Μες του μυαλού μου (και της Αθήνας) τις στοές

Έφθασε και αυτή η Παρασκευή. Αλλιώτικη. Διαφορετική. Δε ξέρω αν μπορώ να γράψω, να εκφράσω, να σου μεταδώσω όλα αυτά που θέλω να πω. Ο λόγος δεν είναι συγκεκριμένος.

Τελευταία μέρα του Μαΐου σήμερα. Και της Άνοιξης. Αύριο, πρώτη ημέρα του καλοκαιριού. Και σκέφτομαι: «πότε η ψυχή κάποιων θα γίνει καλοκαίρι;». Πότε θα έρθει η λιακάδα; Κοιτάζω γύρω μου. Ο κόσμος καταρρέει. Μία στιγμή είναι αρκετή, για να χάσεις ό,τι έχεις χτίσει. Ό,τι θες να δημιουργήσεις. Ό,τι θες να ζήσεις. Στο κινητό μου, αντικρίζω μία εικόνα, ένα graffiti για τους νεκρούς στο Μάτι. 102 ψυχές. 102 ξεκληρισμένες οικογένειες. Πώς να μιλήσεις για καλοκαίρι σε αυτά τα άτομα; Τι μνήμες θα τους γεννήσεις; Τι ελπίδες να τους θρέψεις; Τι να τους πει που να είναι αρκετό, για να γαληνεύσει η ψυχή τους; Να δουν αυτό το μαγικό φως της ελπίδας που πέφτει σε κάθε σπιθαμή του κορμιού σου τους καλοκαιρινούς μνήμες. Αυτές τις αχτίδες φωτός που, σχεδόν σε απόλυτη μαεστρία, σε αγκαλιάζουν;

https://www.instagram.com/p/BxzPBPxIk0t/

Άραγε, σε κάθε συντριβή φταίει μόνο ένας; Και, αν φταίει, είναι ικανός να σηκώσει την ευθύνη στην πλάτη του; Και οι υπόλοιποι; Απλοί θεατές σε ένα σκηνικό στημένο και άνευρο; Ε, όχι και άνευρο. Ούτε και στυγνοί παρατηρητές.

Στο άλλο μου χέρι, κρατώ το φάρμακο μου. Και τη «Θεραπεία» μου. Όχι, μην περιμένεις χάπι. Ούτε happy. Είναι το νέο βιβλίο του Sebastian Fitzek. Του πιο επιτυχημένου συγγραφέα ψυχολογικών θρίλερ στη Γερμανία. Ένα έγκλημα, δίχως μάρτυρες, δίχως πτώμα. Δίχως γενικά. Ποια η αλήθεια; Ποιος αναλαμβάνει να τη βρει; Τι είναι αληθινό και τι απατηλό; Μήπως, είναι όλα μία ψευδαίσθηση; Ή απλά μία αίσθηση;

Όλα αυτά στη Στοά Νικολούδη (Πανεπιστημίου 49). Εν σώματι. Γιατί, από στοές, έχει ο εγκέφαλος μας αρκετές. Ευτυχώς ή Δυστυχώς. Εσύ, αποφασίζεις. Και το ταξίδι της ζωής σου καθορίζεις. Κάθομαι στο καφέ «Μαζί». Και ας είμαι μόνος. Άλλη μία ειρωνεία της ζωής. Αλλά, εν τέλει, πόσοι είναι δίπλα μας ειλικρινά και ανιδιοτελώς σε αυτή τη ζωή; Πόσοι; Αν πιστεύεις ότι ξέρεις, απλά περίμενε. Είναι νωρίς ακόμα.

Και δε μιλάω για την ώρα. FIN!