Στάση Ακρόπολη, μετά Πλατεία (Καρύτση) και Μοντιανό! 

Θα πάρουμε το μετρό, θα κατεβούμε στάση Ακρόπολη και να' μαστε, φτάσαμε... Στο Μουσείο που λατρεύουμε, στο Μουσείο-όραμα της μαγικής ( μας ) Μελίνας, στο Μουσείο που έγινε 10 χρόνων, που είναι ένα από τα τρία καλύτερα μουσεία του κόσμου και που από την πρώτη στιγμή που περπατάς  βλέποντας έκπληκτος και συγκινημένος την αρχαιολογική ανασκαφή, αισθάνεσαι ευλογημένος.
Από το Μουσείο της Ακρόπολης (και της Μελίνας) λοιπόν θα ξεκινήσουμε την σημερινή  βόλτα μας. Μη με ρωτάς πόσες φορές έχω έρθει. Πολλές. Και κάθε φορά αισθάνομαι πως έχω να δω κι άλλα που δεν πρόσεξα, που δεν στάθηκα όσο έπρεπε, που δεν ήξερα πώς να τα δω, που ο χρόνος μου με πρόδωσε, που τα μάτια μου τα πλάνεψαν άλλα γλυπτά, αγγεία, ειδώλια, θεοί και ημίθεοι... Σήμερα, λοιπόν, θα ξεναγηθώ για ακόμα μια φορά στους μικρούς θησαυρούς του, που είναι γεμάτοι ιστορίες, σύμβολα, τελετουργίες. Μάλιστα, λόγω των γενεθλίων του και των 10 χρόνων που κλείνει  δεν θα χάσω την ευκαιρία  να απολαύσω και τη σπουδαία φωτογραφική έκθεση για το έργο των μαρμαροτεχνιτών της Ακρόπολης που έστησαν η Επιτροπή και η Υπηρεσία Συντήρησης των Μνημείων της Ακρόπολης, με τίτλο "Σμίλη και Μνήμη"

Από το Μουσείο της Ακρόπολης θα πάρω (πάλι) το μετρό με προορισμό το Σύνταγμα κι από εκεί θα περπατήσω για την Πλατεία Καρύτση. Για εκεί που, για μένα, όλα μυρίζουν την αγαπημένη μυρωδιά του τυπωμένου χαρτιού, κουβαλάνε τόμους εφημερίδων και περιοδικών, μνήμες από ταινίες (λατρεμένο Αττικόν), παραστάσεις (θέατρο Μουσούρη), συναυλίες (Παρνασσός) και σήμερα έχουν ένα καινούργιο άρωμα ζωντάνιας με τα δεκάδες μικρά καινούργια στέκια. Στην Πλατεία Καρύτση, λοιπόν, θα καθίσω αναπαυτικά στο Ale Blues (Πλατεία Καρύτση 10).



Όχι, δεν θα είμαι μόνη μου. Παρέα  μου θα είναι ο... Πατρίκ Μοντιανό, ο Γάλλος συγγραφέας που βραβεύτηκε με Νόμπελ Λογοτεχνίας το 2014.  Ο Μοντιανό θεωρείται ένας από τους πιο σημαντικούς πεζογράφους κι αυτό που εμένα μου αρέσει είναι που τον βρίσκω ατμοσφαιρικό, χαμηλότονο και που στη γραφή του υπάρχει  μια μελαγχολία, μια νοσταλγία αλλά ταυτόχρονα και μια θετική στάση απέναντι στη ζωή... Σήμερα, έχω μαζί μου το βιβλίο του "Στο cafe της χαμένης νιότης" (Εκδόσεις Πόλις) και σκοπεύω να το απολαύσω με ένα μεγάλο απογευματινό καφέ (και ένα νόστιμο σνακ),  παρακολουθώντας ταυτόχρονα την Πλατεία να γεμίζει κόσμο της πόλης.

Μη με ρωτήσεις για το βράδυ. Άγνωσται αι βουλαί του ...καιρού!

Φιλιά!