Όταν η άνοιξη ( σε) φωνάζει…

Τρίτη, η τελευταία αυτού του Απρίλη, με μπόλικη αφρικάνικη σκόνη, αναποφάσιστο ήλιο, δειλά σύννεφα.. αλλά η Άνοιξη φωνάζει!
Στο γραφείο η δουλειά ξανάρχισε , αλλά το μεσημερο-απογευματινό μου ξεπόρτισμα τίποτα δεν μπορεί να το εμποδίσει. Μπορεί να μην έχω τρελά πλάνα για τρελές βόλτες, σήμερα, αλλά Ανοιξιάτικη μεταπασχαλιάτικη  Τρίτη  είναι, γίνεται να μην την περπατήσουμε, να μην την..."βρέξουμε", να μην την χρωματίσουμε; Δεν γίνεται! Συμπέρασμα : Ξεκινάω για Στοά Ανατολής.
Δεν την ξέρεις; Κάνει παλιά αυλή, και είναι χωμένη στην Αριστείδου, κοντά στην Ευριπίδου και στην πλατεία Αγίων Θεοδώρων. Εκεί έχω στέκι το... "ΣΤΕΚΙ" (Αριστείδου 10-12), ένα χώρο ατμοσφαιρικό, ζεστό, σπιτένιο που ανοίγει απ' το πρωί και κλείνει μόλις βραδιάσει (18.30 με 19.00).



Ελπίζω να έχει μείνει λίγη χορτόπιτα ή τυρόπιτα (χειροποίητη και σπιτική) για να την απολαύσω με ένα ποτήρι μπύρα και το βιβλίο του Ντελλίλο, τον "Υπόγειο Κόσμο", που αγόρασα  από το Public (στο Σύνταγμα) επηρεασμένη (βαθιά) από το πόσο αυτός ο άνθρωπος, ο σπουδαιότερος, εν ζωή, Αμερικανός συγγραφέας, αγαπάει την πόλη μου και τη χώρα μου.
Είχε έρθει , πριν τρία χρόνια, στην Αθήνα ο Ντον Ντελλίλο και μίλησε στη Στέγη. Υπέροχος!  Aγαπάει την Ελλάδα, την Αθήνα και τα βιβλία του είναι γεμάτα αντιφατικές ιδέες, εικόνες, πρόσωπα, που εμένα, προσωπικά, με γοητεύουν.
Δυο βιβλία του έχω διαβάσει, το "Κοσμόπολις" και τους "Χρόνους του σώματος" και μ' έχουν κάνει να νιώσω παράξενα καινούργια. Τον "Υπόγειο Κόσμο", που όλοι (κριτικοί και κοινό) θεωρούν το σπουδαιότερο έργο του, τον  ξεκινάω σήμερα και ανυπομονώ να τυλιχτώ στις λέξεις, το ρυθμό, το μυστήριο, τους χαρακτήρες του.
Λίγο πριν τις 20.00, με το βιβλίο μου αγκαλιά θα εγκαταλείψω το ΣΤΕΚΙ για να προλάβω τον Μήτσο, με τα λουλούδια, στην πλατεία της γειτονιάς μου. Να πάρω Μαγιάτικο στεφάνι!
Καλή Πρωτομαγιά, αύριο!