Aπ’ τα κουμπάκια ανάμεσα

Είμαι μπροστά από ένα ασανσέρ στην Πατριάρχου Ιωακείμ, κι ετοιμάζομαι να πατήσω το κουμπί για ν’ ανέβω στο ραντεβού μου. Στ' ακουστικά μου η Deborah Harry με to "Call me" της να με κάνει να σκέφτομαι τον αριθμό σε κουμπιά ηλεκτρονικά, κινητών, πουκαμίσων, παντελονιών, κόπιτσες, φερμουάρ που ανεβοκατεβαίνουν αυτήν την στιγμή, μες τα τετραγωνικά της πόλης μαζί με όσα ακόμα ήθελαν πολύ, αλλά δεν το αξίωσαν.

Ο πυρήνας των δράσεων και των ανθρώπων... Είναι στο να είσαι παρών στις στιγμές, στο τώρα. Να περνάς στη δράση, να κάνεις γέφυρες, να ξεκουμπώνεις εκείνο το μαγικό κουμπί εντός σου.  Αυτό είναι μόνο το δικό σου χρέος, άστη την κονσόλα την ελέγχει ειδικός.
Κι η ζωή δεν περνάει από μοντάζ- καλά μπορεί να είμαι εδώ και το μυαλό μου να ναι αλλού, αλλά εντάξει θα την κόψω μετά τη σκηνή στο μηχάνημα..  
Εντάξει, νομίζω ότι την στιγμή που όλοι εμείς καταχωρηθήκαμε ως σύγχρονοι, αποσυνδεθήκαμε  από την φύση μας, unplugged από τον ίδιο μας τον Εαυτό. Σαν να εγκλωβιστήκαμε μέσα σε ένα κουβούκλιο πραγματικότητας στο οποίο, αν και έχουμε κύριο ρόλο και πολλά χρωματιστά κουμπάκια να πατήσουμε, αδυνατούμε να σφυρίξουμε ρυθμούς με την καρδιά και το μυαλό. 
Κι ακόμα περισσότερο που η εποχή αυτή είναι από μόνη της, αφόρητα ανιαρή και μη-μου-άπτου. Ατολμία. Συναίνεση. Να μην προκαλούμε, μην τυχόν και πάει το μήνυμά μας παραπέρα. 
Τι πρέπει να γίνει δηλαδή για να συνειδητοποιήσεις πως ο βασιλιάς είναι τελικά γυμνός; Γυμνός.Τελεία και παύλα από δίπλα.

“Όποτε μπορείς, διακινδύνευε την οικειότητα. Πες του ρε παιδάκι μου ότι είσαι ερωτευμένη, πως αισθάνεσαι για εκείνον, ακόμα κι αν αυτό σου προκαλεί φόβο. Πρέπει να το κάνεις! Κατανικώντας το φόβο της οικειότητας, προσκαλείς τον ανώτερο εαυτό, τη γεμάτη αγάπη παρουσία, ν αντικαταστήσει τις χωρίς αγάπη τεχνικές του Εγώ”. Mαρία, κλείνω θα χάσω το σήμα” λέω στην φίλη μου στο κινητό.

Ελευθερώσου και ρισκάρισε να πατήσεις το send για να πεις πόσο πολύ αγαπάς κι επιθυμείς κάποιον. Πες του ότι δέχεσαι ν αφεθείς για να τον γνωρίσεις καλύτερα. Αυτοί οι από καρδιάς τρόποι έκφρασης, μπορούν να κατανικήσουν το φόβο της οικειότητας. Χρησιμοποίησε όποια δικαιολογία θέλεις για να εκφράσεις την αγάπη σου, και προσπάθησε να μην σκέφτεσαι με ποιόν τρόπο θα το κάνεις. Εκείνο που έχει σημασία είναι η ουσία του ποιός είσαι και πως αισθάνεσαι. Όχι ο τρόπος με τον οποίο τον εκφράζεις.
Στην αγορά ανεβαίνουν οι νoθείες, τα υποκατάστατα, ψέματα που λέμε στον εαυτό μας. “Θα πρέπει να ταρακουνήσεις τις πύλες της ίδιας της ζωής σου για να τσεκάρεις τις κλειδαριές και τους μεντεσέδες της!" λέει ο Fιllipo Tomasso Marinetti στο βιβλίο του The Foundation and Manifesto of Futurism... Eχε το κι αυτό στο νου σου Μαράκι…
Στο φανάρι, πατάω στο youtube να ξαναδώ το βίντεο της κινηματογραφίστριας Pilieva που είχε βάλει εντελώς ξένους μεταξύ τους ανθρώπους να ξεντύνουν ο ένας τον άλλον.
Υπάρχουν πολλές διαφορετικές σχολές σκέψης για το τι είναι αυθεντικό και πώς πρέπει να επιτευχθεί, αλλά είναι πάντα συναρπαστικό να βλέπεις τις αντιδράσεις από τους ξένους που κάνουν πράγματα που μπορεί να είναι αμήχανα ή άβολα.
Η πραγματική ομορφιά αυτών των βίντεο για μένα είναι να δω πότε οι άνθρωποι ξεχνούν τελικά ότι η κάμερα είναι εκεί και ναιιι πραγματικά φτάνει αυτή η στιγμή.
Και ναι, το να ξεντύνεις κάποιον για πρώτη φορά μπορεί να είναι κάπως αμήχανο – κι αυτό είναι το καλό σενάριο-! Το να περνάς ένα πουκάμισο πάνω από το κεφάλι κάποιου, είναι συνήθως ευκολότερο να το πεις, παρά να το κάνεις, και οι ζώνες δεν λύνονται καθόλου όπως ακριβώς το είχες φανταστεί. 

Κατεβαίνω τη Σκουφά, κατευθυνόμενη προς Εξάρχεια. Απόψε θα δω εκεί, στο Ριβιέρα το «Η Γνωριμία της Σάρκας» σε ψηφιακά αποκατεστημένη κόπια σε επανέκδοση. 



Μια ταινία κομβική για τα σεξουαλικά δεδομένα των ‘70ς. Ταινία που προκάλεσε την αντίδραση της κοινής γνώμης, τη χρονιά που προβλήθηκε για πρώτη φορά, λόγω της σκληρής της γλώσσας και της έντονης σεξουαλικότητας που είχε, παρότι ο κεντρικός πυρήνας δεν ήταν το σεξ, αλλά η αγάπη.
Τελικά όλοι αγάπη ψάχνουν. Γι αυτό σου λέω press the button. Nowww!