXf/?taken-by=tina_kouloufakou

Η σημερινή βόλτα θα με πάει στον υπαίθριο χώρο γύρω από το ΣΕΦ. Εκεί που είναι το Δελφινάριο αλλά όχι εκεί ακριβώς. Εκεί που είναι τα γηπεδάκια μπάσκετ αλλά όχι εκεί ακριβώς. Θα με πάει εδώ.

https://www.instagram.com/p/Bj1bilvnvL9/?taken-by=tina_kouloufakou

Κι εδώ ακριβώς θα σταθώ για λίγο. Και θα κάνω μια περίεργη παρατήρηση. Κάθε δέντρο μεγαλώνει για να συναντήσει κάποιο άλλο που βρίσκεται κοντά του. Ίδια δέντρα στο ίδιο μέρος, κάτω από τις ίδιες ακριβώς καιρικές συνθήκες αναπτύσσονται προς διαφορετικά δέντρα μέχρι να τα συναντήσουν. 

Όλο αυτό θέλει σκέψη. Και η (εν λόγω) σκέψη είναι πολυτέλεια στις μέρες μας. Πόσω μάλλον η σουρεάλ σκέψη. Θα την κάνω όμως. Γιατί είναι η δική μου πολυτέλεια. Αυτή που κάνω δώρο στον εαυτό μου. Που κουράζεται να ζει, μερικές φορές. Να συμβιώνει. Να συνυπάρχει. Να επιβιώνει.

Θα κάτσω κάτω από τη παχιά φυλλωσιά και θα ανοίξω Yuval Noah Harari.

Noah είναι το αγαπημένο μου όνομα. Άσχετο.

Κάτω από το πράσινο λοιπόν θα διαβάσω ότι «η συνέπεια είναι ο παιδότοπος του μυαλού που βαριέται» ή ότι «δεν θα μπορούσες ποτέ να πείσεις μια μαϊμού να σου δώσει την μπανάνα με την υπόσχεση αμέτρητων μπανανών στον, μετά θάνατον, μαϊμουδοπαράδεισο. Θα διαβάσω ξανά έναν από τους αγαπημένους μου Noah.

Και θα απλώσω το πνεύμα μου σαν μπουγάδα που μυρίζει σαπούνι Μασσαλίας και ανεμίζει στο άπειρο.

Θα κάτσω εκεί για ώρα. Τουλάχιστον όσο να στεγνώσει η μπουγάδα.

Στο δρόμο του γυρισμού ίσως βάλω τα ακουστικά.

Θα ακούσω αυτό.

We might be dead tomorrow.

Να το ζήσουμε όλο. Όλο. Όλο. Αυτό θα σκέφτομαι.

Την αγάπη μου.