Ένα μετρό, μια εφημερίδα, ένας πυρετός συγκινήσεων

 Μια βόλτα στην πόλη μου. Μια ανυπόφορη αναμονή στο λεκιασμένο ύφασμα του καθημερινού μετρό μου. Κοιτάζεις χαμηλά. Κοίτα ψηλά (σου ψιθυρίζεις), νομίζουν πως λυπάσαι, πως δεν αγαπάς αρκετά τον μοναδικό και πολύτιμο εαυτό σου. Μα εκεί το βλέμμα σου μαγνητίζει τα μάτια εκείνου του αγοριού, και ποιος ξέρει τι θα νομίζει αν καρφώνεις τα παράθυρα σου για τον κόσμο πάνω στα δικά του; Δεν θα κοιτάζει κανείς από τους δυο σας πια τον ωκεανό, δεν θα ανασαίνετε το αλμυρό αεράκι, παρά θα ασφυκτιάτε για λίγο χώρο να συλλογιστείτε όλα εκείνα τα τρελά που σε κανέναν δεν εκμυστηρεύεστε. Ίσως για αυτό η επαφή των ματιών να μοιάζει τόσο ντροπιαστική για τους τυχαία περαστικούς.
Εκείνους που αντί να αρπάξουν όσα νομίσματα μπορούν από τον θησαυρό μπροστά τους, φοβούνται μήπως αυτός κρύβει μέσα του κάποιο εκρηκτική ουσία και τους αφανίσει, γιατί τόσο εύφλεκτο θεωρούν το σύμπαν του νου τους.
 Κι εκεί που η εναλλαγή κατευθύνσεων των βλεφάρων περιορίζεται στο σκοτεινό περιβάλλον έξω από το μικροσκοπικό παράθυρο του μετρό και στη διαφήμιση απέναντι- ναι αφού ξέρεις για ποια μιλάω, αυτή που καθημερινά διαβάζεις από είκοσι φορές, αλλά πάντα εξασκείς το υποκριτικό σου ταλέντο καθώς οπτικά την ακουμπάς, αφού θες να δείχνεις ξαφνιασμένη λες και αντικρίζεις παπαρούνα τον Φλεβάρη- τολμάς να δεις εμπρός σου.
Έκρηξη! Νους, συναίσθημα, νοσταλγία και το… αλλόκοτο: φόβος ούτε για δείγμα. Ένιωθες τώρα μια θαλπωρή. Θυμάσαι εκείνες τις συννεφιασμένες Κυριακές, που έτρεχες στο σπίτι του παππού σου, άνοιγες την πόρτα και γεμάτη ενθουσιασμό, του πετούσες σαν σφεντόνα την εφημερίδα. Με τόση δύναμη όση ήταν κι η χαρά σου. Ήταν ο δικός σου τρόπος να πεις ευχαριστώ στα φιλιά της καληνύχτας, στις αγκαλιές της καλημέρας, στα ζεστά κουλουράκια της αγάπης.
  Είδες τι κάνει ένα βλέμμα τελικά. Σαν ένα φιλμ γυρνάει το μυαλό, σκορπά εικόνες σκουριασμένες από τη ροή του χρόνου, αγγίγματα τόσο απαλά σαν ροδοπέταλα και σ’αγαπώ που αντηχούσαν τόσο αληθινά. Να μη φοβάσαι να κοιτάς μπροστά. Τα μάτια του δεν αντανακλούν το φως σου, το χρώμα της ίριδος σου. Τα μάτια είναι οι πύλες που συνδέουν τους χάρτες της ζωή σας. Και πού να ήξερες πως ένας ηλικιωμένος κύριος, που κρατά μια εφημερίδα μια Δευτέρα στο μετρό, μπορούσε να σε κάνει να εισπνεύσεις όσα καταπόνησε κι εξόρισε ο πόνος. Οι χάρτες σας ενώθηκαν, ο θησαυρός της μνήμης βρέθηκε. Θα τολμήσεις άραγε να ψάξεις για τον επόμενο;