Υπάρχει (ακόμα) ένα νήμα που μας ενώνει

Από την πρώτη νότα της μουσικής του συνθέτη Βαγγέλη Παπαθανασίου κατάλαβα ότι έκανα πολύ καλά βρέθηκα στο Μέγαρο Μουσικής για να δω το The Thread . Κι αυτό γιατί από τα πρώτα, κιόλας, λεπτά ένιωσα ότι είμαι παρούσα σε μια εντελώς θεραπευτική εμπερία σύγχρονου χορού που κέρδισε -επάξια- τις διθυραμβικές κριτικές στο φεστιβάλ Επιδαύρου.

Δεν ήταν ακριβώς μια μουσική με την έννοια που θα περιέγραφε κάποιος ένα μουσικό χαλί σε μια παράσταση χορού, αλλά ένας πρωτόγνωρος ήχος που έμοιαζε να ήρθε από την αρχαία εποχή, να πέρασε με ταχύτητα φωτός από την Ελληνική λαογραφία και να έφτασε στην παράσταση φρέσκος, δυνατός και μαγικός. Η ίδια η μουσική,( η γκάιντα, το λαούτο και η λύρα) είναι ο ήχος της συλλογικής μας μνήμης.

Αυτή είναι άλλωστε και η ιδέα πίσω από την παράσταση The Tread (Το Νήμα). 'Ενας διάλογος ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν της Ελληνικής ιστορίας, με την αρχή του νήματος να ξεκινά από την Μινωική Κρήτη και να ξεδιπλώνεται ως τη νεότερη Ελληνική παράδοση, κρατώντας πάντα στα χέρια τις ίδιες αξίες όπως το θάρρος, τη λεβεντιά, τον πόνο, τον έρωτα, τη φύση και την αλληλεγγύη.

Η χορογραφία του Βρετανού Ράσελντ Μάφιλντ είναι τολμηρή και μαγευτική. Αποτελεί μια άκρως ενδιαφέρουσα σπουδή πάνω στους Ελληνικούς παραδοσιακούς χορούς με στοιχεία κινησιολογίας που θυμίζουν φιγούρες από μινωικές τοιχογραφίες. Από την ίδια ιστορική περίοδο είναι εμπνευσμένα και τα υπέροχα κουστούμια της σχεδιάστριας Μαίρης Κατράντζου η οποία είναι...υπεύθυνη που σε πολλές στιγμές της παράστασης απολάμβανα, μπροστά μου, το  αγαλματίδιο της μινωικής θεότητας. Τη « Μεγάλη Μητέρα» που χορεύει σαν μινωϊτισσα γοργόνα στην Κρητικό Πέλαγος ή σαν Μαρία από τη Θεσσαλία, τη Θράκη, την‘Ανδρο ή την Κάρπαθο.

Ακόμα μία από τις πιο συγκινητικες στιγμές της παράστασης  το πεντοζάλι των αντρών χορευτών και των ερμηνευτών.

Μια τέτοια παράσταση σε κάνει να σκέφτεσαι ότι ναι, υπάρχει ακόμα αυτό το αόρατο νήμα, ο μίτος της Αριάδνης, η κόκκινη κλωστή που ενώνει αυτό που μπορεί με πρώτη ματιά να φαίνεται ασύνδετο, το φως που φωτίζει συγγένειες που πολλοί από εμάς δυσκολευόμαστε να παραδεχτούμε. Ότι η παράδοσή μας είναι μια συνέχεια από το ίδιο κουβάρι.

Η παράσταση είναι ένα βάλσαμο συμφιλίωσης με την εθνική μας ταυτότητα, με το παρελθόν μας.

Όταν τελειώνει, αισθάνεσαι ότι δεν έχεις λόγο να μην πιάσεις το χέρι του διπλανού σου και να ενωθείς μαζί του  σε ένα ρυθμικό, κυκλικό χορό όπως κάνουμε οι ‘Ελληνες αιώνες τώρα.

Συντελεστές

Πρωτότυπη μουσική | Βαγγέλης Παπαθανασίου

Σκηνοθεσία – χορογραφία | Russell Maliphant

Κοστούμια | Μαίρη Κατράντζου

Φωτισμοί | Michael Hulls

Διδασκαλία παραδοσιακών χορών | Ελένη Σπαθιά, Τάκης Καραχάλιος

Σύλληψη ιδέας | Γεωργία Ηλιοπούλου

 Παραγωγή/ Λάβρυς