Verde & Mare: βρήκα τον παράδεισο και απέχει μόλις 1 ώρα από την Αθήνα!

Αχ, Παρασκευή. Αχ, αεράκι. Αχ, δροσιά! Αχ, Αχ, Αχ… Το ημερολόγιο δείχνει μέσα Ιουλίου και το ρολόι αγγίζει την πρώτη απογευματινή ώρα (κοντά στις 17:00 κοινώς). Η βροχή, κάπως, σταμάτησε. Ο ήλιος ξεπροβάλλει (ξανά). Ώρα να πηγαίνω.

Φυσικά, όχι στο σπίτι μου. Αλλά, λίγο εκτός Αθηνών. Να ηρεμήσει το πνεύμα, να «καθαρίσει» το μυαλό, να πάρουμε μία (δροσερή) ανάσα, να, να, να….

Ντύσιμο απλό, λιτό και περισσότερο απέριττο από το να φοράς μόνο το μαγιό σου. Α, αυτό φοράω. Μόνο. Και να μπλουζάκι. Για να ξεγελάω τους διπλανούς (μη φανταστείς).

Βγαίνω στην Αττική Οδό, ραδιόφωνο στο τέρμα (τα γνωστά και μη εξαιρετέα ξένα χιτάκια της εποχής) και σαν δεύτερος Λούκι Λουκ – πιο γρήγορα από τη σκιά μου (του) – φθάνω στο εξωτικό Βέλο. Ενδιάμεσα στο Κιάτο και στο Βραχάτι (για σένα που αναρωτιέσαι – πράγμα, καθόλου απίθανο και αμήχανο, αφού μπορεί να με έχουν ρωτήσει που βρίσκεται ίσα με 100 φορές).

Verde & Mare (Αύρας & Κανάρη, Παραλία Κοκκώνι) η πρώτη στάση. Μπορεί, με την πρώτη ματιά, να φύγεις με την εντύπωση ότι έχει μόνο Bungalows, αν παρατηρήσεις καλύτερα, όμως, θα δεις τις τέλειες ομπρέλες που ξεπροβάλλουν δίπλα (μέσα) στην ακτή. Από τα ηχεία ακούω το «Last Night A DJ Saved My Life», το οποίο εύκολα παραφράζω σε «This Beach Saved My Life». Ωραία, τα καταγάλανα νερά – και κρύα. Λογικό (θα μου πεις). Τόσο μπουρίνι έριξε χθες. Πάντως, το συναίσθημα του να κολυμπάς και στο ενδιάμεσο να απολαμβάνεις λίγο καφέ και χαρούμενη μουσική, τόσο απλό και τόσο μοναδικό.

Το αλατισμένο μου κορμί θέλει μπάνιο, το λαίμαργο στομάχι μου φωνάζει «Παγωτό». Και, μάντεψε πιο θα ικανοποιήσω από τα δύο. Μέχρι, να βρεις την απάντηση, εγώ ήδη έχω φθάσει στα «Βουστάσια 1954» (Κλεισθένους 2, Πεζόδρομος / Πλατεία Κιάτου). Τα καλύτερα γλυκά (σου λέω) στο Κιάτο. Από το 1954. Μετά από πολλή σκέψη και περισυλλογή (ναι, χρειάστηκε) αποφασίζω να παραγγείλω γαλακτομπούρεκο με παγωτό στρατσιατέλλα. Επιτέλους, μπορώ να συνδυάσω και τα δύο αγαπημένα μου γλυκά! Κάτι, αρπάζει το μικροσκοπικό (#not), αλλά πανταχού παρόν αυτί μου για ένα νέο παγωτό «Κιουνέφε». Το παίρνω! Μοναδικό, ανεπανάληπτο, τι να σου λέω τώρα, (σχεδόν) ηδονικό.

Μία βόλτα στον πεζόδρομο του Κιάτου ολοκληρώνει τη βόλτα – ή έτσι νόμιζα τουλάχιστον.

Στο δρόμο προς το σπίτι, το εξοχικό και εξωτικό, ένας τοπικός σταθμός βάζει Duran Duran και «Come Undone».

4 λεπτά και 22 δευτερόλεπτα σε κατάσταση έκστασης, τηλεμεταφοράς, μυστικιστικής τελετής – δε ξέρω και εγώ τι. Σε ένα άλλο σύμπαν σίγουρο. Μα, θέλω να με καταλάβεις. Ξέρεις τι είναι να έχει νυχτώσει, να έχεις το αλάτι στο σώμα σου, να οδηγείς μέσα στη δροσιά της καλοκαιρινής ραστώνης και να μπαίνει αυτό το τραγούδι;

P.S. Ευτυχώς (για μένα και για τους υπόλοιπους οδηγούς) δεν οδηγούσα εγώ.

Άρα, συνοψίζουμε. Για να περάσεις καλά αυτό το ΣΚ, χρειάζεσαι:

Μαγιό, Λίγα Ρούχα, ένα αντιηλιακό, αυτοκίνητο (σε βολεύει και ο Προαστιακός), ουρανίσκο έτοιμο για γλυκό και αυτά.

Α, και βάλε στο μαγνητόφωνο τραγούδια που γουστάρεις…

Αυτή, η Παρασκευή τελειώνει με χαμόγελο ? FIN!