Ο Κόπερτον, ένα τραγούδι που γίνεται αλήθεια...

Συνηθίζω να κάνω πάρτι στην κουζίνα.

Μόνη μου τις περισσότερες φορές. Κάποιες φορές όμως έχω και μια μικρή παρέα. Ένα, δυο άτομα.. έχει τύχει και περισσότερα.

Στο ημίφως της κουζίνας με ένα μπουκάλι κρασί και ένα μικρό ραδιόφωνο πάνω στο τραπέζι. Όχι. Δεν είναι αλήθεια. Με ένα ipod σε βάση ηχείο.

Μου έχει μείνει η συνήθεια από τα φοιτητικά μου χρόνια στην Γερμανία. Συγκατοικούσα με 2, 4 άτομα. Ο καθένας είχε το δωμάτιο του και ο τόπος συνάντησης... ο τόπος για το πάρτι ήταν η κουζίνα.

Σήμερα η συνεύρεση θα έχει μια πιατέλα τυριών

Διάλεξα από τον Βασιλόπουλο και γιατί το λέω; Αξίζει τον κόπο, νομίζω, να μνημονεύσεις την συλλογή των τυριών που έχει αυτό το σούπερμαρκετ. Με καλύπτει. Αυτό. 

Σήμερα το πάρτι θα έχει κι ένα κρασί λατρεμένο. Ένα κρασί που το βρίσκω μόνο στο Drakoulis Meat και στο οποίο έχω εθιστεί. Αλήθεια. Το καλιφορνέζικο Crane Lake στην ροζέ εκδοχή του

Θα έχει κι ένα τραγούδι. Ένα τραγούδι το οποίο αγγίζει με την γλώσσα του το μυαλό μου κάθε φορά που πίνω μια γουλιά από το κρασί μου στο ημίφως της κουζίνας.

Ένα τραγούδι που με κάνει να κλείνω τα μάτια μου.. να σκέφτομαι κάποιον του οποίου, η επίφαση μου αρέσει όταν ζητάω από κάποιον άλλον να τον φιλήσω.

Ή θα σκεφτώ τη Νάνσι Σινάτρα να πίνει τσάι με τον Μόρισσει ένα απόγευμα σε μια ταράτσα που βλέπει την θάλασσα κάπου στο Λος Άντζελες, όπως έλεγε χθες κάποιος άλλος. 

Let me kiss you 

Let me kiss you θα πω στον Κόπερτον. Που, μάλλον, θα είναι ο μόνος που θα μου κάνει παρέα στο αποψινό μου πάρτι κουζίνας.

Ο Κόπερτον είναι ο γάτος μου. 

https://www.instagram.com/p/Bs7Sw8FAV64/

Δεν είναι κακό. Μια απλή βόλτα στην κουζίνα Πέμπτη βράδυ. Με τον γάτο σου. Όχι με τον δικό μου. 

Άντε γειά.