Δύο πλατείες, ένα Δάσος και ο... Φλωμπερ

Μπορεί να ξεκινήσω σήμερα τη βόλτα μου στην πόλη λίγο μετά τις 3 (15.00 μ.μ., για σένα που είσαι ακριβολόγος), μπορεί να ανεβάσω ρυθμούς στο κόκκινο για να τα τελειώσω όλα, όμως, ο κόσμος να χαλάσει, το σεργιάνι μου θα το κάνω.

Πρώτος... στόχος τα Public στην Πλατεία Συντάγματος (Καραγιώργη Σερβίας 1). Εκεί θα συναντήσω τον πιο διάσημο Ιάπωνα συγγραφέα, τον Χαρούκι Μουρακάμι. Τρόπος του λέγειν "θα συναντήσω", στα βιβλία του θα "χωθώ" και στη γραφή του, που πρέπει να σου πω πως με συναρπάζει. Διάβασα το 3τομο IQ84 και μαγεύτηκα. Το βρήκα αριστουργηματικό. Μυστηριώδες, συναρπαστικό, ερωτικό, ατμοσφαιρικό, με ισορροπίες απίστευτες και με ήρωες που ο καθένας τους είναι ένας μικρός (ίσως και μεγάλος) φιλόσοφος. Αυτός ο άνθρωπος, ο Μουρακάμι, έχει έναν απολύτως δικό του τρόπο να "παίρνει" μαζί του τον αναγνώστη του και να τον ταξιδεύει με την αφήγηση του σε τόπους και χρόνους και πολιτισμούς, που μόνο ένας μάγος θα μπορούσε. Θέλω να ξαναταξιδέψω, γι' αυτό θα αναζητήσω στα Public το βιβλίο που ο Μουρακάμι έγραψε πριν το IQ84, το "Νορβηγικό Δάσος" (κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ωκεανίδα). Ένα μυθιστόρημα που οι κριτικοί το έχουν χαρακτηρίσει σαν "μια ιστορία γεμάτη ποίηση".

Θα το πάρω και -ναι θα μπορούσα να ανέβω στον 5ο όροφο, στο καταπληκτικό cafe, αλλά αυτό μου το φυλάω για άλλη μέρα- θα πάω προς Πλατεία Καρύτση μεριά. Εκεί που, για μένα, όλα μυρίζουν την αγαπημένη μυρωδιά του τυπωμένου χαρτιού, κουβαλάνε τόμους εφημερίδων και περιοδικών, μνήμες από ταινίες (λατρεμένο Αττικόν), παραστάσεις (θέατρο Μουσούρη), συναυλίες (Παρνασσός) και σήμερα έχουν ένα καινούργιο άρωμα ζωντάνιας με τα δεκάδες μικρά καινούργια στέκια. Στην Πλατεία Καρύτση, λοιπόν, θα καθίσω αναπαυτικά στο Ale Blues (Πλατεία Καρύτση 10), μ' ένα μεγάλο μεγάλο καφέ και εδώ στην όμορφη και ήρεμη ατμόσφαιρα αυτού του cafe-bar θα ξεκινήσω το διάβασμα του καινούργιου μου Μουρακάμι.

Δεν ξέρω μέχρι ποια ώρα θα είμαι βυθισμένη στους έρωτες του Νορβηγικού Δάσους, αυτό που ξέρω, όμως, σίγουρα είναι πως στις 8 και μισή (20.45 μ.μ., για σένα που είσαι ακριβολόγος) θέλω να είμαι κοντά στο σπίτι μου, στο Cine Ψυχικό Classique (Κηφισίας 290 & Παρίτση 2) για να δω "Μαντάμ Μποβαρί". E, είμαι πολύ περίεργη να δω πώς μια γυναίκα σκηνοθέτις, η Σοφί Μπαρτ, αποδίδει κινηματογραφικά έναν μεγάλο ρομαντικό συγγραφέα, τον Γκυστάβ Φλωμπέρ. Έχω ξαναδεί Μαντάμ Μποβαρί. Με την Ιζαμπέλ Ιπέρ, σε σκηνοθεσία του Σαμπρόλ, αλλά πιστεύω πως μέσα από μια γυναικεία ματιά, όπως της Μπαρτ, μπορεί να δω μια αλλιώτικη προσέγγιση στην αυτοκαταστροφική επανάσταση της Φλωμπερικής ηρωίδας... Με θεωρείς υπερβολική; Σκέψου πως μπορεί απλά να θέλω να ταξιδέψω έναν αιώνα πίσω, να φύγω μακρυά από το σήμερα και δώσε μου άλλοθι. Μέσα από μια βόλτα στην πόλη...

Στη φωτό το Cine Ψυχικό