Κουκάκι, Αγία Ειρήνη και Ταπείνωση

Εγώ, που λέτε, γεννήθηκα στο Παγκράτι. Αλλά μεγάλωσα στο Κουκάκι. Εκεί έκανα τις πρώτες μεγάλες βόλτες. Από πιτσιρίκι σεργιανούσα στους δρόμους, στις πλατείες, ανακάλυπτα κρυψώνες και χαζέματα, έπαιζα μήλα, κρυφτό, πήδαγα φωτιές τ' Αη Γιαννιού, είχα φίλο τον παγωτατζή και κολλητό τον τσαγκάρη, με κερνούσε τσίχλες ο περιπτεράς, με φώναζε "πριγκίπισσα" η φουρνάρισα και κάθε βράδυ πριν κοιμηθώ έλεγα δυνατά αυτό που ένοιωθα: "Ζω στην ωραιότερη πόλη του κόσμου"! 

Τώρα που μεγάλωσα, δεν μένω στο Κουκάκι, δεν παίζω, δεν πηδάω φωτιές, δεν έχει τσαγκάρη και παγωτατζή η καινούργια γειτονιά μου, κανείς δεν με φωνάζει, πια, "πριγκίπισσα", όμως εξακολουθώ να νοιώθω πως, ναι, ζω στην ωραιότερη πόλη του κόσμου. Γι' αυτό τρελαίνομαι να την παίρνω αγκαλιά! Και δεν χορταίνω να την περπατάω, να την ψάχνω, να την ξανα-ανακαλύπτω αυτή την πόλη, να την αγαπάω απ' την αρχή. 

Σήμερα, Τετάρτη λοιπόν, λίγο άχαρη μέρα και "μεσαία" (τι να σου κάνει κι αυτή;) θα πάω βόλτα στο Κουκάκι μου. Στο απολύτως μεταλλαγμένο Κουκάκι μου! Εκεί, τρία στενά από το Ηρώδειο, στην Δράκου, στον αριθμό 15 είναι το Kalamaki Bar, και με περιμένει για χειροποίητο σουβλάκι-καλαμάκι. Εγώ το θέλω κλασσικό, εσύ μπορεί να το προτιμας με χαλούμι και μανιτάρια. Περί ορέξεως... Σουβλάκι ελληνικό και αδιαπραγμάτευτο, λοιπόν.

Και μετά, και επειδή η ζάχαρη είναι δεύτερη φύση μου, λίγο πιο κάτω με περιμένει μια... κρέπα. Στο Bonbon (στη Δράκου κι αυτό). Δεν έχω αποφασίσει για τη γέμιση. Πάντως, θα την παρω στο χέρι και θα συνεχίσω τη βόλτα μου.

Θα πάω προς την Πλάκα. Για σινεμά. Στο αγαπημένο (και όχι μόνο) Cine Paris (Κυδαθηναίων 22) παίζει την "Ταπείνωση". Με τον Αλ Πατσίνο. Όταν είχα διαβάσει το (συγκλονιστικό) μυθιστόρημα του Φίλιπ Ρόθ (την Ταπείνωση, εννοώ) θα σας φανεί τρελό αλλά είναι απολύτως αληθινό, είχα προσωποποιήσει τον ήρωα-ηθοποιό του βιβλίου, τον Σάιμον Αξλερ, και του είχα δώσει τη μορφή  Αλ Πατσίνο. Τώρα που η φαντασίωση μου έγινε ταινία, πεθαίνω από περιέργεια να δω πόσο έχει ταυτιστεί η σκηνοθετική ματιά του Λέβινσον με τη φαντασία μου και πόσο ο μαγικός, μεγάλος, σαρωτικός ηθοποιός (που λατρεύω) αυτοβιογραφείται μέσα από τον ρόλο επιστρατεύοντας όλο το πολύτιμο και σπάνιο υποκριτικό του υλικό. 

Δεν ξέρω πώς θα βγω από την Ταπείνωση. Συνεπαρμένη; Συγκινημένη; Πλήρης; Πάντως, όπως και να βγω, την τελευταία σημερινή Τεταρτιάτικη βόλτα μου θα την κάνω στην πλατεία της Αγίας Ειρήνης, στο Μοναστηράκι. 

Ανάμεσα σε μουσικές ανακατεμένες με γέλια, ήχους από σέικερ και μυρωδιές από άφιλτρα στριφτά, λέω να πιω ένα ποτάκι και να χαλαρώσω. Απόψε σκέφτομαι να πάω εκεί που νοιώθω ρομαντικά, στο ZAF. Και να γίνω Zombie. Να πιω, δηλαδή, ένα κοκτέηλ που το λένε Zombie! Κι αν αγαπάς το ρούμι, σου το συνιστώ ανεπιφύλακτα!

Την επόμενη Τετάρτη, πάλι θα σου πω το... βολταϊκό μου πλάνο. 

Για σήμερα, σε φιλώ και εύχομαι καλές δικές σου βόλτες.

Στη φωτό, ο θερινός κινηματογράφος Cine Paris.